Siergiej Trofimienko

Siergiej Gieorgijewicz Trofimienko (ros. Сергей Георгиевич Трофименко, ur. 10 września?/ 22 września 1899 w Briańsku, zm. 16 października 1953 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał pułkownik, Bohater Związku Radzieckiego (1944).

Siergiej Grigoriewicz Trofimienko
Сергей Георгиевич Трофименко
Ilustracja
generał porucznik generał porucznik
Data i miejsce urodzenia 10 września?/ 22 września 1899
Briańsk
Data i miejsce śmierci 16 października 1953
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1919–1953
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Red star.svg Armia Czerwona
Główne wojny i bitwy wojna domowa w Rosji
II wojna światowa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa Order Suworowa Order Kutuzowa Order Bohdana Chmielnickiego I klasy Medal jubileuszowy „XX lat Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej” Legia Zasługi - Chief Commander (USA)

ŻyciorysEdytuj

Skończył szkołę średnią i dwuklasową szkołę kolejową, pracował w warsztacie parowozowym, 1917 roku brał udział w wydarzeniach rewolucyjnych w Briańsku. W 1918 roku został członkiem RKP(b), był jednym z organizatorów komórki Komsomołu. W 1919 wstąpił do Armii Czerwonej, uczestniczył w wojnie domowej jako szeregowiec, dowódca plutonu i pomocnik naczelnika komendy pułku piechoty w 41 Dywizji Piechoty 14 Armii, walczył na Froncie Południowym, Południowo-Zachodnim i Zachodnim z wojskami Denikina i Petlury i w wojnie z Polską. Od września 1923 do lutego 1924 roku był naczelnikiem komendy, a od lutego 1924 do września 1926 roku wojenkomem 132 Donieckiego Pułku Piechoty 44 Dywizji Piechoty Ukraińskiego Okręgu Wojskowego. W 1926 roku ukończył kursy "Wystrieł", w 1932 Akademię Wojskową im. Frunzego, a w 1937 Akademię Sztabu Generalnego. Od września 1926 do maja 1932 był dowódcą batalionu piechoty 7 Kaukaskiego Pułku 45 Dywizji Piechoty w Ukraińskim Okręgu Wojskowym, od maja 1932 do grudnia 1935 szefem sztabu 61 Dywizji Piechoty Nadwołżańskiego Okręgu Wojskowego, od grudnia 1935 do czerwca 1937 roku szefem Wydziału 1 (Operacyjnego) Sztabu Nadwołżańskiego, a od czerwca 1937 do lipca 1938 roku Kijowskiego Okręgu Wojskowego. Od lipca 1937 do września 1939 roku był szefem sztabu Żytomierskiej Armijnej Grupy Wojsk, potem 5 Armii Kijowskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego, we wrześniu 1939 roku brał udział w agresji ZSRR na Polskę, następnie jako zastępca szefa sztabu 7 Armii uczestniczył w wojnie z Finlandią 1939-1940.

Od sierpnia 1940 do stycznia 1941 roku był szefem sztabu Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego, następnie dowódcą Środkowoazjatyckiego Okręgu Wojskowego, od sierpnia do października 1941 dowódcą 53 Armii, w grudniu 1941 roku został skierowany na front jako dowódca Miedwieżjegorskiej Grupy Operacyjnej działającej na Froncie Karelskim (1941-1942). Od marca do czerwca 1942 dowodził 32 Armią, od lipca 1942 do stycznia 1943 roku dowodził 7 Armią Frontu Karelskiego, od stycznia 1943 do końca wojny dowodził 27 Armią Frontu Północno-Zachodniego/Stepowego/Woroneskiego, 1, 2 i 3 Ukraińskiego. Na czele armii uczestniczył w walkach w Karelii, w operacji diemiańskiej, bitwie pod Kurskiem, operacji biełgorodzko-charkowskiej, wyzwoleniu Ukrainy, operacji jassko-kiszyniowskiej, debreczyńskiej, budapesztańskiej, balatońskiej i wiedeńskiej. Po wojnie, w latach 1945-1946 był dowódcą wojsk Tbiliskiego Okręgu Wojskowego, 1946-1949 Białoruskiego Okręgu Wojskowego, a 1949-1953 Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego, w 1949 roku ukończył Wyższe Kursy Akademickie przy Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa. Był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR 2 i 3 kadencji (1946-1953). Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym. Jego imieniem nazwano ulicę w Briańsku.

AwanseEdytuj

  • Kombryg (4 listopada 1939)
  • Generał Major (4 czerwca 1940)
  • Generał Porucznik (13 czerwca 1942)
  • Generał Pułkownik (13 września 1944)

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj