Otwórz menu główne

Tadeusz Chmielewski (reżyser)

polski reżyser i scenarzysta

Tadeusz Chmielewski (ur. 7 czerwca 1927 w Tomaszowie Mazowieckim; zm. 4 grudnia 2016 w Warszawie[1]) – polski reżyser, scenarzysta i producent filmowy – twórca popularnych polskich komedii. W czasie II wojny światowej i do 1948 roku żołnierz Narodowych Sił Zbrojnych i Armii Krajowej.

Tadeusz Chmielewski
Data i miejsce urodzenia 7 czerwca 1927
Tomaszów Mazowiecki
Data i miejsce śmierci 4 grudnia 2016
Warszawa
Zawód reżyser, scenarzysta, producent
Współmałżonek Halina Chmielewska
Lata aktywności 1951–2015
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

 
Grób Tadeusza Chmielewskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Maturę zdał eksternistycznie w Szczecinie[2]. Ukończył Państwową Wyższą Szkołę Filmową w roku 1954. Działacz Stowarzyszenia Filmowców Polskich, a w latach 1983–1987 wiceprezes. Następnie (1987–1989) członek Komitetu Kinematografii. Pod pseudonimem swojej wnuczki Zofii Miller napisał scenariusz filmu U Pana Boga za piecem. Od 1984 roku był szefem Zespołu Filmowego „OKO”.

Kilka swoich filmów zrealizował wespół z żoną Haliną Chmielewską, też reżyserem i scenarzystką filmową.

Był współpracownikiem bezpieki pod pseudonimem „Stefania” i „Śmiały”[3].

Jego ojciec był policjantem w Tomaszowie Mazowieckim, znanym skoczkiem wzwyż; w czasie wojny dowodził oddziałem partyzanckim. Po wojnie został pojmany przez komunistyczne władze Polski i zamordowany. Córka – Agata Chmielewska, jest grafikiem i malarką. Został pochowany 9 grudnia 2016 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[4].

FilmografiaEdytuj

Ważniejsze nagrody filmoweEdytuj

  • 1958: Ewa chce spaćZłota Muszla na MFF w San Sebastián
  • 1958: Ewa chce spać – Nagroda Związku Scenarzystów Hiszpańskich za scenariusz na MFF w San Sebastián
  • 1959: Ewa chce spać – Nagroda dla najlepszego filmu na MFF w Mar del Plata
  • 1964: Gdzie jest generał... – Nagroda Państwowa II stopnia
  • 1970: Jak rozpętałem drugą wojnę światowąŁagów (Lubuskie Lato Filmowe) nagroda publiczności
  • 1987: Wierna rzekaGdynia (Festiwal Filmowy w Gdyni) nagroda za reżyserię
  • 1998: U Pana Boga za piecem – Gdynia (Festiwal Filmowy w Gdyni) nagroda za scenariusz
  • 1999: U Pana Boga za piecemOrzeł, Polska Nagroda Filmowa (nominacja) w kategorii: najlepszy scenariusz; za rok 1998
  • 1999: U Pana Boga za piecem – Orzeł, Polska Nagroda Filmowa (nominacja) w kategorii: najlepszy producent; za rok 1998
  • 2015: „Platynowe Lwy” w uznaniu za całokształt dorobku artystycznego – Gdynia (Festiwal Filmowy w Gdyni)

Odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

W 1974 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[5]. W 2005 otrzymał honorowe obywatelstwo Miasta Tomaszów Mazowiecki. W 2008 roku został odznaczony Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[6]. W 2011 roku został uhonorowany nagrodą „Orła” w kategorii „Za osiągnięcia życia[7].

PrzypisyEdytuj

  1. Tadeusz Chmielewski nie żyje. Stowarzyszenie Filmowców Polskich, 2016-12-04. [dostęp 2016-12-04].
  2. Barbara Hollender: Orzeł dla Tadeusza Chmielewskiego. rp.pl, 2011-03-02. [dostęp 2014-07-16].
  3. F. Gańczak, Filmowcy w matni bezpieki, przedm. A. Paczkowski, Prószyński i Spółka, Warszawa 2011, s. 17, 30, 33, 359. ​ISBN 978-83-7648-714-4
  4. Pogrzeb Tadeusza Chmielewskiego. Radio Zachód. [dostęp 2016-12-09].
  5. Odznaczenia dla wybitnych twórców i działaczy kultury. „Dziennik Polski”. Nr 175 (9456), s. 2, 26 lipca 1974. 
  6. Lista laureatów medalu Zasłużony Kulturze – Gloria Artis. mkidn.gov.pl. [dostęp 2017-01-25].
  7. Tadeusz Chmielewski nagrodzony za „osiągnięcia życia”. nasztomaszow.pl, 2011-03-15. [dostęp 2012-09-12].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj