Otwórz menu główne

Lucien Bouchard

kanadyjski polityk

Lucien Bouchard (wym. [lysjɛ̃ buʃaʁ]; ur. 22 grudnia 1938 w Saint-Coeur-de-Marie) – polityk kanadyjski, premier prowincji Quebec z ramienia Partii Quebecu.

Lucien Bouchard
Ilustracja
Lucien Bouchard (2009)
Data i miejsce urodzenia 22 grudnia 1938
Saint-Coeur-de-Marie
Premier Quebecu
Okres od 1996
do 2001
Przynależność polityczna Partia Quebecu
Poprzednik Jacques Parizeau
Następca Bernard Landry
Odznaczenia
Wielki Oficer Narodowego Orderu Quebecu (Kanada) Komandor Orderu Plejady (Frankofonia) Medal 125. Rocznicy Konfederacji Kanady Medal Złotego Jubileuszu Medal Królowej Elżbiety II Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

ŻyciorysEdytuj

Studiował nauki społeczne w Jonquière Classical College, gdzie w 1959 uzyskał tytuł licencjata, a następnie prawo na Uniwersytecie w Laval. Praktykę adwokacką rozpoczął w 1964 w Chicoutimi. Z zawodem prawnika rozstał się w 1985, by poświęcić się polityce. Już wcześniej jednak współpracował z rządem prowincjonalnym jako ekspert w dziedzinie prawa pracy i prawa korporacyjnego.

Choć Bouchard znany jest jako frankofoński nacjonalista i separatysta, w początkowym okresie swej politycznej działalności uchodził za oddanego federalistę. Karierę polityka rozpoczął wstępując do partii liberalnej w 1970. Wydarzenia kryzysu październikowego podkopały jego zaufanie do liberałów. W tym czasie zbliżył się do Partii Quebecu, w szczególności dążąc wielkim podziwem jej lidera René Lévesque. Formalnie jednak nie został członkiem Partii Quebecu w tamtym czasie. W referendum na temat suwerenności Quebecu w 1980 należał do grupy polityków optujących za "tak". Po przegranym referendum i ogólnym spadku seperatystycznej euforii dołączył do federalnej partii progresywno-konserwatywnej, której liderem był kolega ze studiów Brian Mulroney. Bouchard wierzył, że Mulroney doprowadzi do odpowiednich zmian w konstytucji tak by powiększyć autonomię Quebecu i nadać tej prowincji status wydzielonego społeczeństwa. Zanim jednak wszedł do rządu federalnego, odbył misję dyplomatyczną do Francji, gdzie przebywał przez kilka lat jako ambasador Kanady. W 1988 został ministrem w rządzie federalnym – początkowo spraw zagranicznych, a następnie ochrony środowiska.

Mulroney nie zawiódł nadziei, jakich pokładał w nim Bouchard. Rozpoczął skomplikowany proces zmian konstytucyjnych, który zaowocował porozumieniami w Meech Lake i w Charlotetown. Niestety dla Quebecu porozumienia te nie zostały ratyfikowane przez wszystkie zainteresowane strony. Wywołało to kolejny wzrost tendencji separatystycznych w Quebecu, które ostatecznie doprowadziły do drugiego referendum w 1995. Sam Bouchard utracił zaufanie do partii i spowodował secesję z niej większości posłów pochodzących z Quebecu, tworząc oddzielny klub parlamentarny, z którego wkrótce wykształciła się nowa partia federalna Blok Quebecu. W czasie drugiego referendum Bouchard, obok Jacques'a Parizeau, był jednym z czołowych zwolenników separatyzmu. Po przegranej w referendum i rezygnacji z stanowiska lidera Partii Quebecu przez Parizeau, Bouchard pozostawił Block Quebecu i przejął, jego zdaniem ważniejszą misję przewodzenia separatystami i nacjonalistami prowincji, oraz rządem prowincji jako jej premier.

Jako premier odrzucił możliwość szybkiego doprowadzenia do następnego referendum, czym się naraził radykałom. Uznał, ze sytuacja ekonomiczna i społeczna nie sprzyja temu. Przyjął zasadę wyrażoną w sloganie conditions gagnantes, iż należy oczekiwać na "sprzyjające okoliczności". Nie oznaczało to bezczynności, lecz aktywne działania, głównie w sferze ekonomicznej. Prowincja po latach rządów keysenistów znajdowała się w gospodarczej zapaści. Szczególnie niebezpiecznym był niezrównoważony budżet. Bouchard zakładał doprowadzenie do równowagi budżetowej do końca wieku, co udało się osiągnąć już w 1999. Odstąpienie, a raczej zawieszenie polityki dążenia do suwerenności naraziło Boucharda na krytykę ze strony radykalnego skrzydła partii. Krytyka ta a także problemy zdrowotne (w wyniku rzadkiej infekcji bakteryjnej stracił jedną nogę) skłoniły go do wycofania się z czynnej polityki w 2001.