Otwórz menu główne

123 eskadra myśliwskapododdział lotnictwa myśliwskiego Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.

123 Eskadra Myśliwska
Ilustracja
Godło eskadry: „Mewa w locie”[1].
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie październik 1933
Rozformowanie wrzesień 1939
Dowódcy
Pierwszy por. pil. Mieczysław Medwecki
Ostatni por. pil. Erwin Kawnik
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja Kraków (1933-1939)

Okęcie (1939)

Rodzaj sił zbrojnych Wojsko[a]
Rodzaj wojsk Lotnictwo
Podległość III/2 dywizjon myśliwski
IV/1 dywizjon myśliwski
123 esk mysl.png

Spis treści

HistoriaEdytuj

Eskadra sformowana została w październiku 1933 na lotnisku rakowickim w Krakowie[2], w składzie III dywizjonu myśliwskiego 2 pułku lotniczego. Jednostka uzbrojona została w samoloty Avia BH-33. Pod koniec 1935 rozpoczęto przezbrajanie eskadry w samoloty PZL P.7.

31 sierpnia 1939 eskadra przebazowana została do Balic, a następnie na Okęcie i tam podporządkowana dowódcy IV dywizjonu myśliwskiego 1 pułku lotniczego, który wchodził w skład Brygady Pościgowej. Na uzbrojeniu eskadry znajdowało się 10 samolotów PZL P.7a (samoloty nie posiadały radiostacji[3]).

1 września jednostka przesunięta została na lotnisko polowe Poniatów koło Jabłonny, z którego operowała do 3 września. Już 1 września w walce z Bf 110 eskadra utraciła 4 PZL P.7a[4]. 17 września jednostka otrzymała rozkaz przejścia na terytorium Rumunii.

Według danych Biura Historycznego PSP w Londynie piloci 123 eskadry myśliwskiej w czasie kampanii wrześniowej odnieśli 2 zwycięstwa powietrzne. Według ustaleń Jerzego Pawlaka piloci eskadry zestrzelili na pewno trzy samoloty Luftwaffe (jeden Bf 110, jeden He 111 i jeden nierozpoznany) oraz uszkodzili kolejne dwa samoloty (Bf 110 i Do 17). Na liście Bajana obok zwycięstw indywidualnych eskadrze zaliczono zwycięstwo zbiorowe – 2/3 samolotu zestrzelonego na pewno.

Dowódcy eskadryEdytuj

Obsada personalna we wrześniu 1939Edytuj

  • dowódca – kpt. pil. Mieczysław Leonard Olszewski (poległ 1 IX)
  • zastępca dowódcy – ppor. pil. Erwin Kawnik (od 2 IX dowódca eskadry)
  • oficer techniczny – ppor. techn. Rudolf Beck
  • szef mechaników – st. majster wojsk. Władysław Chwirut
  • szef administracyjny – sierż. Piotr Pompa

Piloci:

  • ppor. pil. Stanisław Chałupa
  • ppor. pil. Jerzy Czerniak (jeden He 111 na pewno)
  • ppor. pil. Feliks Szyszka
  • pchor. pil. Władysław Bożek
  • pchor. pil. Stanisław Czternastek
  • pchor. pil. Antoni Danek (jeden Bf 110 uszkodzony)
  • pchor. pil. Tadeusz Kratke
  • pchor. pil. Tomasz Szymoński (zginął 1 IX)
  • kpr. pil. Henryk Flamme
  • kpr. pil. Stanisław Widlarz
  • st. szer. pil. Eugeniusz Nowakiewicz
  • st. szer. pil. Stanisław Zięba

UwagiEdytuj

  1. >Ustawa z dnia 9 kwietnia 1938 roku o powszechnym obowiązku obrony (Dz.U. z 1938 r. nr 25, poz. 220). W skład Sił Zbrojnych II RP wchodziły wojska lądowe nazywane ówcześnie wojskiem i Marynarka Wojenna. Wojsko składało się z jednostek organizacyjnych wojska stałego i jednostek organizacyjnych Obrony Narodowej, a także jednostek organizacyjnych Korpusu Ochrony Pogranicza.

PrzypisyEdytuj

  1. Pawlak 1991 ↓, s. 77.
  2. Pawlak 1989 ↓, s. 160.
  3. Medard Krzycki : Sowy nadlecą o świcie, 15/1970 z cyklu Biblioteka Żółtego Tygrysa
  4. messerchmitt Bf-110

BibliografiaEdytuj

  • Izydor Koliński: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego (lotnictwo). Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek lotniczych. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Cz. 9. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w latach 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1989. ISBN 83-206-0760-4.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w wojnie obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1982. ISBN 83-206-0281-5.