Otwórz menu główne

Polska Żegluga Morska

Polska Żegluga Morska (PŻM, też Polsteam, Polish Steamship Company) – szczecińskie, państwowe przedsiębiorstwo armatorskie; najstarsze w Polsce, posiadające własną flotę składającą się z 59 statków o łącznej nośności ok. 2,2 mln DWT[1].

Polska Żegluga Morska
Ilustracja
Biurowiec PAZIM w Szczecinie,
główna siedziba PŻM
Państwo  Polska
Adres 70-419 Szczecin
Plac Rodła 8
Data założenia 2 stycznia 1951
Forma prawna przedsiębiorstwo państwowe
Prezes Paweł Brzezicki (zarządca komisaryczny)
Udziałowcy Skarb Państwa
Nr KRS 0000111050
Położenie na mapie Szczecina
Mapa lokalizacyjna Szczecina
Polska Żegluga Morska
Polska Żegluga Morska
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Polska Żegluga Morska
Polska Żegluga Morska
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Polska Żegluga Morska
Polska Żegluga Morska
Ziemia53°25′58″N 14°33′20″E/53,432778 14,555556
Strona internetowa

HistoriaEdytuj

PŻM powstała w 1951 roku, w wyniku likwidacji dwóch przedwojennych armatorów Gdynia-Ameryka Linie Żeglugowe (GAL) oraz Żeglugi Polskiej (ŻP) i od początku działalności skupiła się na uprawianiu żeglugi trampingowej. Na początku swego istnienia flota PŻM liczyła 11 statków o łącznej nośności 27 000 DWT[2][3].

Pierwszymi jednostkami armatora były parowce zbudowane w 1926 roku we francuskiej stoczni Navals Francais w Blainville były to SS Wilno, SS Kraków, SS Toruń, SS Poznań, SS Katowice[4]. Inne jednostki, które znalazły się w peżetemowskiej flocie to kabotażowiec MS Narew (310 DTW) zbudowany w Niemczech w 1938 roku, MS Elbląg (1699 DTW) zbudowany w roku 1944; pod zarząd armatora zostały też oddane cztery statki z serii B-30, tj. SS Sołdek, SS Jedność Robotnicza, SS Pstrowski i SS Brygada Makowskiego zbudowane w latach 1949-1950 w Stoczni Gdańskiej. Najstarszym statkiem w początkowej flocie był SS Narocz (2520 DWT) zbudowany w roku 1925 w Wielkiej Brytanii[3].

W pierwszych latach działalności PŻM wysłała swoje statki w relacjach bliskiego i średniego zasięgu, tj. w rejony Bałtyku, Morza Północnego i Śródziemnego. Głównymi towarami były eksportowany węgiel, drewno i nawozy a importowanym do kraju ruda żelaza. Były to w dużej większości przewozy w żegludze trampowej, lecz armator od roku 1951 posiadał trzy regularne linie: Szczecin – Sztokholm, Szczecin – LondynRouen i Szczecin – HamburgRotterdamAntwerpia[3].

Jako bezpośrednia (w prostej linii) spadkobierczyni tradycji Żeglugi Polskiej, pierwszego polskiego armatora z prawdziwego zdarzenia – PŻM to najstarsze polskie przedsiębiorstwo armatorskie. Obecnie[kiedy?] jest także największym polskim armatorem i światowym liderem w przewozach płynnej siarki drogą morską. PŻM specjalizuje się głównie w przewozach masowych, jednak posiada także promy morskie, które obsługują połączenia Polski ze Szwecją (linie ŚwinoujścieYstad i Świnoujście – Trelleborg).

W 1976 Polska Żegluga Morska została odznaczona Orderem Sztandaru Pracy I klasy[5][6].

FlotaEdytuj

Przedsiębiorstwo posiada (2019) 61 jednostek pływających, są to masowce (56 jednostek), siarkowiec i cztery promy (MF Polonia, MF Gryf, MF Wolin, MF Skania zarządzane przez spółkę-córkę Unity Line) o łącznej nośności (DWT) ponad 2,2 mln t, jednak żadna z nich nie podnosi polskiej bandery (tylko tzw. tanie bandery m.in. Bahamów, Cypru, Liberii, Malty, Panamy, Vanuatu, Wysp Marshalla). PŻM przewozi rocznie ok. 21 mln ton ładunków.

