Wąsonosowate

Wąsonosowate[3], wąsatki, wąsalowate (Mystacinidae) – rodzina ssaków z rzędu nietoperzy (Chiroptera).

Wąsonosowate
Mystacinidae[1]
Dobson, 1875[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodziny – wąsonos mniejszy (Mystacina tuberculata)
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ssaki

Podgromada

żyworodne

Infragromada

łożyskowce

Rząd

nietoperze

Podrząd

mroczkokształtne

Rodzina

wąsonosowate

Typ nomenklatoryczny

Mystacina J.E. Gray, 1843

Rodzaje

zobacz opis w tekście

WystępowanieEdytuj

Przedstawiciele Mystacinidae obecnie występują wyłącznie na Nowej Zelandii[4][5]; w miocenie przedstawiciele rodziny występowali również na obszarze Australii[6].

CharakterystykaEdytuj

Wąsonosowate są nietoperzami średniej wielkości. Posiadają długie uszy i długi, porośnięty krótkimi wąsami, pysk. Nogi są krótkie, ale silne, zaopatrzone w pazury. Sierść szaro-brązowa, lub czarno-brązowa.

Wąsonosowate są nietypowymi nietoperzami. Większość czasu spędzają na ziemi polując na bezkręgowce zagrzebane w glebie lub ściółce. Kiedy nie latają ich skrzydła są chowane w skórnych kieszeniach, dzięki czemu mogą się sprawnie poruszać na czterech kończynach.

SystematykaEdytuj

Do rodziny należy jeden występujący współcześnie rodzaj[4][3]:

oraz dwa rodzaje wymarłe[6][7]:

PrzypisyEdytuj

  1. Mystacinidae, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. G.E. Dobson. Conspectus of the suborders, families, and genera of Chiroptera arranged according to their natural affinities. „The Annals and Magazine of Natural History”. Fourth Series. 16, s. 349, 1875. (ang.). 
  3. a b Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 101. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
  4. a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 2: Eulipotyphla to Carnivora. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 156. ISBN 978-84-16728-35-0. (ang.).
  5. D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy): Family Mystacinidae. [w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2021-01-28]. (ang.).
  6. a b S.J. Hand, M. Archer & H. Godthelp. Australian Oligo-Miocene Mystacinids (Microchiroptera): upper dentition, new taxa and divergence of New Zealand species. „Geobios”. 38 (3), s. 339–352, 2005. DOI: 10.1016/j.geobios.2003.11.005. (ang.). 
  7. S.J. Hand, R.M.D. Beck, M. Archer, N.B. Simmons, G.F. Gunnell, R.P. Scofield, A.J.D. Tennyson, V.L. De Pietri, S.W. Salisbury & T.H. Worthy. A new, large-bodied omnivorous bat (Noctilionoidea: Mystacinidae) reveals lost morphological and ecological diversity since the Miocene in New Zealand. „Scientific Reports”. 8, Numer artykułu: 235, 2018. DOI: 10.1038/s41598-017-18403-w. (ang.). 

BibliografiaEdytuj

  • Mystacinidae. Animal Diversity Web. [dostęp 2010-03-25]. (ang.).