Otwórz menu główne

Paweł Niemiec

polski pilot myśliwski

Paweł Niemiec, ps. Poppet[1] (ur. 25 listopada 1913 w Cieszynie, zm. 11 maja 1985 w Buenos Aires) – major pilot Wojska Polskiego, major (ang. Squadron Leader) Królewskich Sił Powietrznych.

Paweł Niemiec
Poppet
2 zwycięstwa
major pilot major pilot
Data i miejsce urodzenia 25 listopada 1913
Cieszyn
Data i miejsce śmierci 11 maja 1985
Buenos Aires
Przebieg służby
Lata służby od 1936
Siły zbrojne Roundel of Poland (1921-1993).svglotnictwo Wojska Polskiego,
RAF roundel.svgRAF
Jednostki 123 Eskadra Myśliwska
Dywizjon 17 RAF
Dywizjon 317
Dywizjon 308
Dywizjon 309
Dywizjon 306
Dywizjon 316
Stanowiska dowódca:
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
kampania wrześniowa,
bitwa o Anglię
Odznaczenia
Polowa Odznaka Pilota
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941, trzykrotnie) Medal Lotniczy (dwukrotnie)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Był synem fabrykanta mebli. Ukończył Państwowe Gimnazjum Matematyczno-Przyrodnicze w Cieszynie. Od stycznia 1934 roku uczył się w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie, którą ukończył w 1936 roku ze stopniem podporucznika pilota myśliwskiego. O jego promocji na podporucznika pilota informował m.in. wydawany w Ustroniu „Poseł Ewangelicki”.

Następnie służył w 123 eskadrze myśliwskiej 2 pułku lotniczego w Krakowie. Od jesieni 1937 roku był instruktorem – dowódcą plutonu w szkolnego w Dęblinie. We wrześniu 1939 ewakuował się do Rumunii, a następnie do Francji a w 1940 do Wielkiej Brytanii, gdzie przeszkolił się w lataniu na samolotach brytyjskich. 1 września wstąpił do 17 dywizjonu RAF, w którym latał do lutego 1941 uzyskując jedno pewne – jedno zespołowe zestrzelenie oraz uszkadzając dwie kolejne maszyny wroga.

26 lutego został przeniesiony do 317 dywizjonu myśliwskiego Wileńskiego. 2 czerwca uzyskał pierwsze zestrzelenie dla tego dywizjonu (zespołowo z sgt T. Baranowskim). W drugiej połowie 1941 służył w naziemnym stanowisku dowodzenia dywizjonu 317. 1 marca powrócił do latania w tym dywizjonie na stanowisku dowódcy eskadry A, ale już 15 został pechowo ranny w wypadku. Po powrocie pod koniec sierpnia 1942 w dywizjonie 317 objął dowództwo eskadry B.

5 marca objął dowództwo dywizjonu 308, którym dowodził do 15 maja 1943. Następnie służył w dowództwie bazy RAF w Feston, gdzie przebywało 2 Polskie Skrzydło Myśliwskie. W okresie czerwiec – sierpień 1943 był instruktorem taktyki w dywizjonie 309.

W sierpniu 1943 został przydzielony do 316 dywizjonu myśliwskiego, którego dowódcą został 15 września 1943. 27 czerwca 1944 został dowódcą dywizjonu 306. Po 24 września został oficerem łącznikowym w 13 Grupie Myśliwskiej RAF.

Od 18 kwietnia do 9 maja 1945 był dowódcą jednostki obsługowej 84 Grupy RAF. 17 maja został dowódcą dywizjonu 317, a 12 października 1945 po raz drugi dowódcą dywizjonu 316. 1 stycznia 1946 roku otrzymał stopień majora.

W grudniu 1946 odszedł z polskiego lotnictwa i wyjechał do Argentyny, gdzie zmarł w 1985 w Buenos Aires.

ZestrzeleniaEdytuj

Na liście Bajana zajmuje 150. pozycję z 2 pewnymi i 1 i ½ uszkodzonymi samolotami:

  • 1 i ½ pewne, 1 i ½ uszkodzone – w okresie 1 września 1940 – 25 lutego 1941 (17 squadron RAF)
  • ½ pewne – 2 czerwca 1941 (dywizjon 317)
  • V-1 – zespołowo – lipiec 1944

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Pseudonimy polskich pilotów myśliwskich (pol.). Serwis "Myśliwcy".