Liga Północna

włoska partia polityczna
Ten artykuł dotyczy włoskiej partii politycznej. Zobacz też: inne znaczenia.

Liga Północna (wł. Lega Nord) – włoska partia polityczna. Liderem partii jest Matteo Salvini. Od 2018 w wyborach partia używa skróconej nazwy Lega (pol. Liga).

Liga
Państwo  Włochy
Lider Matteo Salvini
Data założenia 1989
Ideologia polityczna populizm, federalizm, eurosceptycyzm, narodowy katolicyzm
Poglądy gospodarcze ordoliberalizm
Członkostwo
międzynarodowe
Europa Narodów i Wolności
Grupa w Parlamencie
Europejskim
Tożsamość i Demokracja
Obecni posłowie
124/630
Obecni senatorowie
57/315
[potrzebny przypis]
Obecni eurodeputowani
28/73
[potrzebny przypis]
Strona internetowa
Włochy
Godło Włoch
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Włoch

Wikiprojekt Polityka

HistoriaEdytuj

Początki partiiEdytuj

Ruch sięga korzeniami do lat 70. XX wieku, kiedy to Umberto Bossi założył Północno-Zachodnią Unię Lombardii na Rzecz Autonomii, przekształconą z czasem w Ligę Lombardzką[1] .Ruch postulował przekształcenie Włoch w konfederację autonomicznych regionów[2]. Następnie w grudniu 1989 roku zawarto sojusz pomiędzy Ligą Lombardzką (wł. Lega Lombarda) i pięcioma innymi partiami działającymi na północy Włoch i postulującymi autonomię regionalną. Liga Lombardzka nawiązywała do średniowiecznego związku miast włoskich o tej samej nazwie. W skład koalicji poza Lega Lombarda weszły: Liga Veneta, Piemont Autonomista, L’Union Ligure, La Lega Emilia-Romagnola i Alleanza Toscana[3]. Przywódcą partii w początkowym okresie był Umberto Bossi[4]. Bossi był przychylny gospodarce wolnorynkowej, niechętnie patrzył na imigrację do Włoch, podkreślał mocno różnice pomiędzy bogatą, wysoko rozwiniętą północą Włoch a biednym południem[4]. W wyborach lokalnych w 1990 roku w Lombardii Liga Lombardzka zdobyła aż 1.2 mln głosów, prawie 19% wszystkich głosów ważnych[5]. Wszystkie partie lokalne będące częścią ligi zdobyły w sumie 4.4% głosów w skali kraju[5].

Najważniejszym postulatem Ligi w 1990 roku był postulat podziału Włoch na trzy regiony: środkowy, północny i południowy. Na północy postulowano utworzenie Republiki Północnej, złożonej z Lombardii, Piemontu, Ligurii, Emilia-Romagna, Toskanii i Veneto[6]. W myśl postulatów partii Republika Północna byłaby praktycznie całkowicie suwerenna i niepodległa, rząd centralny zlokalizowany w Rzymie zajmowałby się jedynie utrzymaniem armii i polityką zagraniczną[7].

Lata 1992–2018Edytuj

W wyborach w 1992 roku partia zdobyła 3.3 mln głosów (8.7%) i zdobyła 55 mandatów w parlamencie, na północy stała się drugą pod względem wielkości poparcia partią polityczną[8].

W 1994 r. partia weszła w koalicje z Sojuszem Narodowym i Forza Italia, koalicja przyjęła nazwę Biegun Wolności[9] i później weszła w skład rządu Silvio Berlusconiego. W 2001 r. ponownie znalazła się w koalicji, mając 30 (na 630) miejsc w izbie niższej włoskiego parlamentu i 17 (na 325) w senacie. W wyborach we Włoszech w 2006 r. do izby niższej (Camera dei Deputati) partia startując wspólnie z Ruchem dla Autonomii otrzymała 4,58% głosów i uzyskała 26 miejsc. W wyborach parlamentarnych w 2008 r. otrzymała 8,29% głosów.

W 2012 roku lider ugrupowania Umberto Bossi został oskarżony o nadużycia finansowe i podał się do dymisji, nowym przywódcą partii został Roberto Maroni[10]. Odejście Bossiego i atmosfera skandalu otaczająca partie negatywnie odbiła się na wynikach partii, w wyborach w 2013 r. Liga zdobyła zaledwie 4,08% głosów[11]. W 2013 roku nowym przywódcą Ligi został Matteo Salvini[11]. Salvini porzucił separatyzm północy Włoch[11]. Symbolicznym wyrazem zmiany nastawienia było usunięcie przymiotnika „północna” z plakatów i loga partii w 2018 roku[12]. Salvini zdecydował o utworzeniu oddziału partii na południu Włoch[12] i przeprosił mieszkańców południowych Włoch za to, że partia ich obrażała[11].

W wyborach w 2018 r. partia osiągnęła najlepszy wynik w historii – 17,37%. Po wyborach Liga rozpoczęła negocjacje koalicyjne z Ruchem Pięciu Gwiazd. Rozmowy zakończyły się powołaniem nowego rządu z udziałem polityków Ligi – Matteo Salvini objął urząd ministra spraw wewnętrznych[13].

SymbolikaEdytuj

Symbolem partii jest Alberto da Giussano, XII-wieczny włoski rycerz, który dowodził wojskami średniowiecznej Ligi Lombardzkiej w wojnie przeciwko Fryderykowi Barbarossie[14].

Wyniki wyborczeEdytuj

Wybory do Izby Deputowanych[15].
rok wynik (%) mandatów
1992 8.6 55
1994 8.4 117
1996 10.1 59
2001 3.9 30
2006 4.6 26
2008 8.3 60
2013 4.1 18
2018 17.4 124

PrzypisyEdytuj

  1. Grzegorz Ulicz: Liga już nie północna. Matteo Salvini i jego ruch. Nowy Ład, 2020-09-04. [dostęp 2020-12-18].
  2. Konrad Bonisławski, Jakub Siemiątkowski. Czy dla Europy Narodów jest jeszcze jakaś nadzieja? Współczesne europejskie ruchy prawicowe i nacjonalistyczne. „Polityka Narodowa”. 7, s. 11-81, 2010. 
  3. Bull i Gilbert 2001 ↓, s. 20.
  4. a b Eatwell 1999 ↓, s. 335.
  5. a b Bull i Gilbert 2001 ↓, s. 21.
  6. Bull i Gilbert 2001 ↓, s. 22.
  7. Bull i Gilbert 2001 ↓, s. 23.
  8. Bull i Gilbert 2001 ↓, s. 28.
  9. Eatwell 1999 ↓, s. 338.
  10. bbc 2012 ↓.
  11. a b c d Kirchgaessner 2018 ↓.
  12. a b Charlemagne 2018 ↓.
  13. Bartosz Hlebowicz: W Rzymie właśnie zaprzysiężono rząd Giuseppe Contego. Kto jest kim w nowym gabinecie?. wyborcza.pl, 2018-06-01. [dostęp 2018-11-12].
  14. Bull i Gilbert 2001 ↓, s. 9.
  15. Parties and Elections in Europe. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Włoch. [dostęp 2018-11-10].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj