Otwórz menu główne

Stefan Soboniewski

polski prawnik, starosta kaliski i pułkownik

Stefan Soboniewski (ur. 7 grudnia 1906 w Kamyku, zm. 7 maja 1998 w Londynie) – polski prawnik, ostatni przed 1939 starosta kaliski, pułkownik broni pancernych[potrzebny przypis], działacz społeczny emigracji polskiej w Wielkiej Brytanii.

Stefan Soboniewski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 7 grudnia 1906
Kamyk, Polska
Data i miejsce śmierci 7 maja 1998
Londyn
Zawód, zajęcie prawnik
Odznaczenia
Wstęga Wielka Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

ŻyciorysEdytuj

Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. Po studiach prawniczych Soboniewski działał m.in. jako członek Związku Polskiej Młodzieży Demokratycznej[1], był pracownikiem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. W roku 1937 został mianowany starostą kaliskim. Funkcję tę pełnił do 4 września 1939, kiedy w obliczu inwazji niemieckiej musiał wraz z gen. Alterem, dowódcą 25 Dywizji Piechoty. opuścić miasto. Z oblężonej Warszawy przedarł się wraz z wojewodą Bociańskim do Lublina, gdzie wówczas urzędowała część rządu polskiego, i dalej, w miarę postępującej klęski polskiej, do Kosowa, ostatniego przyczółka polskich władz przed ewakuacją do Rumunii. Tam wraz z wojewodą Bociańskim otrzymał zadanie rozkwaterowania szczątkowych już polskich ministerstw. 17 września 1939, po rozpoczęciu inwazji sowieckiej na Polskę, przekroczył wraz z rządem rzekę Czeremosz udając się na wygnanie do Rumunii[2].

Z Rumunii przedostał się już w 1939 do Francji i później do Anglii, gdzie przez cały czas wojny służył w PSZ. Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji. Był jednym z założycieli Stowarzyszenia Polskich Kombatantów, od 1948 członkiem jego Rady Głównej, w latach 1950-1953 sekretarzem generalnym, w latach 1953-1959 prezesem Zarządu Głównego światowego SPK, w latach 1960-1971 prezesem zarządu SPK w Wielkiej Brytanii i wiceprezesem Zarządu Głównego Federacji Światowej SPK, w latach 1971-1984 prezesem Zarządu Głównego Federacji Światowej SPK, w latach 1984-1993 przewodniczącym Rady Głównej Federacji Światowej SPK.

W 1962 przewodniczył obradom Ogólnego Zjazdu Polaków w Wielkiej Brytanii. Był członkiem Rady Jedności Narodowej (1962-1972), w latach 1963-1964 Egzekutywy Zjednoczenia Narodowego odpowiedzialnym za sprawy emigracji, w latach 1972-1976 współprzewodniczącym Komitetu Pomnika Katyńskiego. W latach 1978-1979 kierował jako p.o. przewodniczącego Główną Komisją Skarbu Narodowego[3], od 21 lutego 1986 członek GKSN[4]. Od 1992 był przewodniczącym Polskiej Fundacji Kulturalnej.

Odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj