Otwórz menu główne
Linia Focha i inne próby rozgraniczenia Polski i Litwy

Linia Fochalinia demarkacyjna, mająca rozdzielić wojska polskie i litewskie, wytyczona przez francuskiego dowódcę Ferdinanda Focha 26 lipca 1919 roku jako kompromisowa pomiędzy wcześniejszymi propozycjami Ententy i żądaniami polskimi[1].

HistoriaEdytuj

Linia ta rozpoczynała bieg od granicy Prus Wschodnich, w pobliżu miasteczka Wisztyniec, zostawiając je po stronie litewskiej, następnie na południowy wschód do miejscowości Berżniki, pozostawiając je po stronie polskiej, podobnie jak Suwałki, Krasnopol i Sejny, stamtąd do Niemna, następnie na północny wschód w przybliżeniu w linii prostej do Oran, zostawiając je po stronie polskiej. Stamtąd linia biegła na północny wschód w kierunku Dubinek, zostawiając po stronie polskiej Troki, Landwarów, Wilno, Nową Wilejkę[1].

W wyniku nieprzestrzegania warunków porozumienia przez stronę litewską na południowym odcinku linii, POW wywołała na Suwalszczyźnie powstanie sejneńskie, uwieńczone wyparciem Litwinów za wyznaczoną linię.

Na pewnym odcinku z linią Focha pokryła się linia Curzona[2], będącą również podstawą dla współczesnej granicy polsko-litewskiej.

PrzypisyEdytuj

  1. a b Kronika powstań polskich 1794—1944. Warszawa: Wydawnictwo Kronika, s. 355. ISBN 83-86079-02-9.
  2. Kronika powstań polskich 1794—1944. Warszawa: Wydawnictwo Kronika, s. 357. ISBN 83-86079-02-9.