Moskwa nie wierzy łzom

film z 1980 roku

Moskwa nie wierzy łzom (ros. Москва слезам не верит Moskwa slezam nie wierit) – radziecki melodramat zrealizowany w 1979 przez Władimira Mieńszowa.

Moskwa nie wierzy łzom
Москва слезам не верит
Gatunek

melodramat

Rok produkcji

1979

Data premiery

11 lutego 1980

Kraj produkcji

ZSRR

Język

rosyjski

Czas trwania

150 min

Reżyseria

Władimir Mieńszow

Scenariusz

Walentin Czernych

Główne role

Wiera Alentowa
Aleksiej Batałow
Natalia Wawiłowa

Muzyka

Siergiej Nikitin

Zdjęcia

Igor Słabniewicz

Produkcja

Mosfilm

Nagrody
Oscar 1981 dla najlepszego filmu nieangielskojęzycznego

Zaprezentowany w 1980 na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie (Berlinale), uzyskał nominację do nagrody Złotego Niedźwiedzia. W 1981 nagrodzony został Oscarem w kategorii najlepszego filmu nieanglojęzycznego. W tym samym roku Nagrodę Państwową ZSRR przyznano sześciu współtwórcom tego filmu (m.in. reżyserowi i wykonawcom czołowych ról). W konkursie opiniotwórczego czasopisma „Sowietskij ekran” uznany za najlepszy film 1980 roku, a Wiera Alentowa – za najlepszą aktorkę.

TreśćEdytuj

Rozległa fabuła opisująca losy trzech zaprzyjaźnionych kobiet, złożona jest z dwóch wyraźnie oddzielonych i oderwanych w czasie części.

Pierwsza, rozgrywająca się w 1958 roku, przedstawia okres ich młodości, gdy jako 20-letnie mieszkanki moskiewskiego hotelu robotniczego optymistycznie planują swą przyszłość, poszukując właściwego w życiu partnera. Spomiędzy nich wyróżnia się rezolutna i przedsiębiorcza Luda, lecz właściwego partnera – Nikołaja, łatwiej znajduje prostolinijna i zrównoważona Tonia, natomiast wykazująca wyższe ambicje Katia skupia się na studiach, mających zapewnić jej upragniony awans społeczny. Uwiedziona przez pochodzącego z „lepszej” rodziny, imponującego jej pracownika telewizji, nieopatrznie zachodzi z nim w ciążę i beztrosko porzucona, mimo to decyduje się urodzić nieślubną córkę Aleksandrę.

Część druga przedstawia losy trzech przyjaciółek po minionych 20 latach. Tonia nadal tyra na budowach w zawodzie budowlanego malarza, niezmiennie przywiązana do swego męża, z którym ma już trzech synów, zaś niewyedukowana Luba, rozwiedziona z zapijaczonym byłym hokeistą, wykonuje podrzędną pracę w pralni chemicznej, mając przy tym nadzieję na nową przyszłościową znajomość. Jedyną spośród nich, która tymczasem wyraźnie zyskała, jest wykształcona Katia, stojąca obecnie na czele dużego zakładu chemicznego, z dorastającą córką, życiowo jednak osamotniona i jako kobieta nie dość szczęśliwa, bo niespełniona uczuciowo. Zupełny przypadek pozwala jej poznać Goszę – mężczyznę wprawdzie "po przejściach", lecz zdecydowanego i psychicznie uformowanego, o poważnym stosunku do życia, który niespodziewanie ją pociąga narzucając jej swą wolę. Przygodny partner okazuje się atrakcyjny także dla jej córki Saszy, która widzi w nim pożądany wzorzec opiekuna i ojca. Krótkotrwałe nieporozumienie i poważny rozłam pomiędzy zakochanymi uruchamia solidarne współdziałanie ze strony obu dawnych przyjaciółek i skuteczne zażegnanie trwałego rozejścia się Goszy z Katią.

Obsada (najważniejsze role)Edytuj

BibliografiaEdytuj

  • Edward Pawlak, Barbara Pełka: Film radziecki w Polsce. Warszawa: Redakcja Wydawnictw Filmowych PDF, 1985, s. 110-111

Linki zewnętrzneEdytuj