Otwórz menu główne

Ludwik Janczyszyn

wojskowy polski, admirał

Ludwik Janczyszyn (ur. 11 maja 1923 w Krasnem, zm. 27 lipca 1994 w Gdyni) – polski admirał, oficer piechoty i morski oficer pokładowy. Dowódca Marynarki Wojennej, w latach 1969–1986. Poseł na Sejm PRL VI, VII, VIII i IX kadencji, członek Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego, ambasador w Syrii i Jordanii.

Ludwik Janczyszyn
ilustracja
admirał admirał
Data i miejsce urodzenia 11 maja 1923
Krasne
Data i miejsce śmierci 27 lipca 1994
Gdynia
Przebieg służby
Lata służby 1943–1990
Siły zbrojne Naval Ensign of Poland2.svg Marynarka Wojenna
Jednostki dowódca Marynarki Wojennej Marynarka Wojenna
szef Sztabu MW Sztab Główny Marynarki Wojennej
dowódca okrętu ORP „Orlik”
Stanowiska dowódca Marynarki Wojennej
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Medal „Za udział w walkach o Berlin” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal Komisji Edukacji Narodowej Złoty Medal Za Zasługi dla LOK Wielki Oficer Orderu Korony (Belgia) Medal „Za umacnianie Przyjaźni Sił Zbrojnych” II klasy (Czechosłowacja) Medal „30 lat Narodowej Armii Ludowej” (NRD) Order Czerwonego Sztandaru Order Przyjaźni Narodów Medal „Za zdobycie Berlina” Medal „Za Wyzwolenie Warszawy” Medal za Umacnianie Braterstwa Broni Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 30 years of victory rib.png 40 years of victory rib.png 60 years saf rib.png

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Służba wojskowaEdytuj

Syn Marii i Marcina. Od października 1943 działał w partyzantce radzieckiej na Podolu[1]. W czerwcu 1944 znalazł się w szeregach Wojska Polskiego. W listopadzie ukończył Oficerską Szkołę Piechoty przy 1 Armii WP. Służył jako dowódca plutonu, potem kompanii ckm w 1 Praskim Pułku Piechoty. Brał udział w walkach o Warszawę i przełamaniu Wału Pomorskiego, w tym czasie dwukrotnie ranny[1]. Po wojnie, w latach 1946–1949 studiował w Oficerskiej Szkole Marynarki Wojennej w Gdyni. W 1949 wyznaczono go pomocnikiem szefa Wydziału Politycznego Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej. W 1950 przez krótki czas dowodził trałowcem ORP „Orlik”, następnie objął posadę zastępcy dowódcy okrętu na ORP „Błyskawica”. W latach 1952–1956 był kolejno oficerem flagowym, szefem sztabu oraz dowódcą w Bazie Głównej Marynarki Wojennej w Gdyni. W Akademii Marynarki Wojennej ZSRR w Leningradzie odbył Kurs Nawigacji i Artylerii (1952) i Wyższy Kurs Akademicki (1957). Potem został zastępcą szefa Sztabu Marynarki Wojennej, a od 1959 zajmował stanowisko szefa Sztabu – zastępcy dowódcy Marynarki Wojennej. W latach 1969–1986 dowodził Marynarką Wojenną. W 1966 uzyskał tytuł inżyniera nawigatora w Wyższej Szkole Marynarki Wojennej (dawnej OSMW) w Gdyni. Wieloletni członek Komitetu Partyjnego Marynarki Wojennej.

Należał do rocznika pierwszej powojennej promocji w Marynarce Wojennej, który przygotowywany był do przejęcia najwyższych stanowisk w morskim rodzaju Sił Zbrojnych od oficerów przedwojennych i radzieckich. Ludwik Janczyszyn to pierwszy żołnierz w historii Polski awansowany na stopień admirała i, jak do tej pory, najdłużej sprawujący funkcję dowódcy Marynarki Wojennej. 7 listopada 1989 zakończył oficjalnie zawodową służbę wojskową. Na początku 1990 przeszedł w stan spoczynku.

Awanse admiralskieEdytuj

Kariera politycznaEdytuj

 
Przemówienie admirała Ludwika Janczyszyna i gen. broni Floriana Siwickiego, 1982

Od października 1946 był członkiem Polskiej Partii Robotniczej, a od 1948 Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Sprawował funkcję zastępcy członka Komitetu Centralnego (1971–1986) oraz członka Prezydium Komisji Ideologicznej i członka Komisji Morskiej Komitetu Centralnego w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Był delegatem na VI, VII, VIII i IX Zjazd partii. Sprawował mandat posła na Sejm PRL VI, VII, VIII i IX kadencji (1972–1989)[2]. W latach 1974–1990 wchodził także w skład Rady Naczelnej ZBoWiD.

Podczas stanu wojennego wszedł w skład Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego. W 1986 mianowano go ambasadorem nadzwyczajnym i pełnomocnym w Syrii i Jordanii, w 1988 został odwołany ze stanowiska.

Zmarł 27 lipca 1994 w Gdyni. Pochowany na Cmentarzu Witomińskim w Gdyni[3] (kwatera 50-8-4).

 
grób adm. Ludwika Janczyszyna na Cmentarzu Witomińskim

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Informacje w BIP IPN. [dostęp 2018-11-13].
  2. Profil na stronie Biblioteki Sejmowej. [dostęp 2019-03-18].
  3. Ludwik Janczyszyn, timenote.info [dostęp 2019-03-18].
  4. Lista żołnierzy odznaczonych w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 280 z 11 października 1973. 

BibliografiaEdytuj

  • Encyklopedia Historii Polski, Wydawnictwo Wiedza Powszechna, Warszawa 1996;
  • Płk M. Jędrzejko, ppłk M. Paszkowski, mjr M. Krogulski, Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej (1989–2002) Wydawnictwo Von Borowiecky, Warszawa 2002;
  • J. Królikowski, Admirałowie Polskiej Marynarki Wojennej 1945–2004, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2004, s. 60–63
  • Kto jest kim w Polsce 1984, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1984;
  • Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989;
  • P. Martell, G.P. Hayes, World military leaders, Bowker, New York 1974;
  • Wojskowy Przegląd Historyczny”, 1990, nr 1–2 (131–132), s. 276.