Nowa Wola (województwo podlaskie)

wieś w województwie podlaskim
Ten artykuł dotyczy wsi w województwie podlaskim. Zobacz też: inne miejscowości o tej nazwie.

Nowa Wolawieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie białostockim, w gminie Michałowo[6][5]. Obowiązki sołtysa pełni Ewelina Świerczewska[7].

Nowa Wola
wieś
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  podlaskie
Powiat białostocki
Gmina Michałowo
Sołectwo Nowa Wola[1]
Wysokość 168 m n.p.m.
Liczba ludności (2011) 328[2][3]
Strefa numeracyjna 85
Kod pocztowy 16-050[4]
Tablice rejestracyjne BIA
SIMC 0034565[5]
Położenie na mapie gminy Michałowo
Mapa konturowa gminy Michałowo, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Nowa Wola”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko prawej krawiędzi nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Nowa Wola”
Położenie na mapie województwa podlaskiego
Mapa konturowa województwa podlaskiego, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Nowa Wola”
Położenie na mapie powiatu białostockiego
Mapa konturowa powiatu białostockiego, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Nowa Wola”
Ziemia53°00′05″N 23°37′28″E/53,001389 23,624444

OpisEdytuj

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie białostockim.

 
Siedziba Fundacji Nowa Wola w dawnym budynku szkolnym

Nowa Wola jest siedzibą prawosławnej parafii Narodzenia św. Jana Chrzciciela – we wsi znajduje się cerkiew parafialna oraz cmentarz z kaplicą Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy. Natomiast wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Opatrzności Bożej w Michałowie.

W przekazanym przez parafię prawosławną dawnym budynku szkolnym, pod numerem 89, mieści się siedziba Fundacji Nowa Wola, która prowadzi Warsztat Terapii Zajęciowej dla osób niepełnosprawnych umysłowo.

Do 30 grudnia 2017 r. w dawnej szkole mieściła się też siedziba Fundacji Podlaskie Hospicjum Onkologiczne, prowadzącej społeczne Hospicjum Domowe pw. Proroka Eliasza [8]. Od stycznia 2018 r. Fundacja zmieniła nazwę na Hospicjum Proroka Eliasza i ma siedzibę w Michałowie.

Według spisu ludności z 30 września 1921 roku w Nowej Woli mieszkały 224 osoby w 43 domach. Większość mieszkańców wsi zadeklarowała narodowość białoruską (215 osób), pozostali podali narodowość polską (9 osób). Pod względem wyznaniowym dominowali prawosławni (216 osób), pozostali podali wyznanie rzymskokatolickie (8 osób)[9].

W przeszłości mieszkańcy wsi powszechnie używali między sobą gwary języka białoruskiego. W 1980 r., w ramach badań dialektologicznych przeprowadzonych w Nowej Woli pod kierunkiem Janusza Siatkowskiego odnotowano, że podstawowym środkiem porozumiewania się mieszkańców jest gwara białoruska[10]. Jednak w związku z migracją ludności wiejskiej do ośrodków miejskich, gwara ta jest pielęgnowana jedynie przez starsze pokolenie mieszkańców wsi, co w konsekwencji doprowadzi do jej wymarcia w najbliższej przyszłości.

ZabytkiEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Uchwała nr VI/25/90 Rady Gminy w Michałowie z dnia 28 grudnia 1990 r. w sprawie podziału Gminy Michałowo na sołectwa, 28 grudnia 1990.
  2. Wieś Nowa Wola w liczbach, [w:] Polska w liczbach [online], polskawliczbach.pl [dostęp 2020-03-24] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  3. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r..
  4. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2014, s. 825 [dostęp 2014-11-01] [zarchiwizowane 2014-10-31].
  5. a b Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1405, 2013-02-13. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2014-11-01]. 
  6. GUS. Wyszukiwarka TERYT
  7. Lista sołtysów Gminy Michałowo. michalowo.eu. [dostęp 2014-10-30].
  8. Hospicjum (pol.). Fundacja Podlaskie Hospicjum Onkologiczne. [dostęp 2014-11-01].
  9. Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych.. T. 5: Województwo białostockie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 1924, s. 16.
  10. Stanisław Glinka: Atlas gwar wschodniosłowiańskich Białostocczyzny. Wrocław, Warszawa, Kraków, Gdańsk: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1980, s. 49. [dostęp 2018-07-10].
  11. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo podlaskie. 2020-09-30. s. 8. [dostęp 2014-11-01].

Linki zewnętrzneEdytuj