W 2009 roku do eksploatacji weszło 5 masowców (MS Mazowsze, MS Orawa, MS Kurpie, MS Kociewie, MS Polesie, a w 2010 MS Wadowice II) o nośności 37 700 DWT z chińskiej stoczni Xingang.

W latach 2010-2011 PŻM wprowadziła do służby statki zbudowane w całości w chińskich stoczniach, są to cztery tzw. jeziorowce typu Miedwie (pierwszy MS Miedwie i MS Drawsko, MS Resko, MS Wicko) o nośności 30 000 DWT ze stoczni Mingde i Xingang w Tiencin oraz serię czterech jednostek typu Giewont o nośności 80 000 DWT ze stoczni New Times Shipyard w Tiencin. Statki tego typu są nieznacznie większe od typowych panamaxów i są więc czasem określane, jako kamsarmaxy. Obecnie (2019) największe masowce armatora to, zbudowane w japońskiej stoczni Tsuneishi w Tadotsu, pływające pod banderą Liberii MS Karpaty, MS Sudety, MS Beskidy i MS Tatry o wyporności 82138 DWT każdy.

Dyrektorzy naczelni, zarządcy komisaryczni[7]Edytuj

  • 1951 - Izydor Dryżał
  • 1951 - Adam Kupryński
  • 1952-1954 - Marian Gronowicz
  • 1954-1955 - Mieczysław Skorupiński (1919-)
  • 1955-1956 - Herman Burau (1914-1997)
  • 1956-1957 - Gerard Kryska
  • 1957 - kpt. Juliusz Bilewicz
  • 1957-1963 - Witold Małecki
  • 1963-1964 - kpt. Jerzy Dyrowicz (1920-1996)
  • 1964-1969 - Ryszard Karger (1928-2017)
  • 1969-1976 - Tadeusz Żyłkowski (1928-2001)
  • 1976-1985 - Ryszard Karger
  • 1986-1991 - Mieczysław Andruczyk (1927-2004)
  • 1991-1994 - Franciszek Makarewicz (1934-2017)
  • 1994-1998 - Janusz Lembas (1944-)
  • 1998-1999 - Paweł Brzezicki, kier. (1960-)
  • 1999-2004 - Paweł Brzezicki
  • 2004-2005 - Andrzej Cieśliński, kier. (1959-)
  • 2005-2016 - Paweł Jeremi Szynkaruk (1964-)
  • od 2017 - Paweł Brzezicki, zarządca komisaryczny

ZdjęciaEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Krzysztof Gogol, Bohdan Huras: Polska Żegluga Morska. Album Floty 1951-2014, Portamare Pomorska Oficyna Wydawniczo-Reklamowa Gdynia 2014, wyd. II, 620 s., ​ISBN 978-83-62022-52-6

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. PŻM: Flota. [dostęp 2011-01-02].
  2. Firma z długą historią. „Bryza. Biuletyn informacyjny PŻM”, s. 1, 2010. 
  3. a b c 60 lat PŻM – Trudne początki. „Obserwator morski”, s. 17, 2010. ISSN 1899-5373. 
  4. Jan Piwowoński: Flota spod biało-czerwonej. Warszawa: Nasza Księgarnia, 1989, s. 17. ISBN 83-10-08902-3.
  5. Wysokie odznaczenia państwowe dla zasłużonych zakładów pracy, uczelni, instytucji i stowarzyszeń. „Nowiny”, s. 1, Nr 165 z 21-22 lipca 1976. 
  6. Dziennik Polski, r. XXXII, nr 165 (10040), s. 1.
  7. Krzysztof Gogol, Bohdan Huras: Polska Żegluga Morska. Album Floty 1951-2014, Portamare Pomorska Oficyna Wydawniczo-Reklamowa Gdynia 2014, s. 495

Linki zewnętrzneEdytuj