SS Wilno, później Wieluń – polski statek handlowy, jeden z serii tzw. „francuzów” (obok SS Kraków, SS Katowice, SS Poznań i SS Toruń) - pierwszych jednostek tworzonej Polskiej Marynarki Handlowej.

SS Wilno
Ilustracja
Następne nazwy

Wieluń

Bandera

 Polska

Port macierzysty

Gdynia

Armator

ŻP/PŻM

Dane podstawowe
Typ

masowiec

Historia
Stocznia

Chantiers Navals Français, Blainville-sur-Orne

Data wodowania

1926

Data wycofania ze służby

1958

Dane techniczne
Liczebność załogi

28

Długość całkowita (L)

84,60 m

Szerokość (B)

12,10 m

Zanurzenie (D)

5.60 m

Pojemność

brutto: 2018 RT
netto: 1121 RT

Napęd mechaniczny
Silnik

maszyna parowa

Moc silnika

1200 KM

Prędkość maks.

9 w.

Pierwszym kapitanem statku był kapitan Mamert Stankiewicz, który przyprowadził "Wilno" z francuskiej stoczni Chantiers Navals Français w Blainville-sur-Orne. 4 stycznia 1927 roku nowy masowiec wszedł do wciąż będącego w budowie portu w Gdyni jako pierwszy polski statek w historii. Następnego dnia odbyła się uroczystość poświęcenia i podniesienia polskiej bandery, w czym uczestniczył ówczesny minister przemysłu i handlu, budowniczy Gdyni Eugeniusz Kwiatkowski[1].

Okładka magazynu Morze z lutego 1927 roku

W okresie międzywojennym statek pływał głównie w basenie Morza Bałtyckiego i Północnego wożąc polski węgiel do portów Szwecji i Wielkiej Brytanii. Od chwili pozyskania do roku 1951 właścicielem statku (jak i pozostałych francuzów) było przedsiębiorstwo armatorskie Żegluga Polska[1].

W czasie II wojny światowej wsławił się brawurową ucieczką z francuskiego portu Sfax w Tunezji. Potem przyszedł długi okres wojennych rejsów, a w 1946 roku powrót do kraju[1].

W roku 1949 statek został przejęty przez nowego państwowego armatora Polska Żegluga Morska z siedzibą w Szczecinie. Dotychczasowa nazwa "Wilno" została zmieniona na bardziej w tamtych czasach poprawną politycznie "Wieluń" i nazwę tę statek nosił do wycofania ze służby 7 października 1958 roku[2].

Wkrótce potem został pocięty na złom.

PrzypisyEdytuj

  1. a b c J.Piwowoński, s.18.
  2. J.Piwowoński, s.20.

BibliografiaEdytuj