Otwórz menu główne

Ryjówek etruski[3], ryjówka etruska[4] (Suncus etruscus) – gatunek owadożernego ssaka z rodziny ryjówkowatych[5].

Ryjówek etruski
Suncus etruscus[1]
(Savi, 1822)
Ryjówek etruski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd ryjówkokształtne
Rodzina ryjówkowate
Podrodzina zębiełki
Rodzaj ryjówek
Gatunek ryjówek etruski
Synonimy
  • S. assamensis (Anderson, 1873)
  • S. atratus (Blyth, 1855)
  • S. bactrianus Stroganov, 1958
  • S. hodgsoni (Blyth, 1855)
  • S. kura (Deraniyagala, 1958)
  • S. macrotis (Anderson, 1877)
  • S. melanodon (Blyth, 1855)
  • S. micronyx (Blyth, 1855)
  • S. nanula (Stroganov, 1941)
  • S. nilgirica (Anderson, 1877)
  • S. nitidofulva (Anderson, 1877)
  • S. nudipes (Blyth, 1855)
  • S. pachyurus (Küster, 1835)
  • S. perrotteti (Duvernoy, 1842)
  • S. pygmaeoides (Anderson, 1877)
  • S. pygmaeus (Hodgson, 1845)
  • S. suaveolens (Blasius, 1857)
  • S. travancorensis (Anderson, 1877)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Spis treści

NazewnictwoEdytuj

W polskiej literaturze zoologicznej gatunek ten oznaczany był nazwą „ryjówka etruska”[4]. W wydanej w 2015 roku przez Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk publikacji „Polskie nazewnictwo ssaków świata” nazwę „ryjówka” zarezerwowano dla rodzaju Sorex. Dlatego też gatunkowi S. etruscus nadano nową nazwę „ryjówek etruski”[3].

WystępowanieEdytuj

Występuje w Południowej Europie, południowej Azji i północnej Afryce.

WyglądEdytuj

Małe, ruchliwe zwierzę z długim, wąskim i gładkim ryjkiem. Długość głowy i tułowia od 35 do 48 mm, ogona od 24 do 29 mm. Masa ciała 1,3-2 g. Jest najmniejszym ze znanych żyjących obecnie ssaków. Długi ogon jest pokryty pojedynczymi dłuższymi szczeciniastymi włoskami. Zęby są białe. Barwa ciała ciemna.

ŚrodowiskoEdytuj

Gęsto porośnięte wilgotne tereny, lasy, ogrody, uprawy, często nad brzegami strumieni.[6]

Tryb życiaEdytuj

Tryb życia głównie nocny z niewielkimi wyjątkami. Jest samotnikiem. Dobrze się wspina. W okresach zimna lub w razie niedoborów pokarmu zapada w głęboki letarg na wiele godzin. Temperatura ciała wtedy spada i w ten sposób zmniejsza ono zapotrzebowanie na energię i mniej je.[6]

RozródEdytuj

2 mioty w roku. Żyje do 1,5 roku. Ciąża trwa 2-6 tygodni, samica rodzi 5-10 młodych, nagich i ślepych, które po 20 dniach ssania stają się samodzielne.[6]

PożywienieEdytuj

Ryjówki etruskie żywią się głównie owadami.

PrzypisyEdytuj

  1. Suncus etruscus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Aulagnier, S., Hutterer, R., Jenkins, P., Bukhnikashvili, A., Kryštufek, B. & Kock, D. 2008, Suncus etruscus [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2015 [online], wersja 2015.2 [dostęp 2015-08-11] (ang.).
  3. a b Nazwa polska za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 68. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. a b Kazimierz Kowalski (redaktor naukowy), Adam Krzanowski, Henryk Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Mały słownik zoologiczny: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991. ISBN 83-214-0637-8.
  5. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Suncus etruscus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2013-07-13]
  6. a b c Żuchowska, Ewa., Ssaki, wyd. Wyd. 2, Warszawa: MUZA, 1995, ISBN 83-7079-404-1, OCLC 751420339 [dostęp 2018-09-15].