Otwórz menu główne

Mumia

ciało człowieka lub zwierzęcia, które oparło się rozkładowi w wyniku celowych zabiegów lub specyficznych warunków spoczynku
Na tę stronę wskazuje przekierowanie z „mumia”. Zobacz też: inne znaczenia słowa „mumia”.

Mumiazmumifikowane (zabalsamowane) ciało człowieka lub zwierzęcia, zabezpieczone przed rozkładem odpowiednimi zabiegami i substancjami, a także ciało, które w dużym stopniu oparło się rozkładowi dzięki specyfice miejsca spoczynku.

Egipska mumia kota
Mumia mężczyzny w krypcie w Bremie
Las Momias, Guanajuato.jpg
Placid death.JPG
Mumia Wari
Mumia Meneptaha

Nazwa wywodzi się z arabskiego słowa pochodzenia perskiego mumija oznaczające „smołę” a właściwie bitumin[1]. Jest to substancja, którą starożytni Egipcjanie nasączali bandaże mumii.

Słowo to odnosi się zazwyczaj do mumii egipskich – ciał faraonów i dostojników starożytnego Egiptu. Mumifikację zwłok dostojników stosowali również Inkowie w Ameryce Południowej.

Mumie naturalneEdytuj

Ciało może zachować się w dobrym stanie bez zabiegów konserwujących, jeśli warunki w których spoczywa nie sprzyjają rozkładowi. Np. bardzo suche powietrze.

Mumifikacja w starożytnym EgipcieEdytuj

Osobny artykuł: Mumifikacja.

Mumifikacja miała na celu zachowanie życia wiecznego. Wierzono, że jeśli mumia zostanie zbezczeszczona, dusza zmumifikowanej osoby nie zostanie rozpoznana przez bogów i na wieki będzie się błąkać pomiędzy światem żywych i umarłych. Była to najgorsza rzecz, jaka mogła się przydarzyć człowiekowi.

Egipcjanie mumifikowali swoich władców i dostojników usuwając wszystkie wnętrzności człowieka, poza sercem. Po zakonserwowaniu natronem umieszczano je w rytualnych naczyniach zwanych urnami kanopskimi lub kanopami, a następnie puste wnętrze ciała wypełniali szmatami, sianem, by zachowało kształt żywego oraz natronem. Później ciało smarowano olejkami, by mimo wysuszenia dawało się nadać mu dostojną pozycję. Potem owijano w bandaże, jako barierę dla owadów. Chronił przed nimi bitumin. Między bandażami umieszczano zwykle amulety. Tak właśnie powstawały mumie, które przetrwały do dzisiejszych czasów.

Mumie dzisiajEdytuj

Do dzisiejszych czasów zachowała się tylko część egipskich mumii. Wiele z nich uległo naturalnemu rozkładowi z powodu niedoskonałości technik balsamowania i oddziaływania naturalnych czynników, np. wilgoci, temperatury, drobnoustrojów. Część została zniszczona na skutek wielokrotnych grabieży grobowców, dokonywanych przede wszystkim przez samych Egipcjan. Wiele mumii zostało również wykorzystanych w celach „leczniczych”. Wynikało to z tego, że w starożytności bitumin (w perskim mummija) był używany do leczenia złamań, ran oraz niektórych dolegliwości wewnętrznych. Wraz z medycyną arabską zastosowanie bituminu trafiło też do Europy. Ze względu że bitumin był trudno dostępny w XVI wieku uznano, że może zostać zastąpiony przez proszek z mumii[1]. Środek ten stosowano w Europie do połowy XIX wieku.

Wybrane znane mumieEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Paul Johnson: Cywilizacja starożytnego Egiptu. Monika Dolińska (tłum.). Warszawa: Wydawnictwo „69”, 1997, s. 225. ISBN 83-86245-12-3.

Zobacz teżEdytuj