Simon Mann

Simon Francis Mann (ur. 26 czerwca 1952 w Aldershot w Anglii) – brytyjski najemnik oraz były oficer British Army.

Simon Mann
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 26 czerwca 1952
Aldershot, Anglia
Zawód, zajęcie żołnierz, wojskowy, najemnik
Narodowość angielska
Alma Mater Royal Military Academy Sandhurst
Małżeństwo Amanda Mann

Ojciec Simona Manna, George Mann, był znanym krykiecistą. Matka pochodzi z Południowej Afryki. Po ukończeniu Eton College, trafił do szkoły oficerskiej w Sandhurst, gdzie otrzymał stopień porucznika[1][2]. Został przyjęty do służby w pułku Scots Guards 16 grudnia 1972 roku. Służył w SAS na Cyprze, w Niemczech, Norwegii oraz Irlandii Północnej[2]. Ze służby odszedł w 1985 roku. Został powołany do wojska z rezerwy w czasie I wojny w Zatoce Perskiej. Po opuszczeniu armii Mann początkowo zaczął pracować w branży bezpieczeństwa teleinformatycznego. Później nawiązał współpracę z brytyjskim przedsiębiorcą Tonym Buckinghamem, działającym w przemyśle naftowym.

W 1996 roku Mann razem z pułkownikiem Timem Spicerem założył prywatną firmę wojskową Sandline International. Firma działała głównie na terenie Angoli oraz Sierra Leone[2]. W 1997 roku otrzymała od rządu Papui-Nowej Gwinei zlecenie stłumienia buntu na wyspie Bougainville. Reputacja firmy została nadszarpnięta wskutek Afery Sandline'a.

7 marca 2004 roku Mann wraz z 69 ludźmi został aresztowany na lotnisku w stolicy Zimbabwe, Harare[3]. Wszyscy zostali oskarżeni o zamiar przeprowadzenia zamachu stanu w Gwinei Równikowej oraz o naruszenie krajowych praw odnośnie imigracji i broni palnej. W tym samym czasie w Gwinei zatrzymano 8 najemników łączonych z planowanym zamachem. Przywódca grupy, Mann, oznajmił, że lecieli do Kongo, aby pracować przy ochronie kopalni diamentów dla JFPI Corporation. W sierpniu 2004 został aresztowany i oskarżony o pomoc spiskowcom Mark Thatcher, syn byłej brytyjskiej premier, Margaret Thatcher[4]. 27 sierpnia 2004 Mann stanął przed sądem w Zimbabwe i został skazany na 7 lat więzienia za próbę nabycia broni w celu przeprowadzenia zamachu stanu – 66 mężczyzn z grupy zostało uniewinnionych. Prezydent Gwinei Równikowej, Teodoro Mbasogo zaoferował prezydentowi Zimbabwe Robertowi Mugabe ropę o wartości 1,5 miliarda dolarów za wydanie zamachowca i 30 stycznia 2008 roku Mann został potajemnie ekstradowany do Malabo w Gwinei Równikowej, gdzie trafił do otoczonego złą sławą więzienia nazywanego „Czarną plażą”[5]. Gwinejski sąd skazał Manna na 34 lata więzienia[6]. Prawą ręką Manna w zamachu był południowoafrykański oficer wojskowy, Nick du Toit, który również został skazany przez sąd w Malabo na 34 lata. Jeden z najemników zmarł w wyniku tortur[1].

Mann opuszczony przez swych mocodawców zaczął zdradzać ich nazwiska[7]. W więzieniu cieszył się dobrymi warunkami, był traktowany wyjątkowo dobrze[8]. 2 listopada 2009 roku, po odsiedzeniu 15 miesięcy z 34-letniego wyroku, Mann został ułaskawiony przez prezydenta Mbasogo „ze względów humanitarnych”[3]. Powrócił do Anglii 6 listopada[6].

Prawdopodobną motywacją przeprowadzenia zamachu była chęć przejęcia kontroli nad złożami ropy poprzez zainstalowanie w gwinejskich władzach marionetkowego prezydenta Severo Moto. Pośrednią przyczyną niepowodzenia był brak zachowania tajemnicy przez uczestników operacji, zaś bezpośrednią – przekazanie informacji o zamachu przez wywiad RPA władzom zimbabwiańskim[8][1]. Jack Straw potwierdził, że rząd brytyjski wiedział o planowanym zamachu na co najmniej 5 tygodni przed aresztowaniem grupy najemników w marcu 2004 roku[4].

W 2008 roku, w pierwszym wywiadzie przeprowadzonym po aresztowaniu Mann wyznał, że był przywódcą i organizatorem niedoszłego zamachu, lecz nie zleceniodawcą[9]. Po powrocie do kraju wezwał do pociągnięcia do odpowiedzialności Marka Thatchera oraz libańskiego przedsiębiorcy naftowego Eliego Kalila, którzy mieli zlecić i współfinansować nieudany zamach[6]. Obaj zaprzeczyli oskarżeniom Manna[3]. Wśród spiskowców mieli również być David Hart, były doradca Margaret Thatcher, oraz polityk i pisarz Jeffrey Archer[1].

W 2010 roku brytyjskie media ujawniły, że Mann został zatrudniony jako doradca Mbasogo – gwinejskiego prezydenta, którego parę lat wcześniej miał obalić[10][11].

Mann był trzykrotnie żonaty, ma troje dzieci[2][6]. O swoich doświadczeniach napisał książkę pt. Cry Havoc[12].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Wojciech Jagielski: Pies wojny na torturach (pol.). Gazeta Wyborcza, 2008-02-19. [dostęp 2012-04-22].
  2. a b c d Kim Sengupta: Simon Mann: 'My biggest mistake was approaching Mark Thatcher' (ang.). The Independent, 2011-10-31. [dostęp 2012-04-29].
  3. a b c Aislinn Laing: British mercenary Simon Mann receives presidential pardon (ang.). The Telegraph, 2009-11-03. [dostęp 2012-04-29].
  4. a b Anthony Garnett, Martin Bright: Straw: We did know of Africa coup (ang.). The Guardian, 2004-11-14. [dostęp 2012-04-30].
  5. Adam Roberts: The Wonga Coup. Great Britain: PROFILE BOOKS LTD, 2009, s. 240–241. ISBN 978-1-84668-234-6. (ang.)
  6. a b c d Michael Seamark, Stephen Wright: Back in Britain: Coup plotter Simon Mann arrives home and puts Mark Thatcher in the frame (ang.). The Daily Mail, 2009-11-06. [dostęp 2012-04-22].
  7. Michał Staniul: Słynny "pies wojny" wyszedł na wolność (pol.). wp.pl, 2009-11-12. [dostęp 2012-04-30].
  8. a b Wojciech Jagielski: Ciężkie życie najemnika w Afryce (pol.). Gazeta Wyborcza, 2010-11-08. [dostęp 2012-04-30].
  9. Jonathan Miller: Mann: I was not the main man (ang.). Channel 4, 2008-03-11. [dostęp 2012-04-29].
  10. Tom Harper: Mercenary Simon Mann hired by the president he led coup against (ang.). Daily Mail, 2010-10-24. [dostęp 2012-04-30].
  11. William Wallis: Mercenary advises Equatorial Guinea president (ang.). Financial Times, 2010-10-22. [dostęp 2012-04-30].
  12. Simon Mann: Cry Havoc (ang.). John Blake, 2011. [dostęp 2012-04-30].

Linki zewnętrzneEdytuj