Kropidlak różnobarwny

Kropidlak różnobarwny (Aspergillus versicolor (Vuillemin) Tiraboshi) – gatunek grzybów z rodziny Trichocomaceae[1]. Gatunek kosmopolityczny, występujący na całym świecie, głównie w ciepłych rejonach[2].

Kropidlak różnobarwny
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Typ workowce
Klasa Eurotiomycetes
Rząd Eurotiales
Rodzina Trichocomaceae
Rodzaj kropidlak
Gatunek kropidlak różnobarwny
Nazwa systematyczna
Aspergillus versicolor (Vuillemin) Tiraboshi
Ann. Bot., Roma 7: 9 (1908)

Systematyka i nazewnictwoEdytuj

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Aspergillus, Trichocomaceae, Eurotiales, Eurotiomycetidae, Eurotiomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi[1].

Takson ten po raz pierwszy opisany został w 1903 r. jako Sterigmatocystis versicolor przez Jeana-Paula Vuillemina, w 1908 r. został zakwalifikowany przez Carlo Tiraboschiego do rodzaju Aspergillus i według Index Fungorum nazwa podana przez tego autora jest prawidłowa. Później przez różnych autorów opisywany był pod różnymi nazwami i zaliczany do różnych rodzajów, wyróżniono też w jego obrębie różne odmiany. Według Index Fungorum obecnie wszystkie one są synonimami kropidlaka różnobarwnego[1][3]

  • Sterigmatocystis versicolor Vuill. 1903
  • Theclospora lateralis Harkn. 1885
  • Aspergillus lateralis (Harkn.) Peek 1955
  • Aspergillus lateralis (Harkn.) Peek & Solheim 1958
  • Aspergillus versicolor var. versicolor (Vuill.) Tirab. 1908
  • Aspergillus versicolor var. fulvus Nakaz. et al. 1932
  • Aspergillus versicolor var. magnus Y. Sasaki 1950
  • Aspergillus versicolor var. rutilobrunneus J.N. Rai, S.C. Agarwal & J.P. Tewari 1971

MorfologiaEdytuj

Na podłożu Czapeka (CzA) stosunkowo wolno, na podłożu maltozowym stosunkowo szybciej, wzrastają kolonie o zwartej zamszowatej strukturze z podniesionym centrum i nieregularnym radialnym pobrużdżeniu koloru białego, przechodzące stopniowo przez różne tonacje żółtą, pomarańczowo-żółtą, żółto-zieloną do groszkowo-zielonej, czasem są całkiem pozbawione zieleni – koloru bladoróżowego lub różowego ; spód koloni jest bezbarwny lub podobnie jak grzybnie w różny sposób od żółtawych, pomarańczowych do różowych i purpurowych w zależności od szczepu. Główki konidioforów mają promienisty układ zarodników. Metule mają 5–8 × 2.0-2.5 μm długości, fialidy 5.0–7.5 × 2.0–2.5 μm. Zarodniki są okrągłe, szorstkie oraz kolczyste z wyraźnie punktowanymi ścianami o średnicy 2.0 × 2.5 μm[4][5].

WystępowanieEdytuj

Występuje na całym świecie, w glebach uprawnych i nawożonych, na głębokości do 50 cm[2], często spotykany w środowiskach ekstremalnych jak np. słone bagna, Alaska, kopalnie uranu[6]. Został stwierdzony na gnijących roślinach, ściółce sosny, zgniłej słomie, bawełnie, ryzosferze grochu, zbóż, herbaty i dębu, uszkodzonym ziarnie zbóż, nasionach traw, świeżych i przechowywanych orzechach.

ZnaczenieEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Index Fungorum (ang.). [dostęp 2014-05-26].
  2. a b c d Marlena Piontek: Grzyby pleśniowe. Zielona Góra: Wydawnictwo Politechniki Zielonogórskiej, 1999, s. 54. ISBN 83-907710-5-5.
  3. MycoBank (ang.). [dostęp 2014-05-26].
  4. a b Eugeniusz Baran, Jerzy Zabawski: Charakterystyka częściej występujących grzybów chorobotwórczych i grzybów oportunistycznych z podgromad:Zygomycotina, Ascomycotina i Deuteromycotina. W: Zarys Mikologii Lekarskiej. Eugeniusz Baran (red.). Wrocław: Volumed, 1998, s. 96. ISBN 83-85564-17-9.
  5. The Aspergillus Website (ang.). [dostęp 2014-05-26].
  6. a b c d Atlas grzybów chorobotwórczych człowieka. Paweł Krzyściak, Magdalena Skóra, Anna B. Macura. Wrocław: MedPharm Polska, 2011, s. 253-255. ISBN 978-83-60466-80-3.

BibliografiaEdytuj

  • Marlena Piontek: Grzyby pleśniowe. Zielona Góra: Wydawnictwo Politechniki Zielonogórskiej, 1999, s. 54. ISBN 83-907710-5-5.
  • Atlas grzybów chorobotwórczych człowieka. Paweł Krzyściak, Magdalena Skóra, Anna B. Macura. Wrocław: MedPharm Polska, 2011, s. 253-255. ISBN 978-83-60466-80-3.
  • Zarys Mikologii Lekarskiej. Eugeniusz Baran (red.). Wrocław: Volumed, 1998, s. 96. ISBN 83-85564-17-9.