Ulica Mordechaja Anielewicza w Warszawie

ulica w Warszawie

Ulica Mordechaja Anielewicza – ulica warszawskiego Muranowa, biegnąca od ul. gen. W. Andersa do ul. E. Gibalskiego.

Ulica Mordechaja Anielewicza w Warszawie
Muranów, Młynów
Ilustracja
Ulica Mordechaja Anielewicza na wysokości ul. Esperanto, widok w kierunku wschodnim
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Długość 1740 m[1]
Przebieg
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 0 m ul. Świętojerska

←→ ul. gen. W. Andersa

Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 230 m ul. L. Zamenhofa
Ikona ulica z prawej deptak.svg 300 m al. I. Sendlerowej
Ikona ulica rondo.svg 500 m ul. Karmelicka
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 710 m al. Jana Pawła II
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 990 m ul. Smocza
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 1360 m ul. Esperanto
Ikona deptak początek T ulica.svg światła 1570 m ul. Okopowa
Ikona koniec deptaku początek ulicy.svg 1610 m
Ikona ulica róg góra-prawo.svg 1740 m ul. E. Gibalskiego
Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Ulica Mordechaja Anielewicza w Warszawie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Ulica Mordechaja Anielewicza w Warszawie”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Ulica Mordechaja Anielewicza w Warszawie”
Ziemia52°14′51,0″N 20°59′19,1″E/52,247500 20,988639

HistoriaEdytuj

Ulica powstała po II wojnie światowej śladem dawnej ulicy Gęsiej na odcinku do Karmelickiej, gdzie została wygięta w stronę południową do skrzyżowania ze Świętojerską.

Osobny artykuł: Ulica Gęsia w Warszawie.

Ulica Gęsia pojawiła się w średniowieczu jako droga Nowego Miasta prowadząca do pól uprawnych, stanowiąca przy tym przedłużenie późniejszej ul. Franciszkańskiej do Traktu Młocińskiego, obecnej ul. Zamenhofa. Kilkakrotnie przedłużana: w pierwszej połowie XVIII wieku do ul. Smoczej, po 1771 do ul. Okopowej.

W listopadzie 1940 ulica na całej swej długości znalazła się w granicach getta.

Dawna zabudowa ulicy uległa zniszczeniu w 1943, podczas powstania w getcie oraz w wyniku akcji systematycznego burzenia dzielnicy zamkniętej przez Niemców po upadku powstania. Ocalałe wypalone budynki „Gęsiówki” zostały rozebrane po roku 1960. Obecna zabudowa pochodzi z lat powojennych; zaprojektowane przez Bohdana Lacherta budynki nr 2,4 i 3/5, zbudowane w latach 1949-50, są jednymi z pierwszych powstałych na Muranowie. Po wojnie w ciąg ulicy Anielewicza włączono dawną uliczkę bez nazwy, wiodącą od ul. Okopowej do cmentarza ewangelicko-augsburskiego.

Obecna nazwa ulicy została nadana w kwietniu 1947[2] lub 31 grudnia 1955[3].

Ważniejsze obiektyEdytuj

UpamiętnieniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Mapa Warszawy, mapa.um.warszawa.pl [dostęp 2020-11-25].
  2. „Mosty. Biuletyn”, nr 19 (50), 22 kwietnia 1947.
  3. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 384. ISBN 83-86619-97X.
  4. Tomasz Szarota: Karuzela na placu Krasińskich. Studia i szkice z lat wojny i okupacji. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2007, s. 65. ISBN 978-83-7399-336-5.

BibliografiaEdytuj