Otwórz menu główne

Miranda (księżyc)

księżyc Urana

Miranda (Uran V ) – najmniejszy spośród pięciu głównych księżyców Urana. Miranda posiada najbardziej złożone struktury geologiczne spośród satelitów tej planety. Została odkryta przez Gerarda Kuipera w 1948 roku.

Miranda
Miranda, mozaika zdjęć wykonanych przez sondę kosmiczną Voyager 2 (1986)
Miranda, mozaika zdjęć wykonanych przez sondę kosmiczną Voyager 2 (1986)
Planeta Uran
Odkrył Gerard Kuiper
Data odkrycia 16 lutego 1948
Charakterystyka orbity
Półoś wielka 129 900[1] km
Mimośród 0,0013[1]
Okres obiegu 1,413[1] d
Nachylenie do płaszczyzny równika planety 4,338[1]°
Długość węzła wstępującego 326,438[1]°
Argument perycentrum 68,312[1]°
Anomalia średnia 311,330[1]°
Własności fizyczne
Średnica równikowa 471 km
Powierzchnia 7,00 ×105 km2
Objętość 5,48 ×107 km3
Masa (6,6 ± 0,7) ×1019 kg
Średnia gęstość 1,20 g/cm3
Przyspieszenie grawitacyjne na powierzchni 0,079 m/s2
Siła ciążenia na powierzchni 0,008 g
Prędkość ucieczki 0,19 km/s
Okres obrotu wokół własnej osi synchroniczny
Albedo 0,32
Jasność obserwowana
(z Ziemi)
15,3m
Temperatura powierzchni 59 K

Do tej pory jedyne zdjęcia Mirandy w zbliżeniu pochodzą z sondy Voyager 2, która dokonała obserwacji księżyca w styczniu 1986 roku. Południowa półkula była wtedy skierowana w stronę Słońca, więc tylko ta część została sfotografowana. Sonda minęła Mirandę w odległości około 29 000 km, co było największym zbliżeniem do jakiegokolwiek księżyca w trakcie całej misji i pozwoliło na uzyskanie zdjęć powierzchni w wysokiej rozdzielczości[2].

Charakterystyka fizycznaEdytuj

 
Zbliżenie klifu Verona Rupes na powierzchni Mirandy, którego wyso­kość jest szacowana na ponad 5 km

Powierzchnię Mirandy może pokrywać lód z małą ilością skał krzemianowych oraz związki organiczne zawierające metan. Licznie występują kaniony o głębokości dochodzącej do 20 km oraz regiony świadczące o wzmożonej w przeszłości aktywności geologicznej. Rozległe wyżłobione struktury mogą być wynikiem ogrzewania się lodu. Niska gęstość wskazuje, że lód jest głównym składnikiem wnętrza, zatem zalicza się ona do księżyców lodowych.

Wydaje się[komu?], że tak silna aktywność tego stosunkowo niewielkiego księżyca, spowodowana była przyciąganiem Urana. Zapewne w przeszłości Miranda znajdowała się w rezonansie orbitalnym 1:3 z Umbrielem, a jej orbita była bardziej ekscentryczna, co powodowało ogrzewanie wnętrza księżyca przez siły pływowe. W miarę ewolucji układu księżyc opuścił rezonans, a jego orbita stała się bliska kołowej, zachowując jednak nietypowe nachylenie[3]. Inna, mniej prawdopodobna teoria sugeruje, że Miranda została uderzona przez masywny obiekt, który zniszczył jej powierzchnię. Fragmenty osiadły ponownie w innych miejscach, tworząc obecną, dziwną strukturę powierzchni.

Verona RupesEdytuj

Miranda zawiera największy uskok w Układzie Słonecznym – Verona Rupes. Jego wysokość oszacowano na 5 km.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g Planetary Satellite Mean Orbital Parameters (ang.). Jet Propulsion Laboratory, 2013-08-23. [dostęp 2016-08-29].
  2. Voyager Mission Description (ang.). Planetary Data System, 1997-02-19. [dostęp 2012-10-09].
  3. W. C. Tittemore, Wisdom, J.. Tidal evolution of the Uranian satellites III. Evolution through the Miranda-Umbriel 3:1, Miranda-Ariel 5:3, and Ariel-Umbriel 2:1 mean-motion commensurabilities. „Icarus”. 85, s. 394–443, 06 1990. Elsevier Science. DOI: 10.1016/0019-1035(90)90125-S. 

Linki zewnętrzneEdytuj

  • Miranda. W: Księżyce Układu Słonecznego [on-line]. [dostęp 2016-02-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-04-20)].
  • Miranda (ang.). W: Solar System Exploration [on-line]. NASA. [dostęp 2018-12-25].