Otwórz menu główne

Sergiusz, imię świeckie Siergiej Iwanowicz Łarin (ur. 11 marca 1908 w Petersburgu, zm. 12 września 1967 w Mamontowce) – rosyjski biskup prawosławny.

Sergiusz
Siergiej Łarin
arcybiskup jarosławski i rostowski
Kraj działania  ZSRR
Data i miejsce urodzenia 11 marca 1908
Petersburg
Data i miejsce śmierci 12 września 1967
Mamontowka
arcybiskup jarosławski i rostowski
Okres sprawowania 1964–1967
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Inkardynacja Eparchia jarosławska i rostowska
Diakonat 1943
Prezbiterat 1943
Sakra biskupia 15 sierpnia 1944
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 15 sierpnia 1944
Miejscowość Kijów
Miejsce Sobór św. Włodzimierza
Konsekrator Jan (Sokołow)
Współkonsekratorzy Andrzej (Komarow), Antoni (Krotewycz)

ŻyciorysEdytuj

W 1915 uczył się w V gimnazjum w Piotrogrodzie, które ukończył jako 37 Radziecką szkołę II stopnia w 1925. Od tego samego roku pracował jako psalmista i hipodiakon w parafii Żywej Cerkwi prowadzonej przy soborze Kazańskiej Ikony Matki Bożej w Petersburgu. W 1926 wyświęcony na diakona jako mężczyzna żonaty, pozostawał duchownym Żywej Cerkwi. W 1930 przyjął święcenia kapłańskie i pracował w różnych cerkwiach Leningradu. Ukończy Wyższy Instytut Teologiczny w Leningradzie.

W 1933 rozwiódł się z żoną i złożył wieczyste śluby mnisze w monasterze Zaśnięcia Matki Bożej w Tichwinie. Od roku następnego do 1937 był proboszczem różnych parafii Żywej Cerkwi w obwodzie leningradzkim. Od 1937 działał w Moskwie, od 1938 jako dziekan parafii moskiewskich należących do Żywej Cerkwi, z godnością archimandryty. Według innego źródła od 1935 do 1938 (lub między 1936 a 1939) przebywał w łagrze w Dmitrowie[1]. Istnieje również wersja, według której Siergiej Łarin nie uzyskał wykształcenia teologicznego ani nigdy nie żył w monasterze[1].

11 listopada 1941 miała miejsce jego chirotonia na biskupa zwienigorodzkiego, wikariusza eparchii moskiewskiej, w której jako konsekratorzy wzięli udział m.in. Pierwszy Hierarcha Żywej Cerkwi Aleksander (Wwiedienski) oraz biskup Witalis (Wwiedienski). W 1943 został biskupem taszkenckim i samarkandzkim.

27 grudnia 1943 ogłosił swoje wystąpienie z Żywej Cerkwi (razem z całą kierowaną eparchią), złożył akt pokutny i został jako zwykły mnich przyjęty ponownie do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Ponownie wyświęcony na hierodiakona i hieromnicha, od marca 1944 służył w cerkwi św. Eliasza w Zagorsku.

15 sierpnia 1944 miała miejsce jego chirotonia na biskupa kirowohradzkiego, wikariusza eparchii odeskiej. Ceremonia miała miejsce w Kijowie z udziałem metropolity kijowskiego Jana. W 1946 objął urząd biskupa odeskiego i kirowohradzkiego (od 1945 zarządzał eparchią odeską jako locum tenens). Od 1947 był biskupem rostowskim i taganroskim (od 1948 nosił tytuł biskupa rostowskiego i nowoczerkaskiego), nadal zarządzając eparchią odeską. W 1949 zwolniony z urzędu biskupa Odessy, został locum tenens eparchii żytomierskiej, a następnie jej ordynariuszem. Po roku przeniesiony na katedrę grodzieńską i brzeską. W 1951, na własną prośbę, został przeniesiony w stan spoczynku.

W 1952 objął zarząd eparchii tulskiej i bielowskiej. Po dwóch latach przeniesiony na katedrę astrachańską i stalingradzką, zaś w 1959 – do eparchii omskiej i tiumeńskiej. W 1961 uzyskał tytuł naukowy kandydata nauk teologicznych za pracę poświęconą Żywej Cerkwi, rok później nadano mu tytuł magistra za kolejną pracę poruszającą podobne problemy.

3 kwietnia 1961 został arcybiskupem permskim i solikamskim, jednak już po roku przeniesiono go na katedrę berlińską i niemiecką, otrzymując równocześnie tytuł Egzarchy Europy Środkowej. W 1964 objął katedrę jarosławską i rostowską.

Uczestniczył w dialogu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego z innymi autokefalicznymi Cerkwiami lokalnymi: w 1946 prowadził rozmowy z Serbskim Kościołem Prawosławnym w sprawie przejścia w jurysdykcję Patriarchatu Moskiewskiego struktur Kościoła prawosławnego w Czechosłowacji. Pochodził z ubogiej rodziny, jednak jako biskup prowadził wyjątkowo wystawny tryb życia.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

Poprzednik
Antoni (Marcenko)
Biskup odeski
1946 – 1947
Następca
Filip (Stawicki)
Poprzednik
Serafin (Szarapow)
Biskup rostowski
1947 – 1949
Następca
Mikołaj (Czufarowski)
Poprzednik
Aleksander (Winogradow)
Biskup żytomierski
1949 – 1950
Następca
Nifont (Sapożkow)
Poprzednik
Paisjusz (Obrazcow)
Biskup grodzieński
1950 – 1951
Następca
Walenty (Miszczuk)
Poprzednik
Leonid (Łobaczow)
Biskup astrachański
1954 – 1959
Następca
Gabriel (Ogorodnikow)
Poprzednik
Leonid (Polakow)
Biskup jarosławski i rostowski
1964 – 1967
Następca
Jan (Wiendłand)