Stefano Borgia (ur. 3 grudnia 1731 w Velletri, zm. 23 listopada 1804 w Lyonie) – włoski kardynał, historyk, dyplomata, bibliofil, kolekcjoner rękopisów i autor książek.

Stefano Borgia
kardynał prezbiter
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 3 grudnia 1731
Velletri
Data i miejsce śmierci 23 listopada 1804
Lyon
prefekt Kongregacji Rozkrzewiania Wiary
Okres sprawowania 16 sierpnia 1802 – 23 listopada 1804
prefekt Kongregacji Indeksu
Okres sprawowania 27 lutego 1795 – 16 sierpnia 1802
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 25 marca 1765
Kreacja kardynalska 30 marca 1789
Pius VI
Kościół tytularny San Clemente (3 sierpnia 1789)

Pochodził z wpływowego rodu Borgiów z Velletri. Jego wczesna edukacja była nadzorowana przez stryja Alessandra Borgię, arcybiskupa Fermo. W 1770 roku Stefano Borgia został sekretarzem Kongregacji Rozkrzewiania Wiary. W 1789 otrzymał kapelusz kardynalski, w 1801 został rektorem (prefektem ds. studiów) Collegium Romanum[1]. Uczestniczył w konklawe, na którym wybrano papieżem Piusa VII[2].

W Kurii Rzymskiej był członkiem Kongregacji Rozkrzewiania Wiary (od 1789, w tym 1798–1800 jako proprefekt i od 1802 jako prefekt), Kongregacji Indeksu (od 1789, w tym w latach 1795–1802 jako prefekt), Kongregacji Soborowej (od 1789), Kongregacji ds. Egzaminowania Biskupów (od 1789)[3], Kongregacji Konsystorialnej (od 1792)[4], Kongregacji ds. Obrzędów (od 1793)[5], trybunału Rzymskiej Inkwizycji (od 1795), Kongregacji ds. Wód (od 1795)[6], Kongregacji ds. Korekty Ksiąg Rytów Wschodnich (od 1797)[7] i Kongregacji ds. Ekonomicznych (od 1801)[8].

Przez całe życie zajmował się kolekcjonowaniem rękopisów. Po jego śmierci zbiór rękopisów przeszedł na własność Museum Borgianum, a później został przekazany do Biblioteki Watykańskiej[1].

Alexander von Humboldt, przeglądając kolekcję kardynała Borgii po śmierci właściciela, odkrył mezoamerykański Kodeks Borgia. Do znanych rękopisów z kolekcji Stefana Borgii należy Codex Borgianus, grecko-koptyjski rękopis Nowego Testamentu oraz Naples, Biblioteca Vittorio Emanuele III, MS I B 18, koptyjski rękopis Starego Testamentu, z ilustracją Hioba i jego trzech córek[1]. Jörgen Zoega sporządził dokładny katalog wszystkich jego koptyjskich rękopisów (wydany w 1810)[9].

PublikacjeEdytuj

  • Monumento di papa Giovanni XVI (Roma, 1750);
  • Breve istoria dell antica città di Benevento (Roma, 1763-69);
  • Vaticana confessio B. Petri chronoligcis testimoniis illustrata (Roma, 1776);
  • De Cruce Vaticanâ (Roma, 1779);
  • De Cruce Veliternâ (Roma, 1780);
  • Istoria del dominio temporale della Sede Apostolica nelle Due-Sicilie (Roma, 1788).

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Stefano Borgia w: Catholic Encyclopedia (1913).
  2. Sede Vacante 1799-1800; The Cardinals of the Holy Roman Church.
  3. Notizie per l’anno 1790. Roma: 1790.
  4. Notizie per l’anno 1793. Roma: 1793.
  5. Notizie per l’anno 1794. Roma: 1794.
  6. Notizie per l’anno 1796. Roma: 1796.
  7. Notizie per l’anno 1798. Roma: 1798.
  8. Notizie per l’anno 1802. Roma: 1802.
  9. Jörgen Zoega: Catologus Codicum Copticorum manuscriptorum qui in Museo Borgiano Velitris adservantur. Roma: 1810.

BibliografiaEdytuj