Ulica Mordechaja Anielewicza w Warszawie

ulica w Warszawie

Ulica Mordechaja Anielewicza – ulica w dzielnicach Wola i Śródmieście w Warszawie.

Ulica Mordechaja Anielewicza w Warszawie
Muranów, Nowolipki, Młynów
Ilustracja
Ulica Mordechaja Anielewicza na wysokości ul. Esperanto, widok w kierunku wschodnim
Państwo

 Polska

Województwo

 mazowieckie

Miejscowość

Warszawa

Długość

1740 m[1]

Przebieg
światła 0 m ul. Świętojerska

←→ ul. gen. W. Andersa

światła 230 m ul. L. Zamenhofa
300 m al. I. Sendlerowej
500 m rondo Sprawiedliwych

wśród Narodów Świata
/ ul. Karmelicka

światła 710 m al. Jana Pawła II
990 m ul. Smocza
1360 m ul. Esperanto
światła 1570 m ul. Okopowa
1610 m
1740 m ul. E. Gibalskiego
Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Ulica Mordechaja Anielewicza w Warszawie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Ulica Mordechaja Anielewicza w Warszawie”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Ulica Mordechaja Anielewicza w Warszawie”
Ziemia52°14′51,0″N 20°59′19,1″E/52,247500 20,988639

Historia edytuj

Ulica powstała po II wojnie światowej śladem dawnej ulicy Gęsiej na odcinku do Karmelickiej, gdzie została wygięta w stronę południową do skrzyżowania ze Świętojerską.

Osobny artykuł: Ulica Gęsia w Warszawie.

Ulica Gęsia pojawiła się w średniowieczu jako droga Nowego Miasta prowadząca do pól uprawnych, stanowiąca przy tym przedłużenie późniejszej ul. Franciszkańskiej do Traktu Młocińskiego, obecnej ul. Zamenhofa. Kilkakrotnie przedłużana: w pierwszej połowie XVIII wieku do ul. Smoczej, po 1771 do ul. Okopowej.

W listopadzie 1940 ulica na całej swej długości znalazła się w granicach getta[2].

Dawna zabudowa ulicy uległa zniszczeniu w 1943, podczas powstania w getcie oraz w wyniku akcji systematycznego burzenia dzielnicy zamkniętej przez Niemców po upadku powstania. Ocalałe wypalone budynki „Gęsiówki” zostały rozebrane po roku 1960. Obecna zabudowa pochodzi z lat powojennych; zaprojektowane przez Bohdana Lacherta budynki nr 2,4 i 3/5, zbudowane w latach 1949-50, są jednymi z pierwszych powstałych na Muranowie. Po wojnie w ciąg ulicy Anielewicza włączono dawną uliczkę bez nazwy, wiodącą od ul. Okopowej do cmentarza ewangelicko-augsburskiego.

Obecna nazwa ulicy została nadana w kwietniu 1947[3] lub 31 grudnia 1955[4].

Ważniejsze obiekty edytuj

Upamiętnienia edytuj

Przypisy edytuj

  1. Mapa Warszawy [online], mapa.um.warszawa.pl [dostęp 2020-11-25].
  2. Paweł E. Weszpiński: Mapa nr 1. Getto warszawskie. Granice przed wielką akcją likwidacyjną. [w:] Barbara Engelking, Jacek Leociak, Getto warszawskie. Przewodnik po nieistniejącym mieście. Warszawa: Stowarzyszenie Centrum Badań nad Zagładą Żydów, 2013. ISBN 978-83-63444-27-3.
  3. „Mosty. Biuletyn”, nr 19 (50), 22 kwietnia 1947.
  4. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 384. ISBN 83-86619-97X.
  5. Tomasz Szarota: Karuzela na placu Krasińskich. Studia i szkice z lat wojny i okupacji. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2007, s. 65. ISBN 978-83-7399-336-5.

Bibliografia edytuj