Ulica Zagórna w Warszawie

ulica w Warszawie

Ulica Zagórna – ulica w śródmieściu Warszawy biegnąca od ulicy Solec (z którą się nie krzyżuje) do ulicy Czerniakowskiej.

Ulica Zagórna w Warszawie
Solec
Ilustracja
Ulica Zagórna przy Czerniakowskiej
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Przebieg
Ikona ulica ślepy początek.svg
Ikona ulica z prawej.svg ul. Adama Idźkowskiego
Ikona ulica koniec T.svg ul. Czerniakowska
Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, w centrum znajduje się punkt z opisem „Ulica Zagórna w Warszawie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Ulica Zagórna w Warszawie”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Ulica Zagórna w Warszawie”
Ziemia52°13′36,4″N 21°02′28,4″E/52,226780 21,041230

HistoriaEdytuj

Nazwa, nadana w 1919, ma charakter topograficzny i nawiązuje do jej sąsiedztwa z ulicą Górną (obecnie Górnośląska)[1].

Niegdyś w miejscu ulicy mieściły się duże składy drewna spławianego Wisłą[2]. Ulica została przebita po I wojnie światowej i w latach 1935–1939 była intensywnie zabudowywana.

W latach 1929–1945 u wylotu ulicy, na terenie Klubu Sportowego Pracowników Miejskich „Syrena” (ul. Solec 8), znajdował się pomnik Syreny[3].

1 sierpnia 1944 przed godziną „W” patrolujący okolicę Niemcy zatrzymali przejeżdżający ul. Czerniakowską tramwaj, wyciągnęli z niego dwóch młodych Polaków, który następnie rozstrzelali przy ogrodzeniu Szkoły Powszechnej nr 29[4].

W czasie powstania warszawskiego w rejonie ulic Zagórnej i Idźkowskiego toczyły się ciężkie walki[5][6]. W budynkach przy ulicy kwaterował batalion „Parasol”[7]. W pobliżu skrzyżowania ulic Solec i Zagórnej znajdował się właz do kanału, którym 19 września 1944 roku ewakuowało się na Mokotów ok. 200 powstańców ze zgrupowania „Radosław”[8] (wyszli nad ranem 20 września włazem przy ul. Wiktorskiej[9]). Te wydarzenie upamiętnia tablica MSI umieszczona na budynku nr 2/4 (od strony Wisłostrady)[10]. W 1945 w kanale znajdującym się pod ulicą znaleziono zwłoki 8 osób, które zginęły tam w 1944[11].

W czasie wojny ocalała część przedwojennej zabudowy po parzystej stronie ulicy (nr 10, 12, 12A i 16)[12] oraz dom im. Wojciecha Sawickiego (nr 9, obecnie nr 3)[13].

We wrześniu 1973 pod nr 1 otwarto hotel „Solec”, wzniesiony w rekordowym czasie 9 miesięcy według zaadaptowanego przez Zygmunta Stępińskiego projektu szwedzkich architektów przez firmę Skånska Cementgjuteriet[14][15]. Obiekt powstał jako hotel dla szwedzkich budowniczych hotelu Forum[16]. Po ukończeniu jego budowy obiekt zaadaptowano do obsługi ruchu turystycznego przez „Orbis”. Wraz z budową hotelu przebudowano ulicę, jej zmieniono oświetlenie, a w 1974 przeprowadzono remont wszystkich przedwojennych kamienic[15].

W 2006 zburzono hotel Solec, a w jego miejscu powstał sześciopiętrowy Hotel Etap przemianowany później na hotel Ibis Budget Warszawa Centrum[17]. W 2018 między hotelem Ibis Budget a domem im. Wojciecha Sawickiego powstał budynek hotelu Ibis Styles Warszawa Centrum[18].

Ważniejsze obiektyEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 192. ISBN 978-83-62189-08-3.
  2. Jerzy Kasprzycki: Korzenie miasta. Tom I - Śródmieście Południowe. Warszawa: Wydawnictwo VEDA, 2004, s. 27. ISBN 83-85584-45-5.
  3. Wiesław Głębocki: Warszawskie pomniki. Warszawa: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, s. 53. ISBN 83-7005-211-8.
  4. Lesław M. Bartelski: Mokotów 1944. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1986, s. 225. ISBN 83-11-07078-4.
  5. Tadeusz Grigo: Na Górnym Czerniakowie. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979, s. 251. ISBN 83-11-06755-4.
  6. Stanisław Komornicki: Na barykadach Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1964, s. 268, 273.
  7. Stanisław Komornicki: Na barykadach Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1964, s. 253.
  8. Piotr Stachiewicz: "Parasol". Dzieje oddziału do zadań specjalnych Kierownictwa Dywersji Komendy Głównej Armii Krajowej. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1984, s. 604. ISBN 83-211-0273-5.
  9. Lesław M. Bartelski: Mokotów 1944. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1986, s. 510. ISBN 83-11-07078-4.
  10. Janusz Dereziński: Pamiętne miejsca Czerniakowa. Ząbki: Apostolicum Wydawnictwo Księży Pallotynów, 2004, s. 82. ISBN 83-7031-445-7.
  11. Marian Gajewski: Urządzenia komunalne Warszawy. Zarys historyczny. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1979, s. 458. ISBN 83-06-00089-7.
  12. Zygmunt Stępiński: Gawędy warszawskiego architekta. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984, s. 143. ISBN 83-03-00447-6.
  13. Zagórna 3. W: Biuro Analiz Sejmowych [on-line]. bas.sejm.gov.pl. [dostęp 2019-02-03].
  14. Marian Gajewski: Urządzenia komunalne Warszawy. Zarys historyczny. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1979, s. 70. ISBN 83-06-00089-7.
  15. a b Zygmunt Stępiński: Gawędy warszawskiego architekta. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984, s. 145. ISBN 83-03-00447-6.
  16. Zygmunt Stępiński: Gawędy warszawskiego architekta. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984, s. 142. ISBN 83-03-00447-6.
  17. Hotel "Solec". fotopolska.eu. [dostęp 2017-12-06].
  18. Michał Wojtczuk. Prześpij się w Warszawie. „Gazeta Stołeczna”, s. 4, 8–9 grudnia 2018.