Ludwik Dutkowski

Ludwik Dutkowski (ur. 11 października 1927, zm. 27 kwietnia 2015[1]) – wiceadmirał, oficer polityczny Ludowego Wojska Polskiego. Podczas służby wojskowej zajmował m.in. stanowiska zastępcy dowódcy Marynarki Wojennej ds. politycznych oraz I zastępcy szefa Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego.

Ludwik Dutkowski
wiceadmirał wiceadmirał
Data i miejsce urodzenia 11 października 1927
Aleksandrów Łódzki
Data śmierci 27 kwietnia 2015
Przebieg służby
Lata służby 1948-1990
Stanowiska zastępca szefa zarządu w Głównym Zarządzie Politycznym WP, zastępca dowódcy Marynarki Wojennej ds. politycznych, I zastępca szefa Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
I sekretarz KC PZPR Edward Gierek składa Ludwikowi Dutkowskiemu gratulacje z okazji awansu na stopień kontradmirała, Warszawa, październik 1975

WykształcenieEdytuj

Ludwik Dutkowski urodził się 11 października 1927 w Aleksandrowie Łódzkim. Ukończył Centrum Szkolenia Specjalistów Morskich w Ustce (1948) oraz Oficerską Szkołę Polityczną w Łodzi (1951). Jest również absolwentem Akademii Wojskowo-Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego w Warszawie (1956), Uniwersytetu Warszawskiego (1962) i Wyższej Szkoły Partyjnej w Moskwie (ZSRR, 1972). W 1978 odbył Kurs Operacyjny w Akademii Marynarki Wojennej ZSRR oraz Wyższy Kurs Akademicki w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR.

Służba wojskowaEdytuj

Pierwsze stanowisko służbowe – starszego pisarza objął w Komendzie Portu Wojennego Gdynia. Po promocji oficerskiej wyznaczono go wykładowcą w Oficerskiej Szkole Marynarki Wojennej w Gdyni. W 1952 został instruktorem, a w 1956 starszym lektorem w Zarządzie Politycznym Dowództwa Marynarki Wojennej w Gdyni. Od 1962 do 1972 był zastępcą szefa Zarządu Politycznego Marynarki Wojennej, po czym zajmował stanowisko zastępcy szefa Zarządu Organizacyjnego w Generalnym Zarządzie Politycznym Wojska Polskiego w Warszawie. W 1973 objął stanowisko szefa Zarządu Politycznego – zastępcy dowódcy Marynarki Wojennej ds. politycznych. W latach 1986-1989 był I zastępcą szefa Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego. W 1990 roku w dyspozycji ministra obrony narodowej. 15 listopada 1990 roku został przeniesiony w stan spoczynku.

Działacz PZPR. W latach 1986-1990 członek Centralnej Komisji Kontrolno-Rewizyjnej PZPR[2]. Od 1974 członek Zarządu Głównego, a od 1983 członek Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.

Pochowany na Cmentarzu Witomińskim w Gdyni (kwatera 50-10-1a)[3].

Życie prywatneEdytuj

Był synem Kazimierza i Heleny z Podębskich (zmarła w 1929). Mieszkał w Gdyni. Żonaty, żona Zofia Dutkowska (1929-2009) była pedagogiem. Małżeństwo miało syna[4].

 
Grób wiceadmirała Ludwika Dutkowskiego na Cmentarzu Witomińskim

Ordery, odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Nekrolog na stronie Centrum Operacji Morskich
  2. X Zjazd Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, Podstawowe dokumenty i materiały, Wydawnictwo Książka i Wiedza, Warszawa 1986, str. 339
  3. Wyszukiwarka cmentarna - Cmentarze Komunalne w Gdyni
  4. Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom I: A–H, Toruń 2010, s. 360-363
  5. Jak najlepiej kojarzyć interes zakładu z potrzebami ogólnospołecznymi. Gen. armii Florian Siwicki wśród załogi „Autosanu”. „Nowiny”, s. 2, Nr 74 z 28-29 marca 1987. 

BibliografiaEdytuj

  • Mariusz Jędrzejko, Mariusz Lesław Krogulski i Marek Paszkowski, Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej 1989-2002, Wydawnictwo von Borowiecky, Warszawa 2002, ISBN 83-87689-46-7.