Leopold II (wielki książę Toskanii)

arcyksiążę, wielki książę Toskanii w latach 1824–1859

Leopold II Jan Józef Franciszek Ferdynand Karol Habsburg-Lotaryński (ur. 3 października 1797 we Florencji; zm. 29 stycznia 1870 w Rzymie) – arcyksiążę, wielki książę Toskanii w latach 1824–1859.

Leopold II Toskański
Ilustracja
Wizerunek herbu
Wielki Książę Toskanii
Okres

od 18 czerwca 1824
do 21 lipca 1859

Dane biograficzne
Dynastia

Habsburgowie Lotaryńscy

Data i miejsce urodzenia

3 października 1797
Florencja

Data i miejsce śmierci

29 stycznia 1870
Rzym

Ojciec

Ferdynand III Toskański

Matka

Luiza Maria Amelia Teresa Sycylijska

Żona

Maria Anna Saksońska
Maria Antonietta Sycylijska

Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Świętego Józefa (Toskania) Krzyż Wielki Orderu Świętego Stefana (Toskania) Krzyż Wielki Orderu Zasługi Wojskowej (Toskania) Order Złotego Runa (Austria) Krzyż Wielki Orderu Świętego Stefana Order Świętego Januarego (Sycylia) Kawaler Orderu Świętego Ferdynanda (Sycylia) Krzyż Wielki na Łańcuchu Świętego Konstantyńskiego Orderu Wojskowego Świętego Jerzego

ŻyciorysEdytuj

Leopold był synem wielkiego księcia Ferdynanda III Toskańskiego i Luizy Marii, księżniczki Obojga Sycylii oraz wnukiem cesarza Leopolda II i jego żony – infantki Marii Ludwiki Hiszpańskiej. Od 1799 roku towarzyszył ojcu na wygnaniu w Wiedniu, Salzburgu i Würzburgu. Do Toskanii powrócił w 1814 roku.Władzę w księstwie przejął 18 czerwca 1824 roku. Pierwsze dwadzieścia lat panowania poświęcił problemom wewnętrznym państwa. Jego polityka była względnie reakcyjna i najłagodniejsza spośród wszystkich władców Toskanii, która po roku 1832 stała się ostoją liberałów[1]. Pozostawał pod wpływem Austrii, ale nie stosował się ściśle do zaleceń płynących z Wiednia. Zezwalał na wolność prasy czy też osiedlanie się uchodźców politycznych (jak np. Giuseppe Mazzini) w granicach księstwa[2].

Wydarzenia z lat 1847/1848 wymusiły na Leopoldzie nadanie księstwu konstytucji[3]. Stało się to 15 lutego 1848 roku. Nie spełnił jednak zgłaszanych, najbardziej radykalnych postulatów o likwidacji wpływów austriackich w Toskanii, chociaż w marcu tego samego roku – w obawie o tron – wypowiedział wojnę własnej dynastii i posłał do Lombardii nieproszone posiłki Karolowi Albertowi, który podjął walkę o wyzwolenie północnych Włoch spod austriackiego panowania[4]. Inna sprawa, że w kwietniu – śladem papieża – wycofał się z wojny[5], ale miasta toskańskie, z Livorno na czele, wywierały naciski by nie odstąpił od ustroju konstytucyjnego[6]. W zamęcie działań wojennych został zmuszony do ucieczki z Florencji, aczkolwiek po bitwie pod Novarą miejscy notable pośpieszyli wysłać delegację z usilną prośbą by wrócił[7].

RodzinaEdytuj

W 1817 r. poślubił Marię Annę Saksońską (1799–1832). Doczekał się z nią trójki potomstwa:

  • Karolina (1822–1841),
  • Augusta Ferdynanda (1825–1864) – żona Luitpolda, księcia-regenta Bawarii,
  • Maksymiliana (1827–1834).
 
Maria Antonietta Burbon-Sycylijska

Po śmierci Marii Anny wielki książę ożenił się po raz drugi. Jego żoną została Maria Antonietta Sycylijska, córka Franciszka I Burbona, króla Obojga Sycylii, i królowej Marii Izabeli, infantki hiszpańskiej. Para doczekała się dziesięciorga dzieci:

  • Maria Izabella (1834–1901) – żona Franciszka Burbon-Sycylijskiego, hrabiego Trapani,
  • Ferdynand IV (1835–1908) – wielki książę Toskanii, mąż Alicji Burbon-Parmeńskiej,
  • Maria Teresa (1836–1838),
  • Maria Krystyna (1838–1849),
  • Karol Salwator (1839–1892) – mąż Marii Immaculaty Burbon-Sycylijskiej,
  • Maria Anna (1840–1841),
  • Rainer (1842–1844),
  • Maria Ludwika (1847–1917) – żona Charlesa de Isenburg et Büdengen,
  • Ludwik Salwator (1847–1915),
  • Jan Salwator, Jan Orth (1852–1891) – mąż Milly Stubel.

PrzypisyEdytuj

  1. Wituch 1983 ↓, s. 37.
  2. Wituch 1983 ↓, s. 37-38.
  3. Wituch 1983 ↓, s. 103.
  4. Wituch 1983 ↓, s. 108.
  5. Wituch 1983 ↓, s. 109.
  6. Wituch 1983 ↓, s. 120.
  7. Wituch 1983 ↓, s. 127.

BibliografiaEdytuj

  • Henryk Wereszycki, Historia Austrii, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków 1986.
  • Józef Andrzej Gierowski, Historia Włoch, Wrocław 2003.
  • Tomasz Wituch, Garibaldi, Wrocław-Warszawa-Kraków 1983.