Otwórz menu główne

Szczur tajwański

gatunek gryzonia

Szczur tajwański[3] (Rattus losea) – gatunek gryzonia z rodziny myszowatych, występujący w Azji Południowo-Wschodniej i Wschodniej[2][4].

Szczur tajwański
Rattus losea[1]
(Swinhoe, 1871)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd myszokształtne
Nadrodzina myszowe
Rodzina myszowate
Podrodzina myszy
Rodzaj szczur
Gatunek szczur tajwański
Synonimy
  • Rattus sakeratensis Gyldenstolpe, 1917
  • Rattus rattus exiguus A. B. Howell, 1927
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Spis treści

KlasyfikacjaEdytuj

Gatunek ten został opisany naukowo w 1817 roku przez R. Swinhoe’a, na podstawie okazu z Tajwanu; należy do grupy gatunków spokrewnionych ze szczurem śniadym (Rattus rattus). Morfologicznie i prawdopodobnie filogenetycznie jest najbliższy szczurowi wietnamskiemu (Rattus osgoodi)[4]. W Chinach wyróżnione zostały trzy podgatunki: Rattus losea exiguus w części kontynentalnej, R. l. losea z Tajwanu i R. l. sakeratensis z Hajnanu[2], aczkolwiek inne źródła podają te nazwy jako synonimy[1][4].

BiologiaEdytuj

Szczur tajwański występuje w południowo-wschodnich Chinach, na Tajwanie, w Laosie, Wietnamie, Kambodży i Tajlandii i Malezji. Żyje na terenach trawiastych, krzewiastych, w lasach namorzynowych i na terenach uprawnych od poziomu morza do około 1000 m n.p.m. Prowadzi naziemny tryb życia[2].

PopulacjaEdytuj

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody uznaje szczura tajwańskiego za gatunek najmniejszej troski. Nie są znane zagrożenia dla gatunku, jest on szeroko rozpowszechniony i pospolity. Ocenia się że jego liczebność rośnie; w Wietnamie stwierdzono, że wielkość populacji może zmieniać się wraz z wielkością plonów[2].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Rattus losea, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d e Aplin, K. 2016, Rattus losea [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016 [online], wersja 2017-1 [dostęp 2017-06-05] (ang.).
  3. Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. a b c Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Rattus losea. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2016-06-05]