Otwórz menu główne

Ludwika Nałęcz-Morawska

Polska zakonnica

Ludwika Nałęcz-Morawska (imię zakonne Maria od Krzyża Morawska; ur. 22 sierpnia 1842 w Rokoszu, zm. 26 stycznia 1906 na trasie WiedeńCannes) – polska zakonnica, początkowo felicjanka, a następnie fundatorka polskiej gałęzi franciszkanek Najświętszego Sakramentu (późniejszych Sióstr Klarysek od Wieczystej Adoracji) oraz Służebnica Boża Kościoła katolickiego.

Maria od Krzyża Morawska CSSF OCPA
Ludwika Nałęcz-Morawska
Służebnica Boża
zakonnica
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 22 sierpnia 1842
Rokosz
Data i miejsce śmierci 26 stycznia 1906
(w czasie podróży na trasie WiedeńCannes)
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja Felicjanki
1857–1864,
Franciszkanki Najświętszego Sakramentu
1866–1906
Śluby zakonne 8 grudnia 1858 (felicjanki),
29 kwietnia 1867 (franciszkanki)
Miejsce spoczynku krypta chóru zakonnego klasztoru „na wzgórzu” we Lwowie,
ul. Kurkowa
Rodzice Hieronim,
Tekla z d. Lenczewska

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodziła się w rodzinie wielodzietnej jako najmłodsze z sześciorga dzieci rodziców Hieronima Sabina Morawskiego i Tekli Michaliny z domu Lenczewskiej[1]. Trzy dni później (25 sierpnia 1842) została ochrzczona w parafialnym kościele św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Cieninie Kościelnym[1].

Ojciec jej był absolwentem Instytutu Nauczycielskiego w Łowiczu, pracował jako nauczyciel w szkole elementarnej, był kontrolerem magazynu żywności Twierdzy Modlin, a także burmistrzem w Brzezinach koło Łodzi, później również w Białej Rawskiej i Rawie Mazowieckiej[1]. Poślubił Teklę Michalinę Lenczewską, po śmierci pierwszej żony Elżbiety, ale wkrótce zmarł 22 września 1846 w wieku 37 lat[1]. Matka Ludwiki po śmierci męża przeprowadziła się z dziećmi do Warszawy, gdzie była szansa na lepsze wykształcenie dzieci oraz gdzie zamieszkiwali jej bliscy krewni. Zmarła w Warszawie 29 października 1856, kiedy Ludwika miała 14 lat[1].

W wieku dziewięciu lat Ludwika rozpoczęła naukę w Warszawie na pensji Pani Laury z Brzezińskich Guerin, gdzie obowiązki prefekta, pełnił kapucyn o. Honorat Koźmiński, późniejszy błogosławiony[1]. Po upadku powstania listopadowego na pensjach tych młode dziewczęta zdobywały wiadomości teoretyczno-praktyczne, a przede wszystkim uczyły się języków obcych[1]. Po śmierci starszej siostry Bronisławy, trójką młodszych dzieci zajęła się jej rodzina. Ludwika znalazła schronienie w domu Józefa Mirowskiego, kuzyna matki[1].

Nie mając już rodziców, na których mogłaby się oprzeć, z całą ufnością zwróciła się ku Bogu i idąc za głosem powołania 8 sierpnia 1857 wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Felicjanek w Warszawie, założonego przez m. Angelę Truszkowską, późniejszą błogosławioną i kierowanego przez o. Honorata Koźmińskiego, gdzie 8 grudnia 1858 złożyła śluby zakonne, przyjmując imię zakonne: Katarzyna[2][3]. Po kasacie tego Zgromadzenia w 1864 i krótkim pobycie w klasztorze bernardynek w Łowiczu, a następnie u sióstr klarysek w Wersalu, znalazła schronienie w Troyes, we Francji, u Sióstr Franciszkanek Najświętszego Sakramentu, gdzie wraz ze współsiostrą Marianną Ładą, przybyła 25 lipca 1866[2]. W nowym Zgromadzeniu otrzymała nowe imię zakonne: Maria od Krzyża, a następnie 29 kwietnia 1867 złożyła śluby wieczyste[2], podczas których głoszący kazanie ks. Aleksander Jełowicki wypowiedział w odniesieniu do niej prorocze słowa, że może Bóg chce użyć Polki, jako narzędzia w przeniesieniu kultu Eucharystii do ukochanej, choć cierpiącej pod ciężarem rozbiorów Ojczyzny. Mając na uwadze głębokie znaczenie Najświętszego Sakramentu i jego adoracji, przeniosła za jego radą ten charyzmat do Ojczyzny. 27 października 1873 wraz z siedmioma siostrami na stałe osiadła we Lwowie, na ul. Kurkowej, gdzie za radą polskich władz kościelnych postanowiła przyjąć regułę II Zakonu św. Franciszka, udając się w 1879, w celu aprobaty do Rzymu[2].

Konstytucje zakonne napisane przez Matkę Marię od Krzyża zostały zatwierdzone przez papieża Leona XII, 20 września 1889[2]. Matka Maria założyła jeszcze klasztory w Mariborze (1893) i w Wiedniu (1898)[1]. Wkrótce zachorowała na chorobę płuc i serca. Zmarła nagle 26 stycznia 1906 podczas podróży[3], a jej doczesne szczątki spoczęły w krypcie chóru zakonnego lwowskiego klasztoru[2]. Przedwczesna śmierć nie pozwoliła jej dokonać reformy zakonu na zasadach franciszkańskiej reguły św. Klary[2]. Starania w tym kierunku podjęła jej następczyni, Matka Maria Izabela Markiewicz, następna po niej przełożona lwowskiego konwentu (reforma ta zakończyła się w 1912)[2].

Proces beatyfikacjiEdytuj

Z inicjatywy klarysek od wieczystej Adoracji przekonanych o świątobliwości jej życia podjęto próbę wyniesienia jej na ołtarze[4]. 24 września 2002 Stolica Apostolska wydała tzw. Nihil obstat wyrażając zgodę na rozpoczęcie jej procesu beatyfikacyjnego[4]. 25 października 2002 dokonano we Lwowie otwarcia jej procesu beatyfikacyjnego, a na postulatora procesu wyznaczono o. Zbigniewa Sucheckiego OFMConv[4]. Odtąd przysługuje jej tytuł Służebnicy Bożej. 15 czerwca 2005 dokonano zamknięcia procesu beatyfikacyjnego na poziomie diecezjalnym[4], a następnie akta procesu zostały przekazane Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w Rzymie, po czym 6 czerwca 2008 Kongregacja wydała dekret o ważności procesu beatyfikacyjnego[4].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i Służebnica Boża Matka Maria od Krzyża (Ludwika Nałęcz Morawska). Ogrodywspomnien.pl. [dostęp 2016-06-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-09)].
  2. a b c d e f g h Matka Maria od Krzyża Morawska. W: Klaryski od Wieczystej Adoracji w Słupsku [on-line]. Klaryskislupsk.pl. [dostęp 2016-06-15].
  3. a b Marek Derwich, Weronika Wojciech: Dziedzictwo kulturowe po klasztorach skasowanych na ziemiach dawnej Rzeczpospolitej oraz Śląsku w XVIII i XIX w.: losy, znaczenie, inwentaryzacja. (Ludwika Nałęcz-Morawska, im. zak. Katarzyna). Pw.kasaty.pl, 2009. [dostęp 2016-06-15].
  4. a b c d e ~1906~ (Ludwika Morawska, Maria of the Cross) (ang.). Newsaints.faithweb.com. [dostęp 2016-06-15].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj