Ludwik Szczepański, ps. Wincenty Ogórek (ur. 5 marca 1872 w Krakowie, zm. 19 lutego 1954 tamże) – polski literat, publicysta, dziennikarz, poeta, w młodości również taternik.

Ludwik Szczepański
Wincenty Ogórek
Ilustracja
Ludwik Szczepański (przed 1937)
Data i miejsce urodzenia 5 marca 1872
Kraków
Data i miejsce śmierci 19 lutego 1954
Kraków
Dziedzina sztuki liryka, powieść
Epoka Młoda Polska
Ważne dzieła
  • Hymny
  • Srebrne noce. Lunatica

ŻyciorysEdytuj

Był synem literata i publicysty Alfreda Szczepańskiego oraz ojcem znanych taterników Jana Alfreda Szczepańskiego i Alfreda Szczepańskiego. Studiował prawo na Uniwersytecie Wiedeńskim i Jagiellońskim. Przez większość życia zajmował się dziennikarstwem. Wydawał czasopisma: „Życie” (założone przez siebie), dwutygodnik satyryczny „Urwisz”, „Ilustracja Polska”, „Nowiny dla Wszystkich”. W dwudziestoleciu międzywojennym był pracownikiem „Ilustrowanego Kuriera Codziennego”. Zajmował się spirytyzmem, na temat którego pisał broszury. Był współzałożycielem Towarzystwa Metapsychicznego w Krakowie.

Jego ważniejsze dzieła to dwa tomiki poezji: Hymny (1897) i Srebrne noce. Lunatica (1897), utrzymane w młodopolskim nastroju dekadentyzmu i melancholii. Napisał też powieści Król powietrza (1908) i Przewrót (1911).

Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie[1].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj