Otwórz menu główne

Ludwik Strugała

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Ludwik Strugała (ur. 2 lipca 1894 w Bolechowicach, zm. 4 sierpnia 1935 w Niedźwiedziu) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Ludwik Strugała
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 2 lipca 1894
Bolechowice
Data i miejsce śmierci 4 sierpnia 1935
Niedźwiedź
Przebieg służby
Lata służby 1914–1935
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzeł hallerczyków.jpg Błękitna Armia
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Strzelców Polskich
5 Dywizja Strzelców Polskich
84 Pułk Strzelców Poleskich
69 Pułk Piechoty
DOK X
GISZ
Stanowiska dowódca plutonu
dowódca kompanii
oficer sztabu dywizji
adiutant dowódcy dywizji
dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna domowa w Rosji
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi
Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych

ŻyciorysEdytuj

Ludwik Strugała urodził się 2 lipca 1894 w Bolechowicach[1]. Kształcił się w c. i k. V Gimnazjum w Krakowie, w którym w 1912 ukończył VII klasę[2], zdał egzamin dojrzałości w 1913[1]. Podjął studia w Wyższej Szkole Przemysłowej[1].

Po wybuchu I wojnie światowej w sierpniu 1914 został wcielony do armii austro-węgierskiej i przydzielony do 87 pułku piechoty[1]. 1 lutego 1915 jako kadet i dowódca plutonu został wysłany na front rosyjski[1]. 16 lipca 1915 w stopniu chorążego został wzięty do niewoli rosyjskiej, w której przebywał w kilku obozach do 6 lipca 1918[1]. W tym czasie zaangażował się w działalność konspiracyjnego Związku Wojskowych Polaków[1]. W dniu odzyskania wolności z niewoli wstąpił do Wojska Polskiego na Wschodzie w Samarze i latem 1918 był jednym z organizatorów formowanego w Bugurusłanie 1 pułku strzelców polskich im. Tadeusza Kościuszki[1]. W szeregach tej jednostki jako dowódca 4 kompanii od listopada 1918 do 15 stycznia 1919 walczył na froncie ufańskim (m.in. w bitwie pod Konstantynówką w listopadzie, pod Belebej w grudniu)[3][1]. Następnie został odkomenderowany na kurs w rosyjskiej Akademii Sztabu Generalnego w Tomsku[1]. W tym czasie został mianowany podporucznikiem[1]. Po ukończeniu kursu 5 maja 1919 został skierowany z powrotem do Nowonikołajewska i od tego czasu był oficerem sztabu 5 Dywizji Strzelców Polskich i adiutantem dowódcy, Jana Skorobohatego-Jakubowskiego[1]. W trakcie rewolucji bolszewickiej podczas walk w Stepie Kułundyjskim ewakuował z linii walk rannego dowódcę[1]. W styczniu 1920 pod Krasnojarskiem będąc w stanie chorobowym dostał się do niewoli bolszewickiej, a po wyzdrowieniu 10 maja 1920 uciekł z obozu jenieckiego[1].

Do Polski przybył 19 sierpnia 1920 i natychmiast został włączony do działań Wojska Polskiego podczas trwającej wojny polsko-bolszewickiej, obejmując stanowisko dowódcy 9 kompanii w 1 pułku strzelców[1].

19 stycznia 1921 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej[4]. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w 82 pułku piechoty[5]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 992. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 82 Syberyjski pułk piechoty[6]. W 1923 roku był oficerem 84 pułku Strzelców Poleskich w Pińsku[7]. W styczniu 1924 roku został odkomenderowany do Oddziału V Sztabu Generalnego[8]. W marcu tego roku został przeniesiony z 84 do 69 pułku piechoty w Gnieźnie z pozostawieniem na odkomenderowaniu w Oddziale V SG[9][10]. W 1928 roku był dowódcą II batalionu 69 pułku piechoty[11]. 12 kwietnia 1927 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 85. lokatą w korpusie oficerów piechoty[12].

Z dniem 2 listopada 1928 roku został powołany do Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie na Kurs 1928–1930 z równoczesnym przeniesieniem macierzyście do kadry oficerów piechoty[13]. Po ukończeniu I roku kontynuował studia w Wyższej Szkole Wojennej w Paryżu (franc. École Supérieure de Guerre)[1]. Z dniem 1 listopada 1931 roku, po ukończeniu studiów i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu[14][15]. 26 stycznia 1934 roku został przeniesiony do Biura Inspekcji Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych w Warszawie[16]. Od 1934 był organizatorem koła byłych żołnierzy V Dywizji Syberyjskiej przy Związku Sybiraków[1]. Na początku czerwca 1935 został wybrany członkiem zarządu Towarzystwa Wiedzy Wojskowej[17]. 27 czerwca 1935 roku został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 19. lokatą w korpusie oficerów piechoty[18]. Zmarł w niedzielę 4 sierpnia 1935 roku podczas urlopu w miejscowości Niedźwiedź koło Mszany Dolnej[19]. Tam w środę 7 sierpnia 1935 roku został pochowany[20].

Był żonaty, miał dwoje dzieci[1].

24 stycznia 1928 Inspektor Armii gen. Rydz-Śmigły wystawił opinię o Ludwiku Strugale: „Inteligencja duża i ruchliwa, pracuje dużo ... dobry organizator, dba o podwładnych, Wybija się ponad przeciętność”[21].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t Jan Skorobohaty-Jakubowski, Jan Nałęcz-Koniuszewski. Z żałobnej karty. Ś. p. ppłk Ludwik Strugała. „Sybirak”. 3 (7), s. 57-60, października 1935. 
  2. Sprawozdanie Dyrektora C. K. Gimnazyum V w Krakowie za rok szkolny 1911/12. Kraków: 1912, s. 155.
  3. Dindorf-Ankowicz 1929 ↓, s. 16.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 29 stycznia 1921 roku, s. 137.
  5. Spis oficerów 1921 ↓, s. 215, 893.
  6. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 54.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 367, 413.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 18 stycznia 1924 roku, s. 24.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 29 z 25 marca 1924 roku, s. 146.
  10. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 286, 357.
  11. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 83, 181.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 119.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 366.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 234.
  15. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 30, 480.
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 7.
  17. Oficerskie kursy języków obcych. Obrady delegatów T-wa wiedzy wojskowej. „Warszawski Dziennik Narodowy”. 15B, s. 9, 9 czerwca 1935. 
  18. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 66.
  19. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 119.
  20. Nekrolog ↓.
  21. 3W Serwisy Informacyjne http://3w.gliwice.pl, Opinie o oficerach, archiwa.pilsudski.org [dostęp 2018-04-07] (pol.).
  22. Dindorf-Ankowicz 1929 ↓, s. 46.
  23. M.P. z 1931 r. nr 179, poz. 260.

BibliografiaEdytuj