Otwórz menu główne

Marian Nunberg

Oficer Wojska Polskiego, entomolog leśny i koleopterolog

Marian Nunberg (ur. 8 września 1896 we Lwowie, zm. 31 stycznia 1986 w Warszawie) – polski entomolog leśny i koleopterolog. Profesor doktor habilitowany Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, członek honorowy Polskiego Towarzystwa Entomologicznego.

Marian Nunberg
Data i miejsce urodzenia 8 września 1896
Lwów
Data i miejsce śmierci 31 stycznia 1986
Warszawa
profesor doktor nauk przyrodniczych
Specjalność: entomologia
Alma Mater Politechnika Lwowska
Doktorat 1929 – nauki przyrodnicze
Politechnika Lwowska
Habilitacja 1937 – nauki przyrodnicze
Politechnika Lwowska
Profesura 1946 (nadzwyczajny), 1956 (zwyczajny)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej

ŻyciorysEdytuj

Syn Henryka Nunberga i Marty z domu Berg. W rodzinnym mieście ukończył szkołę powszechną i gimnazjum, w 1915 został wcielony w szeregi armii austriackiej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości był oficerem kwatermistrzem we Lwowie, a później w Grodnie. Równolegle do służby wojskowej uzupełniał wiedzę i w 1920 złożył we Lwowie egzamin dojrzałości. W 1921 przeszedł do rezerwy i rozpoczął studia na Wydziale Rolniczo-Lasowym Politechniki Lwowskiej, jako specjalizację wybrał entomologię i ochronę lasu, jego promotorem był prof. Aleksander Kozikowski. W 1925 został inżynierem leśnikiem, od 1926 pracował jako asystent w kierowanej przez prof. Kazimierza Simma pracowni zoologii i entomologii Wyższej Szkoły Gospodarstwa Wiejskiego w Cieszynie. W 1929 przedstawił rozprawę pt. Morfologia narządów pyszczkowych larw i chrząszczy korników i na jej podstawie uzyskał stopień doktora nauk technicznych, został wówczas zastępcą kierownika i wykładowcą w Państwowej Szkole dla Leśniczych. Dwa lata później zamieszkał w Warszawie, gdzie powierzono mu stanowisko kierownika Oddziału Ochrony Lasu w Zakładzie Doświadczalnym Lasów Państwowych. Od 1936 prowadził wykłady zlecone i ćwiczenia na Wydziale Leśnym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. W 1937 opublikował rozprawę pt. O wpływie różnych czynników na występowanie i populację strzygonii choinówki (Pannolis flammea Schiff. et Den.), rok później rozpoczął przewód habilitacyjny i otrzymał stopień docenta. Po wybuchu II wojny światowej pracował w nadleśnictwie koło Warszawy, a następnie wyjechał do Krakowa, gdzie pracował w Głównym Oddziale Leśnym Generalnego Gubernatorstwa. Po zakończeniu działań wojennych powrócił do Warszawy i stanął na czele Zakładu Ochrony Lasu i Entomologii Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, w 1946 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego. W 1947 został wybrany na roczną kadencję i pełnił funkcję dziekana Wydziału Leśnego, od 1951 do 1953 był prodziekanem, a następnie od 1956 przez rok ponownie był dziekanem tego Wydziału. W 1956 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego, w następnym roku został członkiem korespondencyjnym Polskiej Akademii Nauk (PAN). Od 1963 przez dwa lata zasiadał w prezydium PAN, w międzyczasie tj. w 1964 został członkiem rzeczywistym. Równocześnie przewodniczył Komitetowi Nauk Leśnych przy Wydziale V Nauk Rolniczych i Leśnych PAN, w 1966 przeszedł na emeryturę. W 1969 otrzymał godność doctora honoris causa Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego.

Dorobek naukowyEdytuj

Dorobek naukowy prof. Mariana Nunberga obejmuje 125 publikacji, spośród których znaczną część stanowią prace o znaczeniu światowym. Twórczość można podzielić na trzy grupy tematyczne tj. entomologia i ochrona lasy, badania nad chrząszczami z rodziny kornikowatych i wyrynnikowatych oraz faunistyka i opracowania taksonomiczne polskich chrząszczy. Do najważniejszych publikacji należą:

PoradnikiEdytuj

  • Klucz do oznaczania ważniejszych szkodliwych owadów leśnych /1935, 1951/;
  • Najważniejsze szkodliwe owady leśne /1950/;
  • Uszkodzenia drzew i krzewów leśnych wywołane przez owady /1964/.

Monografie (wybrane)Edytuj

  • Chrząszcz i jego zwalczanie /1934, 1946, 1948/;
  • Cetyńce /1946, 1947/;
  • Najważniejsze korniki świerka /1946/;
  • Najważniejsze korniki jodły /1948/;
  • Poproch cetyniak /1936, 1946, 1948/;
  • Barczatka sosnówka i jej zwalczanie /1935, 1946, 1948/;
  • Strzygonia choinówka /1938, 1946, 1948/;
  • Mniszka /1947/.

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj