Kamień (powiat hajnowski)

wieś w województwie podlaskim

Kamieńwieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie hajnowskim, w gminie Czyże[4][5].

Artykuł

52°50′20″N 23°29′21″E

- błąd

38 m

WD

52°48'N, 23°30'E

- błąd

13729 m

Odległość

1011 m

Kamień
wieś
Ilustracja
Dom mieszkalny w Kamieniu
Państwo

 Polska

Województwo

 podlaskie

Powiat

hajnowski

Gmina

Czyże

Liczba ludności (2011)

58[1][2]

Strefa numeracyjna

85

Kod pocztowy

17-207[3]

Tablice rejestracyjne

BHA

SIMC

0025974[4]

Położenie na mapie gminy Czyże
Mapa konturowa gminy Czyże, u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Kamień”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko prawej krawiędzi nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Kamień”
Położenie na mapie województwa podlaskiego
Mapa konturowa województwa podlaskiego, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Kamień”
Położenie na mapie powiatu hajnowskiego
Mapa konturowa powiatu hajnowskiego, u góry znajduje się punkt z opisem „Kamień”
Ziemia52°50′20″N 23°29′21″E/52,838889 23,489167

Wieś jest sołectwem w gminie Czyże [6].

Integralne części wsi Kamień[4][5]
SIMC Nazwa Rodzaj
0025980 Bujakowszczyzna kolonia

Wieś królewska w leśnictwie bielskim w ziemi bielskiej województwa podlaskiego w 1795 roku[7]. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa białostockiego.

Wieś w 2010 zamieszkiwało 59 osób, a w 2011 roku o jedną osobę mniej[1][2].

Pochodzenie nazwyEdytuj

 
Kurhan

Nazwa pochodzi prawdopodobnie od jakiegoś wyróżniającego się kamienia, albo od kurhanu, położonego 100 metrów od drogi, prowadzącej z Tyniewicz do Trywieży. Kurhan datowany jest na XI lub XII wiek[8]. Okoliczni mieszkańcy nazywają go „Kością Górką”[9].

HistoriaEdytuj

 
Krzyże przydrożne w Kamieniu

Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z drugiej połowy XVI wieku. W połowie XVII wieku, podczas potopu szwedzkiego, wieś ucierpiała w wyniku przemarszu wojsk koronnych i litewskich. Do roku 1662 wyludniła się całkowicie[8].

W końcu XVII i na początku XVIII wieku wieś była ciemiężona przez dzierżawców. Mieszkańcy dochodzili swych praw w sądach. Zachowały się dokumenty kilkunastu spraw sporów pomiędzy dzierżawcami a włościanami ze wsi Kamień[8]. Jedna ze spraw toczyła się pomiędzy Wojciechem Zawadzkim, dzierżawcą, a włościanami[10]. Wyrokiem z 22 sierpnia 1699 sąd przyznał rację włościanom. Dzierżawcy zarzucono: zmuszanie do odrabiania pańszczyzny przez 4 dni w tygodniu, bicie włościan, grabież zboża i dobytku. Sąd skazał dzierżawcę na cztery tygodni „kary wieży”, banicję oraz wypłacenie odpowiednich sum włościanom[11].

W 1861 roku mieszkańcy zostali uwłaszczeni.

Po II wojnie światowej niektórzy mieszkańcy wsi wyjechali do BSRR. W kwietniu 1947 oddział „Burego” zabił jednego mieszkańca wsi[12].

Według artykułu z 45 numeru tygodnika „Niwy” z roku 1962 życie we wsi staje się coraz lepsze, nie ma już chat krytych słomą, ale wciąż doskwiera brak światła elektrycznego. W 49 numerze tego samego roku ten sam korespondent donosi: „Nareszcie zaświeciło światło elektryczne w każdym domu”[13].

DemografiaEdytuj

W 1880 roku wieś liczyła 17 domów, w których mieszkało 136 osób, w 1913 roku wieś liczyła 23 domy i 171 mieszkańców[12], w roku 2007 – 22 domy i 46 mieszkańców[14].

Według spisu ludności z 30 września 1921 roku w Kamieniu mieszkało 80 osób w 22 domach, 76 osób było narodowości białoruskiej, 4 narodowości polskiej[15].

ReligiaEdytuj

Mieszkańcy wsi są wyznania prawosławnego. W 1727 roku wieś należała do parafii w Klejnikach[11], natomiast od roku 1880 należy do parafii w Łosince[12]. Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Narwi[16].

Według spisu ludności z 30 września 1921 roku 76 osób było wyznania prawosławnego, 4 było wyznania rzymskokatolickiego[15]. Według stanu parafii z 31 grudnia 2007 roku, 46 parafian pochodziło z Kamienia[17].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Grzegorz Sosna, Antonina Troc-Sosna: Łosinka – Parafia na skraju Puszczy Ladzkiej. pod red. Doroteusza Fionika. Bielsk Podlaski – Ryboły: Stowarzyszenie Muzeum Małej Ojczyzny w Studziwodach, 2009, s. 180-185. ISBN 978-83-925074-8-2.