Maciej Kossowski

Maciej Kossowski, [od 1983 r. Mike Cossi] (ur. 11 lutego 1937[1] w Grudziądzu)[2] – polski piosenkarz, trębacz, kompozytor i aranżer.

Maciej Kossowski
Imię i nazwisko Mike Cossi
Data i miejsce urodzenia 11 lutego 1937
Grudziądz
Zawód piosenkarz, kompozytor
Aktywność od 1963
Powiązania Czerwono-Czarni, Tajfuny, Warsaw Stompers, Zespół Zbyszka Namysłowskiego, Tralabomba Jazz band, Orkiestra Polskiego Radia
Strona internetowa

ŻyciorysEdytuj

Był uczniem liceum im. Bolesława Chrobrego w Grudziądzu. Studiował na Uniwersytecie im. Mikołaja Kopernika w Toruniu i w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku (filologia polska). Uczył się gry na trąbce Średniej Szkole Muzycznej w Gdańsku. Grał w gdańskim teatrzyku studenckim (jako aktor) Bim-Bom i w cyrku Tralabomba Jazz Band Jerzego Afanasjewa. Dwukrotnie, (bez powodzenia) starał się dostać do Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej.

W latach 1963–1967 był solistą Czerwono-Czarnych. W 1967 roku Kossowski wyruszył na trzymiesięczną trasę koncertową do Związku Radzieckiego z zespołem Tajfuny. Koncertował także w Grecji, Czechosłowacji (1964), Niemczech (1965), Belgii, Szwecji, Stanach Zjednoczonych (1966). (Po powrocie do kraju do końca 1969 r. współpracował jako producent, kompozytor muzyki, aranżer i piosenkarz ze „Studiem Rytm” w Polskim Radio Warszawa. W tym czasie napisał muzykę do piosenek śpiewanych przez takich wykonawców jak: Edward Hulewicz i Heliosi, Kasia Sobczyk, Henryk Fabian, Jacek Lech, Elżbieta Żakowicz i zespół Wiślanie 69 („Gdy sam zostaniesz”, muzyka M. Kossowski, słowa Bogdan Loebl i Marek Gaszyński), Ala Eksztajn, Fryderyka Elkana, Filipinki, Maria Figiel, Halina Frąckowiak i grupa ABC.

Najbardziej znane, przez niego zaśpiewane jego piosenki to: evergreen – „Wakacje z blondynką” (muzyka Juliusz Loranc, słowa Jonasz Kofta) oraz „Agatko pocałuj”, „Dwudziestolatki”, „Domowe strachy”, „Nie mówię żegnaj”, „Z Cyganami w świat”. Inne znane piosenki z jego repertuaru: „To ty, Mario”, „Kto mi to da”, „Augustyna”, „Szkolny bal”, „Wiatr od Klimczoka” (Zbigniew Bizoń muzyka – słowa Krzysztof Dzikowski).

Współpracował z takimi autorami tekstów jak np.: Jonasz Kofta, Bogdan Loebl, Marek Głogowski, Zbigniew Jerzyna i z zespołami: Czerwono-Czarni, Tajfuny, Warszawscy Stompersi, Zespół Zbyszka Namysłowskiego, Tralabomba Jazz Band, Orkiestra Polskiego Radia w Warszawie pod dyrekcją Jerzego „Dudusia” Matuszkiewicza i Piotra Figla.

Będąc w Stanach Zjednoczonych poznał dziewczynę, Amerykankę, z którą później korespondował. Przyjechała w 1967 roku do Polski. Pobrali się w Świnoujściu. Wyjechał do Ameryki na stałe. Wg jednych źródeł w październiku 1969 (Emilia Padoł) wg innych na początku 1970 roku (Ryszard Wolański, Dariusz Michalski).

Osiedlił się na stałe w Nowym Jorku (początek 1970) i założył własną grupę instrumentalną, z którą występował w okolicznych klubach.

W 2012 roku przyjechał do Polski – wystąpił na jedynym koncercie w trakcie święta swojego rodzinnego miasta[3][4].

PrzypisyEdytuj

  1. Leszek Gnoiński, Jan Skaradziński, Encyklopedia Polskiego Rocka, Warszawa: Świat Książki, 1997, s. 110, ISBN 83-7129-570-7, OCLC 43868642.
  2. Kalendarium Muzyczne – Luty, pfm.waw.pl [dostęp 2011-05-23] [zarchiwizowane z adresu 2011-06-07] (pol.). (arch.)
  3. Dni Grudziądza: Maciej Kossowski, grudziadz.twoje-miasto.pl z 2.06.2016 [dostęp: 3.07.2016]
  4. Druga odsłona Dni Grudziądza za nami, naszemiasto.pl z 3.06.2016[dostęp: 3.07.2016]

Linki zewnętrzneEdytuj