Otwórz menu główne
Na tę stronę wskazuje przekierowanie z „VCD”. Zobacz też: wibracyjny dichroizm kołowy (VCD, z ang. vibrational circular dichroism).
Logo VCD

Video Compact Disc (VCD) – format zapisu cyfrowego strumienia audio-wideo na płycie kompaktowej. Format ten jest poprzednikiem DVD. Został stworzony w 1993 roku, dwa lata przed DVD.

Typowa płyta VCD

Spis treści

Specyfikacja technicznaEdytuj

VideoEdytuj

Ogólna jakość obrazu miała być podobna do VHS, ale ze względu na artefakty i niższą rozdzielczość obrazu (zwłaszcza pionową) jest zazwyczaj niższa, niż na dobrej jakości niezużytej kasecie VHS. Z drugiej strony jakość VCD nie spada przy kolejnych odtworzeniach. Na źle skompresowanych VCD, z szybkim ruchem mogą występować artefakty blokowe ("pikseloza"). Szczególnie niskiej jakości można się spodziewać przy nagraniach konwertowanych z formatu VHS – niedoskonałości tych dwóch sposobów przechowywania nagrań w takiej sytuacji się sumują, a szum pochodzący z nagrania VHS dodatkowo wzmaga artefakty występujące w nagraniu VCD.

Video CD jest pod większością względów kompatybilne z DVD-Video, poza video nagranymi z częstotliwością klatek równą 23,976 na sekundę. Standard DVD-Video wymaga, by każdy strumień wideo MPEG-1 był skompresowany z częstotliwością 25 lub 29,97 klatek na sekundę.

AudioEdytuj

Jak większość opartych na CD standardów, audio VCD jest niekompatybilne ze standardem DVD-Video ze względu na różnicę w częstotliwości próbkowania; DVD wymagają 48 kHz, natomiast VCD używają 44.1 kHz.

Inne informacjeEdytuj

Płyta VCD nagrywana jest na zwykłej płycie CD w standardzie CD-ROM XA. Na pierwszej ścieżce znajduje się system plików ISO-9660 zapisany w trybie 2 formie 1, zawierający dane sterujące, pliki odnoszące się do ścieżek z materiałem filmowym i czasem inne pliki (np. trailery, zdjęcia reklamowe itp.). Na kolejnych zapisanych ścieżkach umieszcza się właściwe dane audio-wideo w formie czystego multipleksu MPEG PS w trybie 2 formie 2 - dane te nie zawierają danych korekcyjnych, jedynie sektory umożliwiające wykrycie błędów odczytu. Ścieżek zawierających dane audio-wizualne może więcej niż jedna.[1] Dzięki pominięciu sektorów zawierających dane naprawcze na płycie można umieścić znacznie więcej danych, a stały bitrate pozwala na dostosowanie ilości danych do pojemności płyty CD Audio podawanej w minutach. Tenże bitrate umożliwia również odczyt płyt Video CD napędom o prędkości 1x, które w chwili wdrażania standardu były jeszcze w użyciu. Płyty VCD mogą być odtwarzane przez komputerowe napędy CD-ROM oraz stacjonarne (podłączane do telewizora) odtwarzacze VCD. Również niektóre odtwarzacze DVD potrafią odtwarzać VCD.

Video CD zostało wprowadzone przez koncerny Philips i Sony w roku 1993. Był to standard VCD 1.1.

W 1995 roku rozwinął się standard do VCD 2.0. Dodano obsługę: MPEG Segmented Play Items (SPI), zdjęć, strumieni muzyki (bez obrazu), interaktywnej kontroli odtwarzania (PBC), łączenia możliwości odtwarzania zarówno zawartości w standardzie NTSC, jak i PAL, wyższej jakości muzyki (bitrate 384 kbps) oraz kilka pomniejszych rzeczy.

Udoskonaloną wersją VCD jest standard SVCD, który pozwala zapisać na standardowej płycie CD film skompresowany kodekiem MPEG-2 – tym samym, co w DVD, ale z mniejszą rozdzielczością obrazu.

Istnieje wiele wariacji standardu VCD, między innymi XVCD, który pozwala na uzyskanie większej jakości kosztem krótszego czasu nagrania. Tylko niektóre urządzenia odtwarzające VCD radzą sobie z tymi modyfikacjami.

Najefektywniejszą metodą nagrania filmu na płycie CD-R jest jednak użycie jednego z nowoczesnych kodeków, takiego jak XviD, zgodny z MPEG-4 część 2, wspierany przez większość nowszych odtwarzaczy.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. CD-i and VCD formats, IsoBuster [dostęp 2019-03-11].