Otwórz menu główne

Stanisław Renz (ur. 1921, zm. 1993) – dyrygent, kompozytor, pianista i muzykolog, kierownik muzyczny i dyrektor scen poznańskich, dyrektor naczelny i kierownik artystyczny Opery i Operetki w Bydgoszczy w latach 1977-1979.

Stanisław Renz
Ilustracja
Budynek Opery Nova w Bydgoszczy
Data i miejsce urodzenia 1921
Bydgoszcz
Data i miejsce śmierci 9 lutego 1993
Bydgoszcz
Zawód, zajęcie dyrygent, kompozytor

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 24 grudnia 1921 r. w Bydgoszczy. Ukończył dyrygenturę pod kierunkiem Waleriana Bierdiajewa, kompozycję u Stefana Poradowskiego, i klasę fortepianu oraz muzykologię u A. Chybińskiego na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu. Z miastem tym związany było do początku lat 70. Uczył w Państwowej Szkole Muzycznej, sprawował kierownictwo muzyczne Teatru Dramatycznego, związany był jako redaktor z Rozgłośnią Poznańską Polskiego Radia i jako dyrygent z Artosem, Teatrem Komedii Muzycznej (1952-1955) oraz Operą im. S. Moniuszki (1953-1957). Gdy powstała Operetka Poznańska, został jej pierwszym dyrygentem, a potem kierownikiem artystycznym i dyrektorem. W tym czasie współpracował też m.in. ze scenami muzycznymi w Szczecinie, Gdyni i Lublinie. Wzbogacał także swój dorobek twórczy. Poza suitami baletowymi, utworami na trąbkę i pieśniami, skomponował trzy musicale, grane na wielu krajowych scenach. Zyskał renomę czołowego twórcy tego muzyczno-teatralnego gatunku.

W 1973 r. powrócił jako ceniony już muzyk i dyrygent operowy do swojego rodzinnego miasta Bydgoszczy, gdzie został dyrygentem i kierownikiem artystycznym miejscowej Opery i Operetki. W październiku 1977 r. objął stanowisko dyrektora naczelnego tej instytucji. Wprowadził do repertuaru opery łatwiejsze w odbiorze jak np. „Sprzedaną narzeczoną” B. Smetany, czy Pajace R. Leoncavallo.

Za jego dyrektorskich rządów wystawiano wiele premier o rozległym spectrum gatunkowym: od Kniazia Igora po „Skrzydlatego kochanka”, od Holendra tułacza” po „Najpiękniejszą”, od „Anny Kareniny” po Dziękuję ci, Ewo!. Rosły wskaźniki frekwencyjne i podnosiły się głosy niepokoju krytyków muzycznych, że opera klasyczna wypierana jest przez preferowaną przez niego komedię muzyczną. Jego przeciwnicy zarzucali mu sprzeniewierzenie idei programowej Studia Operowego oraz przechył w kierunku rewii i musicalu kosztem środowiska stricte operowego.

12 maja 1979 r. zrezygnował z funkcji dyrektora Opery i Operetki w Bydgoszczy. W 1981 r. podczas świętowania 35-lecia pracy artystycznej został uhonorowany przez prezydenta miasta z zaangażowanie w rozwój kultury bydgoskiej. W latach 80. ciężka choroba najpierw ograniczyła mu poruszanie się, a w końcu przykuła do łóżka. Zmarł 9 lutego 1993 r. w Bydgoszczy.

CiekawostkaEdytuj

Autorski musical Stanisława Renza Dziękuję ci, Ewo! odniósł jeden z największych powojennych sukcesów kasowych polskiego teatru muzycznego. W ciągu 10 lat (1962-1972) spektakl ten miał ponad 2000 wykonań w kraju i dwie premiery w Czechosłowacji. Autorem libretta do tej operetki - rewii był Jan Majdrowicz, a teksty piosenek napisał Kazimierz Winkler.

BibliografiaEdytuj