Linia Focha

Linia Fochalinia demarkacyjna, mająca rozdzielić wojska polskie i litewskie, zaproponowana przez francuskiego dowódcę Ferdinanda Focha w dniu 18 lipca 1919 roku i zaakceptowana przez Radę Najwyższą Ententy na konferencji pokojowej w Paryżu w dniu 26 lipca 1919 roku[1][2], jako kompromisowa pomiędzy wcześniejszymi propozycjami Ententy i żądaniami polskimi[3].

Linia Focha i inne próby rozgraniczenia Polski i Litwy

HistoriaEdytuj

Linia ta rozpoczynała bieg od granicy Prus Wschodnich, w pobliżu miasteczka Wisztyniec, zostawiając je po stronie litewskiej, następnie na południowy wschód do miejscowości Berżniki, pozostawiając je po stronie polskiej, podobnie jak Suwałki, Krasnopol i Sejny, stamtąd do Niemna, następnie na północny wschód w przybliżeniu w linii prostej do Oran, zostawiając je po stronie polskiej. Stamtąd linia biegła na północny wschód w kierunku Dubinek, zostawiając po stronie polskiej Troki, Landwarów, Wilno, Nową Wilejkę[3].

W wyniku nieprzestrzegania warunków porozumienia przez stronę litewską na południowym odcinku linii, POW wywołała na Suwalszczyźnie powstanie sejneńskie, uwieńczone wyparciem Litwinów za wyznaczoną linię.

Na pewnym odcinku z linią Focha pokryła się linia Curzona[4], będącą również podstawą dla współczesnej granicy polsko-litewskiej.

PrzypisyEdytuj

  1. Piotr Łossowski, Konflikt polsko-litewski 1918-1920, Książka i Wiedza, ISBN 83-05-12769-9, Warszawa 1996, s.51
  2. Documents on British Foreign Policy. First Series, t. I, s.203-204, 216
  3. a b Kronika powstań polskich 1794—1944. Warszawa: Wydawnictwo Kronika, s. 355. ISBN 83-86079-02-9.
  4. Kronika powstań polskich 1794—1944. Warszawa: Wydawnictwo Kronika, s. 357. ISBN 83-86079-02-9.