Pałacyk Wilhelma Ellisa Raua w Warszawie

Pałacyk Wilhelma Ellisa Rauaneorenesansowy pałac zaprojektowany przez Leandra Marconiego dla Wilhelma Ellisa Raua mieszczący się w Warszawie przy Al. Ujazdowskich 27 i od Pięknej 10a.

Pałacyk Wilhelma Ellisa Raua
Obiekt zabytkowy nr rej. 597 z 1 VII 1965
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Miejscowość Warszawa
Adres Al. Ujazdowskie 27
Styl architektoniczny neorenesans
Architekt Leandro Marconi
Rozpoczęcie budowy 1866
Ukończenie budowy 1868
Ważniejsze przebudowy odbudowa 1948-1949
Pierwszy właściciel Wilhelm Rau
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Pałacyk Wilhelma Ellisa Raua
Pałacyk Wilhelma Ellisa Raua
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałacyk Wilhelma Ellisa Raua
Pałacyk Wilhelma Ellisa Raua
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Pałacyk Wilhelma Ellisa Raua
Pałacyk Wilhelma Ellisa Raua
Ziemia52°13′26,77″N 21°01′24,65″E/52,224103 21,023514

Wygląd pałacykuEdytuj

W fasadzie pałacyku umieszczono ryzality wzbogacone portykami z okrągłymi balkonami. W narożach ryzalitów elewacji frontowej znajdowały się figury przedstawiające Architekturę i Rzeźbę wykonane przez Marconiego oraz posągi Malarstwa i Mechaniki dłuta Andrzeja Pruszyńskiego. Ludwik Kucharzewski stworzył dekoracje fontanny, zaś w elewacji bocznej umieszczono wykonane przez niego medaliony z 1882. W pracach nad dekorowaniem pałacu pracował także malarz Jan Strzałecki.

HistoriaEdytuj

Wilhelm Rau był warszawskim przemysłowcem, współzałożycielem zakładów metalowych firmy „Lilpop, Rau i Loewenstein”. W 1865 wynajął Leandra Marconiego do budowy pałacyku na tej posesji. Wybudowano go w latach 1866–1868 w stylu włoskiego renesansu. W 1906 jego właścicielką została Maria z Sapiehów Branicka. Zmarła w 1919; pałacyk odziedziczyła po niej jej córka Maria Radziwiłłowa. W drugiej połowie dwudziestolecia międzywojennego pałac wynajmowany był przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych i pełnił funkcję rezydencji wiceministra Jana Szembeka.

Willa spłonęła w 1944. W latach 1948–1949 została odbudowana ze zmianami według projektu Szymona Syrkusa i szwajcarskiego architekta Hansa Schmidta. W planach odbudowy nie uwzględniono kilku rzeźb znajdujących się wcześniej w elewacjach.

Od 1950 mieści się tu Ambasada Szwajcarii wraz z przedstawicielstwem szwajcarskiej organizacji promocji eksportu Osec. Obok niej znajduje się Ambasada Stanów Zjednoczonych.