Otwórz menu główne

Ulica Ludwika Zamenhofa w Warszawie

ulica w Warszawie

Ulica Ludwika Zamenhofa – ulica na osiedlu Muranów w Warszawie biegnąca od ul. Nowolipki do skrzyżowania ulic Dubois i Miłej.

Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Ludwika Zamenhofa
Muranów
Ulica Ludwika Zamenhofa przy ul. Pawiej, widok w kierunku północnym
Ulica Ludwika Zamenhofa przy ul. Pawiej, widok w kierunku północnym
Przebieg
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Miła, ↑ ul. S. Dubois
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. J. Lewartowskiego
Ikona ulica z lewej.svg ul. Nalewki
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. M. Anielewicza
Ikona ulica z prawej.svg ul. Pawia
Ikona ulica z prawej.svg ul. Dzielna
Ikona ulica koniec T.svg ul. Nowolipki
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Ludwika Zamenhofa
ulica Ludwika Zamenhofa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Ludwika Zamenhofa
ulica Ludwika Zamenhofa
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica Ludwika Zamenhofa
ulica Ludwika Zamenhofa
Ziemia52°14′57,4″N 20°59′42,5″E/52,249278 20,995139

Na odcinku między ulicami Nowolipki i Mordechaja Anielewicza odbywa się ruch autobusów w jedną stronę, co jest związane z zakazem skrętu pojazdów jadących z południa z Andersa bezpośrednio w Anielewicza. Wzdłuż fragmentu ulicy biegnie także ścieżka rowerowa.

PatronEdytuj

Patronem ulicy jest Ludwik Zamenhof, polski lekarz żydowskiego pochodzenia, twórca międzynarodowego języka esperanto. Zamenhof podczas swojego pobytu w Warszawie mieszkał w jednym z domów przy tej ulicy.

OpisEdytuj

Ulica powstała z przemianowania południowego odcinka ulicy Dzikiej[1]. Nazwę nadano w listopadzie 1930[2].

W okresie okupacji niemieckiej nazwa ulicy została zmieniona na Wildstrasse (ulica Dzika)[3]. W listopadzie 1940 w całości znalazła się w granicach warszawskiego getta.

W dniach 6–11 września 1942, podczas tzw. Wielkiej Akcji, pomiędzy ulicami: Smoczą, Gęsią, Zamenhofa, Szczęśliwą i placem Parysowskim zgromadzono ok. 100 tys. mieszkańców getta („kocioł na Miłej” lub „kocioł na Niskiej”)[4]. W wyniku selekcji 32 tys. osób otrzymało „numerki na życie” i mogło pozostać w getcie, 2,6 tys. zastrzelono, a ponad 54 tys. wywieziono do obozu zagłady w Treblince[5].

Po 1945 zmieniono bieg ulicy od ulicy Pawiej, przesuwając ją w kierunku północno-wschodnim[6].

W listopadzie 2012 Rada Warszawy skorygowała nazwę ulicy z Ludwika Zamenhoffa na Ludwika Zamenhofa[7].

Ważniejsze obiektyEdytuj

Obiekty nieistniejąceEdytuj

GaleriaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 3. Dmochowskiego-Furmańska. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 1996, s. 69. ISBN 83-9006629-2-2.
  2. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 354. ISBN 83-86619-97X.
  3. Andrzej Krzysztof Kunert: Pamięć II wojny światowej w nazewnictwie ulic Warszawy [w:] Śladami nazw miejskich Warszawy. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2012, s. 66. ISBN 978-83-62189-21-2.
  4. Barbara Engelking, Jacek Leociak: Getto warszawskie. Przewodnik po nieistniejącym mieście. Warszawa: Stowarzyszenie Centrum Badań nad Zagładą Żydów, 2013, s. 746, 859. ISBN 978-83-63444-27-3.
  5. Barbara Engelking, Jacek Leociak: Getto warszawskie. Przewodnik po nieistniejącym mieście. Warszawa: Stowarzyszenie Centrum Badań nad Zagładą Żydów, 2013, s. 745–746. ISBN 978-83-63444-27-3.
  6. Mapa Getto warszawskie. Współczesny układ ulic i ostańce zabudowy według stanu na marzec 2001 na tle dawnego planu miasta (oprac. Paweł E. Weszpiński i Robert Marcinkowski) [w:] Barbara Engelking, Jacek Leociak, Getto warszawskie. Przewodnik po nieistniejącym mieście, Wydawnictwo IFiS PAN, Warszawa 2001
  7. Uchwała N r XLVI/1259/2012 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie nazw niektórych ulic, placów, ronda i skwerów w Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy. W: Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego [on-line]. mazowieckie.pl, 21 listopada 2012. s. 2. [dostęp 2013-09-23].