Otwórz menu główne

Mikołaj Kostecki

polski generał

Mikołaj Kostecki (ur. 5 grudnia 1878 w Srokach, zm. 20 marca 1932 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego.

Mikołaj Kostecki
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 5 grudnia 1878
Sroki
Data i miejsce śmierci 20 marca 1932
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1897-1932
Siły zbrojne Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie
Jednostki 4 Pułk Strzelców Podhalańskich
28 Pułk Strzelców Kaniowskich
85 Pułk Strzelców Wileńskich
23 Pułk Piechoty im. płk. Leopolda Lisa-Kuli
Wojskowy Sąd Okręgowy Nr V
Wojskowy Sąd Okręgowy Nr I
Najwyższy Sąd Wojskowy
Departament Sprawiedliwości
Stanowiska szef sądu
sędzia NSW
zastępca szefa departamentu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Signum Laudis (w czasie wojny)
Grób Mikołaja Kosteckiego na Cmentarzu Powązkowskim

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w Srokach w Małopolsce Wschodniej. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim i do wybuchu I wojny światowej pracował w sądownictwie cywilnym w Stryju.

Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1908 roku w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Otrzymał przydział w rezerwie do pułku piechoty Nr 24, który wówczas stacjonował w Wiedniu[1]. W 1911 roku został przeniesiony w rezerwie do 35 pułku piechoty Obrony Krajowej w Złoczowie[2]. W składzie tego pułku walczył podczas I wojny światowej. Na stopień porucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1914 roku[3]. W 1915 roku, po kapitulacji Twierdzy Przemyśl, wraz z całą załogą znalazł się w niewoli rosyjskiej. W styczniu 1918 roku udało mu się zbiec z niewoli, ale wkrótce został internowany w Żydaczowie przez nacjonalistów ukraińskich. Po kolejnej ucieczce włączył się do walk w obronie Lwowa przed zakusami Ukraińców.

Wszedł do służby w Wojsku Polskim. W wojnie polsko-bolszewickiej dowódca batalionu w 4 pułku Strzelców Podhalańskich w stopniu majora. Walczył na froncie litewsko-białoruskim. Ciężko ranny podczas działań odwrotowych 1920, odcięty na prawym brzegu Niemna. Uznany za martwego i porzucony przez oddziały sowieckie został uratowany przez miejscową ludność. Po wyleczeniu powrócił do służby. 10 lipca 1922 roku został przeniesiony z dowództwa 28 Dywizji Piechoty do 28 pułku Strzelców Kaniowskich na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 10 listopada 1922 roku został przeniesiony do 85 pułku piechoty na stanowisko dowódcy[4]. 21 sierpnia 1926 roku został przeniesiony do 23 pułku piechoty we Włodzimierzu na stanowisko dowódcy pułku[5].

14 października 1927 roku Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go sędzią orzekającym przy wojskowych sądach okręgowych, a Minister Spraw Wojskowych przeniósł z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów sądowych i mianował szefem Wojskowego Sądu Okręgowego Nr V w Krakowie[6][7]. W kwietniu 1929 roku został przeniesiony do Wojskowego Sądu Okręgowego Nr I w Warszawie na stanowisko szefa sądu[8]. 4 czerwca 1930 roku Prezydent RP mianował go sędzią Najwyższego Sądu Wojskowego w Warszawie, a Minister Spraw Wojskowych przeniósł go z WSO Nr I do Najwyższego Sądu Wojskowego na stanowisko sędziego[9]. 26 marca 1931 roku został przeniesiony do Departamentu Sprawiedliwości Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko zastępcy szefa departamentu[10]. Zmarł 20 marca 1932 roku, w Warszawie, w czasie pełnienia obowiązków służbowych[11]. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.

Mikołaj Kostecki był osadnikiem wojskowym w powiecie włodzimierskim[12].

AwanseEdytuj

  • kapitan – 1918 r.
  • major – 1919 r.
  • podpułkownik – zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 r.
  • pułkownik – 31 marca 1924 r. ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 r. i 20 lokatą w korpusie oficerów piechoty (w październiku 1927 r. sklasyfikowany został z tym samym starszeństwem i 1,01 lokatą w korpusie oficerów sądowych)
  • generał brygady – 29 stycznia 1932 r. ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 r. i 7 lokatą

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1909 ↓, s. 390, 499.
  2. Rocznik oficerski c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1912 ↓, s. 193, 381.
  3. Lista starszeństwa c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1918 ↓, s. 86, 357.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 45 z 22 listopada 1922 roku, s. 344.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 33 z 21 sierpnia 1926 roku, s. 269.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 31 października 1927 roku, s. 291, 295.
  7. Organa 1928 ↓, s. 66.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 27 kwietnia 1929 roku, s. 131.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 199, 212.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 108.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 451.
  12. Osadnicy wojskowi – lista kompletna. kresy.genealodzy.pl. s. 89. [dostęp 5 kwietnia 2015].
  13. Dekret Wodza Naczelnego L. 2949 z 17 maja 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 21, poz. 828
  14. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 64)
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 6 sierpnia 1929 roku, s. 238.
  16. Lista starszeństwa c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1918 ↓, s. 357.

BibliografiaEdytuj