Karol Borowski

polski reżyser i aktor

Karol Borowski, właśc. Karol Billauer (ur. 27 grudnia 1886 w Warszawie, zm. 7 lipca 1968 tamże) – aktor, reżyser, kierownik artystyczny i dyrektor teatrów oraz pedagog.

Karol Borowski
Karol Billauer
Ilustracja
Karol Borowski, 1947
Data i miejsce urodzenia 27 grudnia 1886
Warszawa
Data i miejsce śmierci 7 lipca 1968
Warszawa
Zawód reżyser, aktor
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego

ŻyciorysEdytuj

Był synem Michała Billauera - sztukatora i Aleksandry z domu Goldberg - krawcowej. Jego siostra, Zofia Węgierkowa (1893–1975), była wybitnym scenografem. Od 1947 był mężem aktorki Janiny Martini (1907–1980)[1].

W 1907 ukończył Klasę Dramatyczną przy Warszawskim Towarzystwie Muzycznym. Na scenie zadebiutował 25 sierpnia 1907 w Teatrze Miejskim w Krakowie jako Maska XVIII w Wyzwoleniu. W latach 1908–1910 występował w zespole Aleksandra Zelwerowicza w Łodzi i w objazdach, następnie w latach 1910–1912 w Teatrze Polskim w Poznaniu, w 1912–1913 w teatrze w Wilnie, w którym, w styczniu 1913, debiutował także jako reżyser spektaklem Odrodzenie. W sezonie 1913/14 grał i reżyserował w teatrze w Lublinie (od lutego do maja 1914 był także kierownikiem sceny tego teatru). Od 1915 przez 16 lat grał i dużo reżyserował w Teatrze Polskim w Warszawie. W sezonie 1931/32 był kierownikiem artystycznym Teatru Miejskiego w Łodzi. Lata późniejsze to praca w Teatrach Miejskich w Warszawie (1932–1934), Teatry TKKT (Towarzystwa Krzewienia Kultury Teatralnej) w Warszawie (1934–1936), Teatrze Narodowym w Warszawie (1936–1939). Od 15 września do 31 grudnia 1944 kierował Wydziałem Teatralnym Resortu Kultury i Sztuki PKWN w Lublinie[2]. W latach 1945–1946 był kierownikiem artystycznym i reżyserem Teatru Miejskiego w Lublinie oraz prowadził studio aktorskie przy tym teatrze. Później reżyserował w wielu teatrach, m.in. w Teatrze Polskim w Poznaniu, Teatrze Śląskim w Katowicach, warszawskich: Teatrze Polskim i Miejskich Teatrach Dramatycznych, krakowskich: Starym Teatrze i Teatrze im. J.Słowackiego, Teatrze Powszechnym w Łodzi, Teatrze Dolnośląskim we Wrocławiu. Od 1950 był kierownikiem artystycznym, a od sezonu 1950/51 do 30 kwietnia 1955 także dyrektorem Teatru Powszechnego w Warszawie, w latach 1958–1960 dyrektorem i kierownikiem artystycznym Teatru im. Stefana Jaracza w Łodzi. W 1962 wycofał się z działalności teatralnej.

Oprócz pracy w teatrze zajmował się także pracą pedagogiczną. W latach 1923–1925 w Oddziale Dramatycznym warszawskiego Konserwatorium, a od 1934 w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej (PIST) był cenionym pedagogiem. Wykładał grę aktorską, sprawował także opiekę nad pracami dyplomowymi Wydziału Reżyserii. W latach 1959–1961 był także wykładowcą i prorektorem do spraw teatru PWSTiF w Łodzi.

Pochowany, razem z siostrą, na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B15-2-29)[3].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Encyklopedia, Janina Martini-Borowska, Encyklopedia teatru polskiego [dostęp 2020-01-01] (pol.).
  2. Encyklopedia, Karol Borowski, Encyklopedia teatru polskiego [dostęp 2020-01-01] (pol.).
  3. Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2019-11-27].
  4. M.P. z 1954 r. nr 112, poz. 1564 „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.
  5. M.P. z 1932 r. nr 259, poz. 297 „za zasługi na polu sztuki scenicznej”.
  6. Karol Borowski (1886–1968), www.dziennikteatralny.pl [dostęp 2020-01-01].

Linki zewnętrzneEdytuj