Otwórz menu główne

Stanisław Dziewulski herbu Rawicz (ur. 6 listopada 1869 w Okninach w powiecie łukowskim, zm. 18 października 1939 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego.

Stanisław Dziewulski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 6 listopada 1869
Okniny w powiecie łukowskim
Data i miejsce śmierci 18 października 1939
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Jednostki 4 Pułk Jazdy
II Brygada Jazdy
Stanowiska dowódca brygady
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

 
Grób gen. Stanisława Rawicz-Dziewulskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Ukończył Oficerską Szkołę Kawalerii w Jelizawetgradzie i od 1894 zawodowy oficer rosyjskiej kawalerii. Dowódca szwadronu i rotmistrz (1914). Podczas I wojny światowej walczył na froncie niemieckim na różnych stanowiskach. W grudniu 1916 awansował na pułkownika, a w lipcu 1917 objął dowództwo pułku kawalerii. W okresie od grudnia 1917 do maja 1918 dowódca Legionu Rycerskiego Jazdy w I Korpusie Polskim w Rosji.

Od listopada 1918 w Wojsku Polskim, organizator i dowódca 4 pułku jazdy, dowódca Grupy Zaniemeńskiej i dowódca II Brygady Jazdy na froncie bolszewickim. Z dniem 1 maja 1921 został przeniesiony w stan spoczynku, w stopniu pułkownika[1]. Zamieszkał w Warszawie.

26 października 1923 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie generałów[2].

Podczas kampanii wrześniowej zgłosił się do służby, włączył się do walki w obronie stolicy. Zmarł na skutek odniesionych ran. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 16 z 23 kwietnia 1921 r. Piotr Stawecki, Słownik biograficzny ... s. 108 błędnie podał datę 1 lutego 1921 r.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 70 z 7 listopada 1923 r.
  3. Dekret Wodza Naczelnego L. 3115 z 30 czerwca 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 28, poz. 1117)
  4. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2027 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 40, poz. 1854, s. 1533)

BibliografiaEdytuj

  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
  • H. P Kosk, Generałowie Polscy t. 1, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1998.
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa: Bellona, 1994, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159.