Rozpucie

wieś w województwie podkarpackim

Rozpucie (dawniej Rospucze, w latach 1977–1981 Tkaczowa) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie sanockim, w gminie Tyrawa Wołoska[4].

Artykuł 49°35′27″N 22°24′7″E
- błąd 39 m
WD 49°36'N, 22°24'E, 49°37'N, 22°27'E
- błąd 2333 m
Odległość 1087 m
Rozpucie
wieś
Ilustracja
Kościół filialny w Rozpuciu
Państwo  Polska
Województwo  podkarpackie
Powiat sanocki
Gmina Tyrawa Wołoska
Liczba ludności (2011) 465[1][2]
Strefa numeracyjna 13
Kod pocztowy 38-535[3]
Tablice rejestracyjne RSA
SIMC 0361347
Położenie na mapie gminy Tyrawa Wołoska
Mapa lokalizacyjna gminy Tyrawa Wołoska
Rozpucie
Rozpucie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Rozpucie
Rozpucie
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Rozpucie
Rozpucie
Położenie na mapie powiatu sanockiego
Mapa lokalizacyjna powiatu sanockiego
Rozpucie
Rozpucie
Ziemia49°35′27″N 22°24′07″E/49,590833 22,401944

W skład sołectwa Rozpucie wchodzą: Rozpucie, Kreców i Lachowa[5]

Części wsiEdytuj

Integralne części wsi Rozpucie[6][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0361353 Brzózka część wsi
0361360 Huty część wsi
0361376 Młyniska część wsi
0361382 Moczary część wsi
0361399 Przerwy część wsi

HistoriaEdytuj

Od 1340 do 1772 ziemia sanocka, województwo ruskie. W początkach XV w. należała do Mikołaja Czeszyka. Do 1914 powiat sanocki, pow. podatkowy Bircza, austriacka prowincja Galicja.

Wieś lokowana na prawie wołoskim ok. roku 1530 przez Stecza Dablowicza. Zgodnie z uzyskanym przywilejem wieś miała liczyć 18 kolonów, sołectwo, karczmę oraz księdza, okres wolnizny miał trwać 24 lata. Własność szlachecka rodu Tyrawskich, potomków Czeszyka. Następni właściciele Humniccy. W połowie XIX wieku właścicielem posiadłości tabularnej Rospucze był Stanisław hr. Humnicki[7]. W XX wieku własność Roberta Donisa.

Na przełomie roku 1913/14 cieśla Marian Bilański zbudował dzięki fundacji Leokadii Żuk-Skarszewskiej nowy drewniany kościół rzymskokatolicki pw. Krzyża św. i Matki Boskiej Królowej Polski. Świątynia jest dwudzielna, kryta dachówką, szalowana deskami. We wnętrzu zachowały się elementy wyposażenia świątyni z XVIII wieku.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj