Otwórz menu główne
Herb Romaszkan - baronowski

Romaszkan – rodzina ormiańska herbu własnego, mająca stare szlachectwo mołdawskie, indygenowana na Bukowinie. Wyznanie ormiańsko-katolickie. Wpisana do galicyjskich metryk szlacheckich we Lwowie w 1789 i 1792. Licznie rozrodzona, z której jedna z wygasłych już gałęzi otrzymała austriacki tytuł baronowski („Freiherrenstand”) wraz ze stosownym udostojnieniem herbu.

HerbEdytuj

Własny. W polu srebrnym pagórek zielony, na nim krzak róży o pięciu gałązkach z kwiatami i liśćmi każda. Nad koroną szlachecka względnie starobaronowską ukoronowany hełm z labrami czerwono-srebrnymi, na nim gałązka o trzech różach z liśćmi. Tarczę podtrzymują dwa lwy złote z językami czerwonymi. Dewiza: „Deo Auxillante” na czerwonej taśmie[1]

Baronowie RomaszkanEdytuj

Mikołaj Romaszkan otrzymał w Bad Ischl 26 października 1856 austriacki dziedziczny tytuł baronowski (dyplom datowany Wiedeń 18 marca 1857). Tenże tytuł otrzymał jego stryj Piotr Romaszkan 22 sierpnia 1857 (dyplom datowany Wiedeń 3 stycznia 1858). Tytuł ten wygasł ostatecznie na córkach Jakuba Romaszkana.

Inni przedstawiciele roduEdytuj

Dobra rodoweEdytuj

W okresie XVIII-XX w. (do 1944) przedstawiciele rodu posiadali m.in. dobra: Laszki i Nagorzany w pow. lwowskim, Ostapie w pow. tarnopolskim, Uhersko, w pow. stryjskim, Koszyłowce w pow. czortkowskim, Krechowce w pow. stanisławowskim, Horodenka, Popielniki, Siemiakowce i Tyszkowce w powiecie kołomyjskim oraz Ispas, Dołhopole, Putila, Kimpolung Ruski na Bukowinie.

VariaEdytuj

O baronach Romaszkanach, a zwłaszcza Mikołaju i jego powinowactwie z Habsburgami oraz jego bratankach kawalerach-dziwakach Zygmuncie i Auguście najlepsi gawędziarze galicyjscy pozostawili mnóstwo anegdot, które zachowały po dziś żywotność na kartach ich słynnych pamiętników.[2].

PrzypisyEdytuj

  1. Udostojniony herb (dewiza, labry i trzymacze) przysługuje jedynie baronom Romaszkanom.
  2. Bogdanowicz-Rosco Marian, Wspomnienia, Kraków 1959, t. I, s. 37 i t. 2, s. 22 oraz Chłędowski Kazimierz, Pamiętniki, Kraków 1957, t. I, s. 394-395 i t. II, s. 34, 73, 74

BibliografiaEdytuj