Otwórz menu główne

Koszary Mirowskie, także Koszary Gwardii Konnej Koronnej[1], Koszary Wielopolskie[2] – kompleks koszar wybudowany w Warszawie w latach 30. XVIII wieku dla Regimentu Gwardii Konnej Koronnej.

Koszary Mirowskie
Ilustracja
Koszary Mirowskie na akwareli Zygmunta Vogla
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Chłodna 3
Architekt Joachim Daniel Jauch
Rozpoczęcie budowy 1730
Ukończenie budowy 1732
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Koszary Mirowskie
Koszary Mirowskie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Koszary Mirowskie
Koszary Mirowskie
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Koszary Mirowskie
Koszary Mirowskie
52,23845°N 20,99399°E/52,238450 20,993990

OpisEdytuj

Koszary wzniesiono w latach 1730–1732 na terenie jurydyki Wielopole według projektu Joachima Daniela Jaucha jako element oprawy architektonicznej Osi Saskiej[3][4]. Nazwa Koszary Mirowskie pochodzi od nazwiska dowódcy Regimentu Gwardii Konnej Koronnej Wilhelma Miera[2].

Na kompleks koszar składały się trzy pary budynków usytuowanych równolegle po obu stronach ulicy[3]. Każdy budynek składał się z trzech piętrowych pawilonów połączonych niższymi łącznikami[3].

W latach 1784–1786 koszary zostały przebudowane w stylu klasycystycznym przez Stanisława Zawadzkiego[3]. Kolejna przebudowa miała miejsce po 1815[3]. Regiment Gwardii Konnej Koronnej stacjonował w Koszarach Mirowskich do 1794[2]. W latach 1806–1807 stacjonował tam 2 Pułk Ułanów, w 1809 14 Pułk Kirasjerów, w latach 1811–1812 17 Pułk Ułanów[2]. W 1831 w koszarach sformował się 6 Pułk Ułanów „Dzieci Warszawy”[2].

W 1851, po przebudowie przeprowadzonej przez Józefa Lessla, w zachodnich budynkach koszar umieszczono IV Oddział Warszawskiej Straży Ogniowej[3][5]. Wzniesiono wtedy wysoką wieżę obserwacyjną (tzw. czatownię)[3][5]. W późniejszych latach na ul. Chłodnej biegnącej między budynkami zbudowano tory tramwajowe[6].

W roku 1898 rozebrano dwie pary budynków od strony wschodniej uwalniając miejsce pod plac Mirowski i Hale Mirowskie[3].

W 1944, w czasie i po powstaniu warszawskim, budynki koszar zostały spalone[7]. Po wojnie rozebrano budynek południowy, a budynek północny został odbudowany w latach 1948–1950 według projektu Władysława Netto[3]. Rozebrano wtedy wieżę obserwacyjną[3]. W latach 70. zrekonstruowano budynek południowy i połączono obydwa budynki od strony wschodniej szklanym segmentem[8].

Obiekt w dalszym ciągu jest użytkowany przez warszawską Państwową Straż Pożarną. W dawnych koszarach mieści się Jednostka Ratowniczo-Gaśnicza nr 4[9]. Mają tam również swoje siedziby Związek Emerytów i Rencistów Pożarnictwa Rzeczypospolitej Polskiej[10] i Mazowiecki Zarząd Wojewódzki Związku Ochotniczych Straży Pożarnej Rzeczypospolitej Polskiej[11].

GaleriaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Juliusz A. Chrościcki, Andrzej Rottermund: Atlas architektury Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1977, s. 54.
  2. a b c d e Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 366. ISBN 83-01-08836-2.
  3. a b c d e f g h i j Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 2 Canaletta–Długosza. Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 1995, s. 42. ISBN 83-9066291-4.
  4. Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 948. ISBN 83-01-08836-2.
  5. a b Janusz Dziano, Wojciech Kępka-Mariański, Ireneusz Wywiał, Danuta Koper: Warszawska Wola. Co było, co jest, co pozostanie.... Magia Słowa, 2015, s. 18. ISBN 978-83-940821-0-9.
  6. Artur Nadolski: Pani Chłodna (opowieść o warszawskiej ulicy). Warszawa: Bellona, 2008, s. 166. ISBN 978-83-11-11258-2.
  7. Marian Gajewski: Urządzenia komunalne Warszawy. Zarys historyczny. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1979, s. 232. ISBN 83-06-00089-7.
  8. Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 2 Canaletta–Długosza. Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 1995, s. 42–43. ISBN 83-9066291-4.
  9. Jednostka Ratowniczo-Gaśnicza nr 4. W: Komenda Miejska Państwowej Straży Pożarnej m.st. Warszawy [on-line]. warszawa-straz.pl. [dostęp 2018-01-07].
  10. Związek Emerytów i Rencistów Pożarnictwa RP. Kontakt. W: Związek Emerytów i Rencistów Pożarnictwa Rzeczypospolitej Polskiej [on-line]. [dostęp 2018-01-07].
  11. Biura Oddziałów Wojewódzkich Związku. W: Związek Ochotniczych Straży Pożarnych RP [on-line]. zosprp.pl. [dostęp 2018-01-07].