Lubomia

wieś w województwie śląskim

Lubomia (niem. Lubom[2]) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie wodzisławskim, w gminie Lubomia.

Artykuł

50°2′28″N 18°18′15″E

- błąd

39 m

WD

50°1'59.9"N, 18°18'0.0"E, 50°4'N, 18°19'E

- błąd

14 m

Odległość

967 m

Lubomia
wieś
Ilustracja
Państwo

 Polska

Województwo

 śląskie

Powiat

wodzisławski

Gmina

Lubomia

Liczba ludności (2008)

3779

Strefa numeracyjna

32

Kod pocztowy

44-360[1]

Tablice rejestracyjne

SWD

SIMC

0216119

Położenie na mapie gminy Lubomia
Mapa konturowa gminy Lubomia, u góry znajduje się punkt z opisem „Lubomia”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole znajduje się punkt z opisem „Lubomia”
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa konturowa województwa śląskiego, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Lubomia”
Położenie na mapie powiatu wodzisławskiego
Mapa konturowa powiatu wodzisławskiego, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Lubomia”
Ziemia50°02′28″N 18°18′15″E/50,041111 18,304167

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa katowickiego.

Miejscowość jest siedzibą gminy Lubomia.

HistoriaEdytuj

Odnalezione, najwcześniejsze ślady osadnictwa pochodzą z neolitu (epoki kamienia). W wiekach VIII do IX istnieje osada, gród obronny i ślady intensywnej gospodarki plemienia Gołęszyców. W latach 874–885 upadek grodu i wraz z nim osłabienie osadnictwa[3].

Pierwsza wzmianka o Lubomi jest datowana na rok 1303. Od roku 1572 Lubomia znajduje się w rękach rodu Reiswiców, w roku 1730 przechodzi w ręce Franciszka Leopolda księcia Lichnowskiego.

ZabytkiEdytuj

 
Fragment grodziska od strony zachodniej
  • Dobrze zachowane w sąsiednim lesie, zwanym Grabówką, średniowieczne grodzisko użytkowane przez plemię Gołęszczyców w okresie od VIII do IX wieku. Zabytki archeologiczne pochodzące z grodu w Lubomi znajdują się w muzeum w Wodzisławiu Śląskim
  • ślady obwałowań i resztki fosy średniowiecznego zamku (XIV w.) na wzgórzu Kotówka – 280 m n.p.m. Zamek powstał prawdopodobnie w XIV-XV wieku jako ufortyfikowana siedziba książęca. Zgodnie z lokalną legendą pan na zamku słynął z okrucieństwa, która to cecha pasuje do księcia raciborskiego Jana II zwanego Żelaznym wiązanego właśnie z tym zamkiem. Zamek prawdopodobnie został zniszczony w wyniku najazdu husytów na księstwo raciborskie w odwecie za uwięzienie przez Jana II czterdziestu posłów królewskich[4].
  • drewniana, na planie ośmioboku, kaplica pod wezwaniem św. Jana Nepomucena z około 1700 roku
  • murowany, neogotycki kościół parafialny pod wezwaniem św. Marii Magdaleny z 1885 roku, z cennymi zabytkami zachowanymi z kościoła drewnianego stojącego wcześniej w jego miejscu: obraz św. Jana Nepomucena (XIX w.), barokowy krucyfiks, pacyfikał z XVIII wieku, dzwon gotycki z 1508 roku[5].

Części wsiEdytuj

Integralne części wsi Lubomia[6][7]
Nazwa Rodzaj SIMC
Działki część wsi 0216125
Księżok część wsi 0216131
Paprotnik część wsi 0216148
Tajchów część wsi 0216154
Trawniki część wsi 0216160

Znane osoby związane z LubomiąEdytuj

Atrakcje turystyczneEdytuj

Zespół przyrodniczo-krajobrazowy Wielikąt – kompleks stawów hodowlanych, ostoja ptaków o randze międzynarodowej (IBA) i obszar Natura 2000[8][9].

SportEdytuj

  • Silesia Lubomia – klub piłkarski grający w lidze okręgowej.
  • Dystans CLubomia – klub sportowy (bieganie, kolarstwo, nording walking)

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 681 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  2. http://www.territorial.de/index.htm
  3. Grodzisko, Lubomia – Zabytek.pl, zabytek.pl [dostęp 2018-01-31] [zarchiwizowane z adresu 2018-01-31] (pol.).
  4. Zamczysko Kotówka, Lubomia – Zabytek.pl, zabytek.pl [dostęp 2018-01-31] [zarchiwizowane z adresu 2018-01-31] (pol.).
  5. Moja_kraina..._Lubomia.
  6. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  7. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2015-11-18].
  8. Szyra D. 2004. Ptaki zespołu przyrodniczo-krajobrazowego „Wielikąt”. Przegląd Przyrodniczy 15, 1-2: 77-104.
  9. Szyra D. 2012. Awifauna wodno-błotna stawów Wielikąt – stan aktualny oraz zmiany liczebności. Przegląd Przyrodniczy 23, 2: 42-65.

Linki zewnętrzneEdytuj