Otwórz menu główne

Sokoły Jeziorne

wieś w województwie warmińsko-mazurskim

Sokoły Jeziorne (dawniej Sokoły Jeziorno, niem. Rosensee, do 1938 Sokollen) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie piskim, w gminie Biała Piska[1]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.

Sokoły Jeziorne
wieś
Państwo  Polska
Województwo  warmińsko-mazurskie
Powiat piski
Gmina Biała Piska
Liczba ludności (2006) 103
Strefa numeracyjna 87
Tablice rejestracyjne NPI
SIMC 0755230
Położenie na mapie gminy Biała Piska
Mapa lokalizacyjna gminy Biała Piska
Sokoły Jeziorne
Sokoły Jeziorne
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sokoły Jeziorne
Sokoły Jeziorne
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Sokoły Jeziorne
Sokoły Jeziorne
Położenie na mapie powiatu piskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu piskiego
Sokoły Jeziorne
Sokoły Jeziorne
Ziemia53°37′54,9″N 22°16′34,8″E/53,631917 22,276333

HistoriaEdytuj

Wieś powstała w ramach kolonizacji Wielkiej Puszczy. Wcześniej był to obszar Galindii. Wieś ziemiańska, dobra służebne w posiadaniu drobnego rycerstwa (tak zwani wolni, ziemianie w język staropolskim), z obowiązkiem służby rycerskiej (zbrojnej). W XV w. wieś zapisywana w dokumentach jako Witke, Różańce, Rosenitz, Roseintze.

W 1452 wymieniane jako dobra służebne Witka Sokołowskiego. Przywilej lokacyjny na 20 łanów na prawie magdeburskim z obowiązkiem jednej służby zbrojnej, wystawiony został w 1481 r. przez komtura bałgijskiego Erasma von Reitzensteina. Dobra nazywane w tym czasie Różańcami, leżące między wsią Rogale a granicą z Mazowszem, otrzymał Paweł Sokół. W tym czasie wieś należała do parafii w Drygałach (prokuratoria piska). Po roku 1550 wieś należała do parafii w Różyńsku

PrzypisyEdytuj

  1. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-04-19].

BibliografiaEdytuj

  • Grzegorz Białuński: Kolonizacja Wielkiej Puszczy (do 1568 roku) – starostwa piskie, ełckie, straduńskie, zelkowskie i węgoborskie (węgorzewskie). Olsztyn, OBN, 2002, 237 str., ​ISBN 83-87643-97-1​, ISSN 0585-3893.