Rabarbar kędzierzawy

gatunek rośliny z rodziny rdestowatych

Rabarbar kędzierzawy (Rheum rhabarbarum L.) – gatunek rośliny z rodziny rdestowatych (Polygonaceae Juss.). Występuje naturalnie we wschodniej części Rosji, Mongolii oraz Chinach (w prowincjach Hebei, Heilongjiang, Hubei, Jilin i Shanxi, a także w regionie autonomicznym Mongolia Wewnętrzna). Ponadto został naturalizowany i jest uprawiany na całym świecie w strefie umiarkowanej[4].

Rabarbar kędzierzawy
Ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Podkrólestwo rośliny zielone
Nadgromada rośliny telomowe
Gromada rośliny naczyniowe
Podgromada rośliny nasienne
Nadklasa okrytonasienne
Klasa Magnoliopsida
Nadrząd goździkopodobne
Rząd goździkowce
Rodzina rdestowate
Rodzaj rabarbar
Gatunek rabarbar kędzierzawy
Nazwa systematyczna
Rheum rhabarbarum L.
Sp. Pl. 372 1753[3]
Synonimy
  • Rhabarbarum verum Garsault (nom. inval.)
  • Rheum franzenbachii Münter
  • Rheum franzenbachii var. mongolicum Münter
  • Rheum undulalum L.
  • Rheum undulatum var. longifolium C.Y. Cheng & T.C. Kao[3]

MorfologiaEdytuj

Pokrój
Bylina dorastająca do 30–200 cm wysokości[4].
Liście
Ich blaszka liściowa ma owalnie eliptyczny kształt. Mierzy 30–45 cm długości oraz 10–30 cm szerokości, jest klapowana na brzegu, o niemal sercowatej nasadzie i tępym wierzchołku. Ogonek liściowy jest owłosiony. Gatka jest błoniasta, ma lejkowaty kształt i osiąga 20–40 mm długości[4].
Kwiaty
Zebrane w gęste wiechy, o długości 15–40 cm, rozwijają się na szczytach pędów. Listki okwiatu mają podłużnie owalny kształt i mierzą 2–4 mm długości[4].
Owoce
Mają jajowaty kształt, osiągają 6–10 mm długości[4].

Biologia i ekologiaEdytuj

Rośnie na łąkach, stokach, terenach skalistych oraz w zaroślach. Występuje na wysokości do 4000 m n.p.m. Kwitnie od lipca do sierpnia[4].

ZastosowanieEdytuj

 
Ogonki liściowe rabarbaru

Gatunek ten jest uprawiany od ponad dwóch tysiącleci. Samodzielnie lub w połączeniu z innymi składnikami jest wykorzystywany do przyrządzania galaretek, sosów i wina. Głównie wykorzystywany jest ogonek liściowy, ponieważ sama blaszka liściowa charakteryzuje się wysoką zawartością kwasu szczawiowego, kwasu cytrynowego oraz glikozydów, które są toksyczne w wysokich dawkach[4].

PrzypisyEdytuj

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS ONE”, 10 (4), 2015, e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2009-06-01] (ang.).
  3. a b Rheum rhabarbarum L. (ang.). The Plant List. [dostęp 11 listopada 2016].
  4. a b c d e f g Rheum rhabarbarum (fr.). Plantes & botanique. [dostęp 11 listopada 2016].