Tasiemiec psi

Tasiemiec psi (Dipylidium caninum) – gatunek tasiemca, pasożytujący u psowatych, kotowatych i innych mięsożernych ssaków, a także sporadycznie u człowieka. Choroba wywoływana przez tasiemca psiego, dipylidoza (ang. dipylidosis), jest rzadka u człowieka i zazwyczaj ma u niego przebieg bezobjawowy[1].

Tasiemiec psi
Dipylidium caninum
(Linnaeus, 1758) Leuckart, 1863
Ilustracja
Dorosły osobnik
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ płazińce
Gromada tasiemce
Rząd Cyclophyllidea
Rodzaj Dipylidium
Gatunek Tasiemiec psi

Charakterystyka pasożyta i cykl życiowyEdytuj

 
Cykl życiowy tasiemca psiego.

Tasiemiec psi jest kosmopolitycznym pasożytem, spotykanym w jelicie cienkim psów, kotów, lisów i innych mięsożernych ssaków. Skoleks tasiemca psiego wyposażony jest w cztery przyssawki i 4–7 rzędów haczyków. Proglotydy tego gatunku, po oderwaniu się od strobilii, mają zdolność samodzielnego poruszania się. Żywicielem pośrednim pasożyta są owady (larwy pcheł i postaci imaginalne wszołów), larwa typu cysticerkoid rozwija się w ich hemocelu. Po metamorfozie larw cysticerkoid pozostaje w ich organizmie.

DipylidozaEdytuj

Dipylidoza
dipylidosis
 
ICD-10 B71.1
Objawy i przebieg

Większość infestacji Dipylidium caninum jest bezobjawowa. Zwierzęta zarażone tasiemcem przejawiają zachowania wskazujące na świąd okolicy odbytu (takie jak pocieranie nią o trawę lub chodnik). Mogą wystąpić objawy zaburzenia pracy przewodu pokarmowego. Najbardziej znamienną cechą zarażenia jest wydalanie proglotydów pasożyta. Mogą one być znajdywane w okolicy odbytu, w kale, pieluchach, niekiedy w pomieszczeniach w których przebywają zwierzęta i zarażone dzieci. Świeżo wydalone proglotydy mają zdolność ruchu i mogą być omyłkowo brane za czerwie much.

Epidemiologia

Tasiemiec psi spotykany jest na całym świecie. Zarażenia ludzi notowano w Europie, na Filipinach, w Chinach, Japonii, Argentynie i USA.

Rozpoznanie
 
Pakiet jaj tasiemca psiego zawierający 8 jaj.

Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu jaj lub proglotydów pasożyta w kale. Pojedyncze jajo jest okrągłe lub owalne i ma wielkość 35-40 µm (31-50 µm x 27-48 µm) i zawiera onkosferę zaopatrzoną w sześć haczyków. Jaja tworzą pakiety; w pakiecie znajduje się 5-15 (niekiedy więcej) jaj[2].

Leczenie

Lekiem z wyboru jest prazykwantel w jednorazowej dawce 5–10 mg/kg masy ciała p.o., ewentualnie niklozamid (jednorazowo 2 g p.o. w dwóch dawkach w odstępie godzinnym)[3].

PrzypisyEdytuj

  1. Raúl Romero Cabello i inni, Dipylidium caninum infection, „BMJ Case Reports”, 2011, 2011, DOI10.1136/bcr.07.2011.4510, ISSN 1757-790X, PMID22674592, PMCIDPMC3229318 [dostęp 2018-02-06].
  2. Dipylidium caninum infection. CDC Division of Parasitic Diseases. [dostęp 18 października 2007].
  3. Rosenblatt JE. Antiparasitic agents. „Mayo Clin Proc”. 74. 11, s. 1161-75, 1999. PMID: 10560606. 

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj