Otwórz menu główne

Rajmund Duracz (ur. 10 września 1893 w Dobrej, w pow. humańskim, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – kapitan administracji (piechoty) Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Rajmund Duracz
Ilustracja
kapitan administracji
Data i miejsce urodzenia 10 września 1893
Dobra
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 19141940
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 15 Szlisselburski Pułk Piechoty
III Korpus Polski,
144 pułk strzelców kresowych,
71 pułk piechoty,
7 pułk piechoty Legionów,
Szkoła Podchorążych dla Podoficerów,
Korpus Kadetów Nr 2
55 pułk piechoty
Stanowiska dowódca kompanii szkolnej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Srebrny Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Brązowy za Długoletnią Służbę

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie Anastazego i Faustyny z Jankowskich. Absolwent gimnazjum klasycznego w Humaniu (1915)[1] i Uniwersytetu w Kazaniu (1917). W 1914 powołany do armii rosyjskiej i skierowany do szkoły chorążych. Przez dwa kolejne lata pełnił w szkole podchorążych funkcję instruktora. W maju 1917 przeniesiony do 15 Szlisselburskiego pułku piechoty i wysłany na front niemiecki. Po rewolucji bolszewickiej wstąpił do III Korpusu Polskiego i służył w nim do rozbrojenia przez Austriaków[1].

W grudniu 1918 wstąpił do Wojska Polskiego, zweryfikowany w stopniu podporucznika, i wraz z 144 pułkiem strzelców kresowych walczył w wojnie 1920 r. Dowodził plutonem a następnie kompanią. W 1920 wyróżnił się w bitwie pod Kiwercami.

W okresie międzywojennym pozostał w wojsku, służył w 71 pułku piechoty. W 1921 ukończył kurs doskonalenia oficerów piechoty w Warszawie. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 2255. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 71 pułk piechoty[2][3]. W 1926 przeniesiony do 7 pułku piechoty Legionów. W 1928 był w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 187. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4]. Ukończył kurs w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu. We wrześniu 1931 dostał przydział na stanowisko instruktora łączności w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy, a następnie objął stanowisko (1937) zastępcy dyrektora nauk[1]. Po zlikwidowaniu Szkoły Podchorążych (1938) przeniesiony do Korpusu Kadetów nr 2 w Rawiczu na stanowisko kierownika Kursu Przygotowawczego do Szkół Podchorążych. Po ewakuacji z Rawicza Korpusu Kadetów do Lwowa w sierpniu 1939, stawił się w Lesznie w 55 pułku piechoty zgodnie z rozkazem mobilizacyjnym.

W kampanii wrześniowej walczył w 55 pułku piechoty. Po 18 września wzięty do niewoli przez Sowietów, osadzony w Kozielsku. Między 3 a 5.04.1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD – lista wywózkowa LW bez numeru, poz. 100 z 1.04.1940[5]. Został zamordowany między 4 a 7.04.1940 przez NKWD w lesie katyńskim[6]. Zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943, zapis w dzienniku ekshumacji pod datą 15.05.1943. Figuruje na liście AM-224-2128[7] i liście Komisji Technicznej PCK pod numerem 02128[6]. Nazwisko znajduje się na liście ofiar w Nowym Kurierze Warszawskim z 22 czerwca 1943.

Późną jesienią 1939 rodzina dowiedziała się, że Rajmund Duracz przebywa w radzieckiej niewoli z kartki dostarczonej przez nieznanego żołnierza. 24 listopada 1939 doszła następna kartka, tym razem pocztą z kozielskiego obozu[1].

Życie prywatneEdytuj

Miał żonę Stefanię i córkę Stefanię.

UpamiętnienieEdytuj

  • Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 awansował go pośmiertnie na stopnień majora. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
  • Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (nr 14384) – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie żołnierzy polskich zamordowanych w Katyniu i innych nieznanych miejscach kaźni, nadane przez Prezydenta RP na Uchodźstwie profesora Stanisława Ostrowskiego (11 listopada 1976).
  • Krzyż Kampanii Wrześniowej – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie pamiątkowe wszystkich ofiar zbrodni katyńskiej (1 stycznia 1986)
  • Dąb Pamięci posadzony przez: Zespół Szkół im. J. Koszczyca Witkiewicza w Kazimierzu Dolnym, ul. Nadwiślańska 9[8]. Certyfikat nr 002775/001044/WE/2010[9].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Lubelska lista katyńska : księga pamięci Lubelskiej Rodziny Katyńskiej, 1997, s. 47.
  2. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 110.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 328, 441.
  4. a b Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 23, 225.
  5. Jędrzej Tucholski, Mord w Katyniu, 1991, s. 597.
  6. a b УБИТЫ В КАТЫНИ, 2015, s. 318.
  7. Amtliches Material zum Massenmord von Katyn, 1943, s. 224.
  8. Dzień Katyński w Kazimierzu, Kazimierzdolny.pl [dostęp 2017-08-31] (pol.).
  9. Tomasz Lewandowski, Adam Nielski, Katyń - strona główna, www.katyn-pamietam.pl [dostęp 2017-09-01] (ang.).

BibliografiaEdytuj