Otwórz menu główne

René Thom (ur. 2 września 1923 w Montbéliard, zm. 25 października 2002 w Bures-sur-Yvette) – francuski matematyk, w latach 1957–1967 profesor Uniwersytetu Strasburskiego, od 1963 Instytutu Wyższych Studiów Naukowych w Bures-sur-Yvette, od 1967 członek Francuskiej Akademii Nauk, autor prac głównie z topologii algebraicznej i różniczkowej (przestrzeń Thoma), twórca teorii katastrof (1966). W 1958 został nagrodzony Medalem Fieldsa.

René Thom
Ilustracja
René Thom (1970)
Data i miejsce urodzenia 2 września 1923
Montbéliard
Data i miejsce śmierci 25 października 2002
Bures-sur-Yvette
Zawód, zajęcie matematyk
Narodowość francuska
Tytuł naukowy profesor
Alma Mater École normale supérieure
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Narodowego Zasługi Naukowej (Brazylia)

Zarys kariery naukowejEdytuj

Jego talent matematyczny ujawnił się już w dzieciństwie. Pierwszy stopień naukowy, bakalaureat, uzyskał mając zaledwie siedemnaście lat. Był to jednak okres wojny i jego rozwój naukowy nie mógł przebiegać normalnie: Thom uzyskał doktorat (którym opiekował się naukowo słynny Henri Cartan) dopiero w 1951. Największy rozgłos przyniosła mu stworzona przezeń teoria katastrof (choć nie za nią uzyskał Medal Fieldsa). Teoria ta opisuje możliwe nieciągłe skutki ciągłych działań. Sprawdziła się ona w zastosowaniach technicznych. Teorię katastrof próbowano stosować do opisu zachowań społecznych, lecz z małym skutkiem.

Thom zdobył także za swe osiągnięcia Wielką Nagrodę Naukową Miasta Paryża (1974) i uzyskał m.in. prestiżowe, honorowe członkostwo Londyńskiego Towarzystwa Matematycznego (1990).

Odznaczenia i nagrodyEdytuj

PublikacjeEdytuj

  • Espaces fibrés en sphères et carrés de Steenrod (1952)
  • Quelques propriétés globales des variétés différentiables (1954)
  • Ensembles et morphismes stratifiés (1969)
  • Stabilité structurelle et morphogenèse (1972)
  • Modèles mathématiques de la morphogenèse (1974)
  • Paraboles et catastrophes (1980) – wyd. pol. Parabole i katastrofy • Rozmowy o matematyce, nauce i filozofii z Giulio Giorello i Simoną Marini, 1991
  • Esquisse d'une sémiophysique • Physique aristotélicienne et théorie des catastrophes (1989)

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj