Otwórz menu główne

Tadeusz Tołwiński (architekt)

architekt polski

Tadeusz Tołwiński (ur. 18 stycznia 1887 w Odessie, zm. 13 stycznia 1951 w Warszawie) – polski architekt, przedstawiciel neobaroku i modernizmu, urbanista, historyk i teoretyk urbanistyki, profesor Politechniki Warszawskiej; autor planów regulacyjnych Warszawy (1916), planu odbudowy Kalisza (1916), projektu gmachu Muzeum Narodowego w Warszawie (1924), przewodniczący Wydziału Konserwatorskiego Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości.

Tadeusz Tołwiński
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 18 stycznia 1887
Odessa
Data i miejsce śmierci 13 stycznia 1951
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Powązkowski w Warszawie (kw. 217-VI-1/3)
Zawód, zajęcie architekt
urbanista
Tytuł naukowy Profesor zwyczajny
Uczelnia Politechnika Warszawska
Stanowisko dziekan Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej
Rodzice Mikołaj Tołwiński i Jadwiga Władysława Brzozowska
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Gmach Muzeum Narodowego w Warszawie
Grobowiec Tołwińskich

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Był synem architekta Mikołaja Tołwińskiego i Jadwigi Władysławy Brzozowskiej. Po uzyskaniu matury w 1905, rozpoczął studia architekturę w Karlsruhe (1905–1911) ze specjalizacją urbanistyka. W celach naukowych zwiedzał Włochy, Francję, Rosję, Niemcy i Stany Zjednoczone. Pierwsza publikacja miała miejsce w Przeglądzie Technicznym w 1912 roku. Od 1913 po zdaniu egzaminu w Instytucie Inżynierów Cywilnych w Petersburgu, Tołwiński rozpoczął praktykę architektoniczną w Warszawie.

W 1915 był jednym z organizatorów Politechniki Warszawskiej i czynnym członkiem Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości. Z dniem 1 października 1920 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a 9 maja 1934 profesorem zwyczajnym. Od 1935 profesor Politechniki Warszawskiej na wydziale architektury, w latach 1937–1938 dziekan tego wydziału, od 1947 doctor honoris causa[1]. Należał do Polskiej Korporacji Akademickiej Związek Akademików Gdańskich Wisła.

W czasie II wojny światowej był aresztowany przez gestapo i więziony na Pawiaku. W 1945 podjął pracę w Biurze Odbudowy Stolicy[2].

Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 217–VI–1/3)[3].

Ważniejsze praceEdytuj

PublikacjeEdytuj

  • Urbanistyka (t. I—II: 1934–1937; t. III: 1963)

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Doktorzy honoris causa PW. pw.edu.pl. [dostęp 23 lutego 2011].
  2. Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 888. ISBN 83-01-08836-2.
  3. Cmentarz Powązkowski w Warszawie. (red.). Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984. ISBN 83-03-00758-0.
  4. 10 listopada 1938 „za zasługi na polu pracy naukowej” M.P. z 1938 r. nr 258, poz. 592

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj