Otwórz menu główne

Szelit (lub scheelit) – minerał z gromady wolframianów. Jest minerałem rzadkim. Nazwa minerału pochodzi od nazwiska szwedzkiego chemika Carla Scheelego[1], który odkrył, że jest to sól kwasu wolframowego.

Szelit
Scheelite MHNT.MIN.2004.0.88 (p).jpg
Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy scheelit
Skład chemiczny CaWO4wolframian wapnia
Twardość w skali Mohsa 4,5-5
Przełam nierówny, muszlowy
Łupliwość wyraźna
Układ krystalograficzny tetragonalny
Gęstość minerału 5,9-6,1 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa biała, szara, żółtawa, czerwonawa, bywa bezbarwny
Rysa biała
Połysk szklisty, tłusty


Spis treści

WłaściwościEdytuj

Tworzy kryształy izometryczne lub tabliczkowe. Zwykle krystalizuje jako podwójna piramida tetragonalna, czasami zbliżony do oktaedru. Często wykazuje ukośne zbrużdżenia. Występuje w skupieniach zbitych, ziarnistych i jako naskorupienia. Jest kruchy i przezroczysty; izostrukturalny z wulfenitem. Często tworzy roztwór stały z powellitem.

Pod wpływem promieni katodowych świeci na niebiesko[2].

WystępowanieEdytuj

Spotykany jest w pegmatytach i utworach hydrotermalnych. Stanowi składnik żył kwarcowych. Występuje w paragenezie z wolframitem, kasyterytem, pirytem, molibdenitem, topazem, fluorytem, kwarcem.

Miejsca występowania:

ZastosowanieEdytuj

  • ważna ruda wolframu,
  • poszukiwany okaz kolekcjonerski,
  • część okazów wykorzystywana jest w jubilerstwie.

PrzypisyEdytuj

  1. Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN
  2. Encyklopedia techniki CHEMIA, WNT, Warszawa 1965

BibliografiaEdytuj

  • Guillermo Gold Gormaz, Jordi Jubany Casanovas: Atlas mineralogii. Barbara Zapolska (tłum. z hiszp.). Warszawa: Wiedza i Życie, 1992. ISBN 83-85231-10-2.
  • Olaf Medenbach, Cornelia Sussieck-Fornefeld: Minerały. Warszawa: Świat Książki, 1996. ISBN 83-7129-194-9.
  • J. Parafiniuk: Minerały systematyczny katalog 2004, Tow. Geolog. "Spirifer" Warszawa 2005

Linki zewnętrzneEdytuj